Het is maar om te lachen

12-03-2020

Open brief aan de makers van 'Influencers'

 

Dag Koekentroef , 

 

mijn naam is Uwi Van Hauwermeiren. Ik ben “dat afrikaantje”: Geboren met een kleur, maar opgegroeid in een samenleving die overwegend wit is. Mijn vrienden noemden me daarom ook wel “een bounty”, “een koffie verkeerd” of vroegen of ik stiekem niet gewoon te lang in de zon gelegen had. En ik lachte mee. Dat was het beste wat ik kon doen. Want onbedoeld werd mijn mond me steeds gesnoerd wanneer ze zeiden: “het is maar om te lachen”. Maar lachen doe ik al lang niet meer! Tenzij groen. 

 

Je programma ‘Influencers’ omschrijven als een programma met onderscheidende humor vind ik getuigen van weinig respect tegenover de minderheidsgroepen die je er mee schoffeert. Ik schrijf hier als trans* persoon met Afrikaanse roots specifiek over de sketch waarin gelachen werd met “transgenders” en “negers”. Het is ook de enige keer in dit hele stuk dat ik het N-woord voluit schrijf. 

 

Voor je met je ogen rolt en denkt “daar zijn ze weer, zij die met niets meer kunnen lachen”, wil ik je vertellen dat deze vorm van humor nooit had mogen bestaan. Vroeger kon je ons nog wijsmaken dat ‘wij’ onze plaats moeten kennen, vandaag ben ik dat beu. Lachen vanuit een positie met privilege op de kap van zij die onderdrukt worden is gemakkelijk, maar het blijft een ongelijkheid in stand houden.

 

De personen die deze mopjes maken zijn zij die het privilege hebben om niet te weten hoe het voelt om vaak meermaals per dag mopjes als deze aan te horen. De personen die deze mopjes maken zijn zij die niet weten hoe elke keer opnieuw de negatieve ondertoon van zulke moppen ervoor zorgen dat je je minder voelt dan de rest. Ik heb niet dit privilege. In Polen werd al één derde van het land vrij verklaard van LGBT+ personen. In Rusland maak ik risico om vermoord te worden, zoals de Russische activiste Yelena Grigoryeva. Haar naam werd vorig jaar gepubliceerd op publieke websites met de oproep om LGBT+ personen uit te moorden. En dit zijn slechts 2 van de 71 landen waar mijn identiteit nog steeds verboden is. Dit is niet om te lachen (grappig?)!

 

Dat U stelt dat het programma goed onthaald werd bij het publiek - ik doel op de kijkcijfers - hebben jullie te danken aan het goed geplaatste moment van uitzending. Namelijk tussen De Mol en het daaropvolgende Molcafé, waarin fans mee kunnen kijken achter de schermen en er gediscussieerd wordt over wie de mol is. Ik durf er mijn hand voor in het vuur steken dat bij volgende uitzendingen steeds meer mensen tussen de twee programma’s weg zullen zappen omdat ze het niet eens zijn met hoe jullie minderheden portretteren.

 

Bij Wel Jong Niet Hetero doen we er elke dag alles aan om jongeren mee te geven dat het oké is om jezelf te zijn. We doen er dagelijks alles aan om hen te tonen dat, ondanks ze niet hetero zijn of zich identificeren als cis-gender, ze wél gelijkwaardig zijn aan al wie dat wel is. Dat je alles kan bereiken wat je wil. Dat het oké is om op te staan en het onrecht dat hen aangedaan wordt aan te kaarten. Dit is ook de reden waarom ik als woordvoerder van WJNH deze brief schrijf.

 

Het is al vaker geschreven en gevraagd, maar gelieve navraag te doen of moppen, zoals degene die jullie gebruiken, af te toetsen op het belanghebbende publiek. En dan bedoel ik niet de witte cis-gender hetero man of vrouw, maar zij die jullie los schofferen. Je kan niet spreken van een succesvol programma als de gemiddelde persoon in jullie team geen affiniteit heeft met het onderwerp. Ja, jullie lachen met influencers, maar jullie lachen (in dit geval) nog veel meer met de LGBT+ en POC (people of color) gemeenschap. Indien we de rollen omdraaien kan ik meegeven dat er nu vooral gelachen wordt met de blinde heteronormatieve witheid van jullie bril, waardoor jullie dit programma onterecht zien als succesvol. Maar hé, het is maar om te lachen he.

 

Goedbedoelde mopjes kwetsen elke keer opnieuw. Ze dwingen er de onderdrukten door antwoorden te geven als “hehe, is niets, ik kan er wel mee lachen”. Maar beste, we kunnen er niet altijd mee lachen. We zijn gewoon geconditioneerd in doen alsof.

  


 

Uwi Van Hauwermeiren is een van de woordvoerders van Wel Jong Niet Hetero, identificeert zich als non-binair en gebruikt die/hun als voornaamwoorden. Daarnaast werd Uwi op tweejarige leeftijd geadopteerd uit Rwanda en groeide die op in een Vlaams gezin.

 

Wel Jong Niet Hetero blijft verder bouwen aan de gelijkwaardige samenleving vanuit de kracht van jongeren zodat zij zichzelf kunnen zijn in hun lichaam, seksualiteit en genderbeleving.