Mijn verhaal...

Rode oortjes? Gebeuren er rare zaken met je lichaam? Zet hier je blabla en verwacht heel wat boemboem terug.
Plaats reactie
lovesimon
New user
New user
Berichten: 2
Lid geworden op: 10 jul 2018 23:21
Geslacht: Man

Mijn verhaal...

Bericht door lovesimon » 11 jul 2018 00:35

Beste,

Ik ben een 19 jarige jongen en ik kom hier omdat ik hier eigenlijk met niemand anders over kan praten, ik hoop dus dat iemand me hier wat steun kan geven.

Ongeveer twee jaar geleden heb ik tegen mijn beste vriendin verteld dat ik gay ben, maar vertelde haar tegelijkertijd dat ik nog heel erg twijfelde of ik niet bi was. Een lange tijd zijn we gewoon verder met elkaar omgegaan zoals altijd tot we ongeveer anderhalf jaar geleden zijn begonnen als friends with benefits. U moet me begrijpen dat ik in een periode zat waarin ik niet wilde dat ik gay was ook al wist ik diep van binnen dat dat wel het geval was. Ik wilde alles doen om maar niet zo te zijn en zo is deze 'relatie' begonnen.

Inmiddels ben ik er wel achter dat ik niet bi ben. Tijdens het 'doen' met m'n beste vriendin wist ik al dat het niet goed zat, ik genoot er niet van. Het enige probleem is dat ondanks mijn ontkenningen zowel onze vrienden als onze ouders denken dat we een stelletje zijn. We hebben nu al een aantal maanden niks meer gedaan omdat ik aangaf dat ik er inmiddels wel uit ben, ze respecteert dit en begrijpt het ook. We zijn nu weer gewone vrienden zoals eerst, met de enige grote uitzondering dat iedereen al ruim een jaar lang denkt dat we een stelletje zijn. We blijven dit ontkennen maar desondanks is dit wel ons leven gaan beinvloeden. We zien elkaar als beste vrienden, we houden intens veel van elkaar maar we zijn absoluut niet verliefd op elkaar. Desalniettemin zijn we toch elkaars 'vriend' en 'vriendin'. Haar familie is enorm lief en zij komt ook graag bij mij over. Simpel: We zijn elkaars beste vrienden die voor de buitenwereld een stelletje is.

Nu heb ik al maanden geleden aangegeven dat ik binnenkort 'out' wil komen. Maar ze weerhoudt me hiervan met de enige reden dat onze 'schijnrelatie' dan echt voorbij is. Het is toch een eind van een periode. We zijn met elkaar opgegroeid op de middelbare school. Overal waar ik was, was zij ook. Op feestjes wordt niet een van ons uitgenodigd maar altijd ons beide, simpelweg omdat als de een niet wordt uitgenodigd, de ander ook niet komt. Om een lang verhaal kort te maken: we kunnen eigenlijk niet zonder elkaar. Ik hou intens van d'r en zij van mij, maar niet op die ene manier. En door dan eindelijk out te komen zou dit hoofdstuk in ons leven dan eindelijk tot een eind komen en daar hebben we het beide enorm moeilijk mee. Ik weet dat ik het uiteindelijk toch een keer moet gaan vertellen, ik kan niet voor altijd met dit geheim rond blijven lopen. Als ik eenmaal out ben is onze schijnrelatie ook voorbij. Maar hetgeen waar ik het zo ongelooflijk moeilijk mee heb is het feit dat we dan geen duo meer zijn. We zijn de afgelopen twee jaar vrijwel onafscheidelijk geweest en het idee dat ze dan 'vrij' is en wellicht een nieuwe 'vriend' vindt maakt me enorm angstig. Misschien klinkt het wel erg egoistisch want ze heeft even veel recht op geluk en liefde als iedereen, maar dat neemt niet weg dat ik er enorm veel moeite mee ga krijgen en ik weet voor een feit dat zij hier ook moeite mee gaat hebben mocht ik iemand vinden aangezien we hier al heel vaak over hebben gesproken. Het liefst houden we alles zoals het nu is maar dat is simpelweg niet gezond en niet houdbaar...

Om het verhaal nog langer te maken: Over een paar weken gaat ze met mijn familie mee op vakantie. Ik sta zeg maar op springen om het te vertellen zodat ik met een schone lei de zomervakantie kan ingaan. We gaan pas tegen het eind van de vakantie weg dus ik weet niet of ik het zo lang nog kan inhouden. Wel heeft ze me verteld dat ze het heel erg fijn zou vinden als ik kon wachten tot na de vakantie, wat ik heel goed kan begrijpen.

Ik hoop dat iemand de tijd heeft genomen dit enorme stuk te lezen en misschien wat tips heeft of gewoon feedback? Enorm bedank!

Giolovin
New user
New user
Berichten: 9
Lid geworden op: 02 jul 2016 01:05

Re: Mijn verhaal...

Bericht door Giolovin » 11 jul 2018 02:14

Je houdt de schijn hoog en je laat jezelf in een illusie leven.

Je zal dit ooit moeten loslaten, wil je ooit volledig gelukkig jezelf kunnen zijn. Dat dingen veranderen, maakt deel uit van het leven. Het zou nogal saai zijn mocht dit niet zo zijn.

Wanneer het het juiste moment is beslis jij zelf. Je zegt het zelf, friends with benefits, daar horen toch geen verplichtingen bij? Jouw vriendin vraagt eigenlijk om jezelf te verloochenen.

Hoe langer je dit laat duren, hoe moeilijker het voor jou zal zijn om uit deze web van leugens te geraken.

Waarom zou je je leven op pauze zetten om andere mensen te plezieren? En als familie, vrienden veronderstellen dat jullie een koppel zijn, dan wil dat toch ook niet zeggen dat het effectief ook zo is. Ofwel dat je dit ooit effectief bevestigd hebt? Leef je eigen leven, niet het leven dat je veronderstelt dat andere mensen willen dat je leeft.

Be true with yourself en aanvaard dat je homo bent. Je steekt je weg achter een relatie die er niet is en verliest een hoop tijd en energie aan niets. Tijd die je beter zou kunnen besteden.



Verstuurd vanaf mijn SM-G965F met Tapatalk






Je bent ook bang dat je sociaal leven hieronder zal lijden en dat álles zal veranderen wanneer jij of zij een nieuwe vriend vindt.

Dan moet je eens goed afwegen: wil ik blijven leven in een leugen zodat ik mijn vrienden en de vriendschap met mijn beste vriendin behoud of omhels ik mijn geaardheid? En ja dan is het mogelijk dat jij of zij een nieuwe vriend vindt en dat er dan een mogelijkheid bestaat dat er een aantal dingen zullen veranderen in je vriendschap en/of vriendenkringen. That's life, things change!

Je zal jezelf nog veel in nieuwe situaties zien terecht komen, je zal nieuwe vrienden leren kennen... Dingen veranderen steeds. Surf the waves, don't stand there and watch them go by

Gebruikersavatar
AGE-411
Forum addict
Forum addict
Berichten: 2895
Lid geworden op: 04 aug 2009 01:11
Geslacht: Man
Locatie: Merelbeke / Erpe-Mere / Geraardsbergen

Re: Mijn verhaal...

Bericht door AGE-411 » 17 jul 2018 21:38

lovesimon schreef:
11 jul 2018 00:35
Beste,

Ik ben een 19 jarige jongen en ik kom hier omdat ik hier eigenlijk met niemand anders over kan praten, ik hoop dus dat iemand me hier wat steun kan geven.

Ongeveer twee jaar geleden heb ik tegen mijn beste vriendin verteld dat ik gay ben, maar vertelde haar tegelijkertijd dat ik nog heel erg twijfelde of ik niet bi was. Een lange tijd zijn we gewoon verder met elkaar omgegaan zoals altijd tot we ongeveer anderhalf jaar geleden zijn begonnen als friends with benefits. U moet me begrijpen dat ik in een periode zat waarin ik niet wilde dat ik gay was ook al wist ik diep van binnen dat dat wel het geval was. Ik wilde alles doen om maar niet zo te zijn en zo is deze 'relatie' begonnen.

Inmiddels ben ik er wel achter dat ik niet bi ben. Tijdens het 'doen' met m'n beste vriendin wist ik al dat het niet goed zat, ik genoot er niet van. Het enige probleem is dat ondanks mijn ontkenningen zowel onze vrienden als onze ouders denken dat we een stelletje zijn. We hebben nu al een aantal maanden niks meer gedaan omdat ik aangaf dat ik er inmiddels wel uit ben, ze respecteert dit en begrijpt het ook. We zijn nu weer gewone vrienden zoals eerst, met de enige grote uitzondering dat iedereen al ruim een jaar lang denkt dat we een stelletje zijn. We blijven dit ontkennen maar desondanks is dit wel ons leven gaan beinvloeden. We zien elkaar als beste vrienden, we houden intens veel van elkaar maar we zijn absoluut niet verliefd op elkaar. Desalniettemin zijn we toch elkaars 'vriend' en 'vriendin'. Haar familie is enorm lief en zij komt ook graag bij mij over. Simpel: We zijn elkaars beste vrienden die voor de buitenwereld een stelletje is.

Nu heb ik al maanden geleden aangegeven dat ik binnenkort 'out' wil komen. Maar ze weerhoudt me hiervan met de enige reden dat onze 'schijnrelatie' dan echt voorbij is. Het is toch een eind van een periode. We zijn met elkaar opgegroeid op de middelbare school. Overal waar ik was, was zij ook. Op feestjes wordt niet een van ons uitgenodigd maar altijd ons beide, simpelweg omdat als de een niet wordt uitgenodigd, de ander ook niet komt. Om een lang verhaal kort te maken: we kunnen eigenlijk niet zonder elkaar. Ik hou intens van d'r en zij van mij, maar niet op die ene manier. En door dan eindelijk out te komen zou dit hoofdstuk in ons leven dan eindelijk tot een eind komen en daar hebben we het beide enorm moeilijk mee. Ik weet dat ik het uiteindelijk toch een keer moet gaan vertellen, ik kan niet voor altijd met dit geheim rond blijven lopen. Als ik eenmaal out ben is onze schijnrelatie ook voorbij. Maar hetgeen waar ik het zo ongelooflijk moeilijk mee heb is het feit dat we dan geen duo meer zijn. We zijn de afgelopen twee jaar vrijwel onafscheidelijk geweest en het idee dat ze dan 'vrij' is en wellicht een nieuwe 'vriend' vindt maakt me enorm angstig. Misschien klinkt het wel erg egoistisch want ze heeft even veel recht op geluk en liefde als iedereen, maar dat neemt niet weg dat ik er enorm veel moeite mee ga krijgen en ik weet voor een feit dat zij hier ook moeite mee gaat hebben mocht ik iemand vinden aangezien we hier al heel vaak over hebben gesproken. Het liefst houden we alles zoals het nu is maar dat is simpelweg niet gezond en niet houdbaar...

Om het verhaal nog langer te maken: Over een paar weken gaat ze met mijn familie mee op vakantie. Ik sta zeg maar op springen om het te vertellen zodat ik met een schone lei de zomervakantie kan ingaan. We gaan pas tegen het eind van de vakantie weg dus ik weet niet of ik het zo lang nog kan inhouden. Wel heeft ze me verteld dat ze het heel erg fijn zou vinden als ik kon wachten tot na de vakantie, wat ik heel goed kan begrijpen.

Ik hoop dat iemand de tijd heeft genomen dit enorme stuk te lezen en misschien wat tips heeft of gewoon feedback? Enorm bedank!
Ook voor dat meisje lijkt het me het beste dat je elk je eigen richting uit gaat.
Hoe langer het blijft duren, hoe pijnlijker het wordt voor iedereen.

Je bent 19. Wellicht ben je nog student? Da's het ideale milieu om andere holebi's te leren kennen! Laat u maar eens goed gaan in het nieuwe schooljaar.

Giolovin
New user
New user
Berichten: 9
Lid geworden op: 02 jul 2016 01:05

Re: Mijn verhaal...

Bericht door Giolovin » 17 jul 2018 22:11

AGE-411 schreef:
lovesimon schreef:
11 jul 2018 00:35
Beste,

Ik ben een 19 jarige jongen en ik kom hier omdat ik hier eigenlijk met niemand anders over kan praten, ik hoop dus dat iemand me hier wat steun kan geven.

Ongeveer twee jaar geleden heb ik tegen mijn beste vriendin verteld dat ik gay ben, maar vertelde haar tegelijkertijd dat ik nog heel erg twijfelde of ik niet bi was. Een lange tijd zijn we gewoon verder met elkaar omgegaan zoals altijd tot we ongeveer anderhalf jaar geleden zijn begonnen als friends with benefits. U moet me begrijpen dat ik in een periode zat waarin ik niet wilde dat ik gay was ook al wist ik diep van binnen dat dat wel het geval was. Ik wilde alles doen om maar niet zo te zijn en zo is deze 'relatie' begonnen.

Inmiddels ben ik er wel achter dat ik niet bi ben. Tijdens het 'doen' met m'n beste vriendin wist ik al dat het niet goed zat, ik genoot er niet van. Het enige probleem is dat ondanks mijn ontkenningen zowel onze vrienden als onze ouders denken dat we een stelletje zijn. We hebben nu al een aantal maanden niks meer gedaan omdat ik aangaf dat ik er inmiddels wel uit ben, ze respecteert dit en begrijpt het ook. We zijn nu weer gewone vrienden zoals eerst, met de enige grote uitzondering dat iedereen al ruim een jaar lang denkt dat we een stelletje zijn. We blijven dit ontkennen maar desondanks is dit wel ons leven gaan beinvloeden. We zien elkaar als beste vrienden, we houden intens veel van elkaar maar we zijn absoluut niet verliefd op elkaar. Desalniettemin zijn we toch elkaars 'vriend' en 'vriendin'. Haar familie is enorm lief en zij komt ook graag bij mij over. Simpel: We zijn elkaars beste vrienden die voor de buitenwereld een stelletje is.

Nu heb ik al maanden geleden aangegeven dat ik binnenkort 'out' wil komen. Maar ze weerhoudt me hiervan met de enige reden dat onze 'schijnrelatie' dan echt voorbij is. Het is toch een eind van een periode. We zijn met elkaar opgegroeid op de middelbare school. Overal waar ik was, was zij ook. Op feestjes wordt niet een van ons uitgenodigd maar altijd ons beide, simpelweg omdat als de een niet wordt uitgenodigd, de ander ook niet komt. Om een lang verhaal kort te maken: we kunnen eigenlijk niet zonder elkaar. Ik hou intens van d'r en zij van mij, maar niet op die ene manier. En door dan eindelijk out te komen zou dit hoofdstuk in ons leven dan eindelijk tot een eind komen en daar hebben we het beide enorm moeilijk mee. Ik weet dat ik het uiteindelijk toch een keer moet gaan vertellen, ik kan niet voor altijd met dit geheim rond blijven lopen. Als ik eenmaal out ben is onze schijnrelatie ook voorbij. Maar hetgeen waar ik het zo ongelooflijk moeilijk mee heb is het feit dat we dan geen duo meer zijn. We zijn de afgelopen twee jaar vrijwel onafscheidelijk geweest en het idee dat ze dan 'vrij' is en wellicht een nieuwe 'vriend' vindt maakt me enorm angstig. Misschien klinkt het wel erg egoistisch want ze heeft even veel recht op geluk en liefde als iedereen, maar dat neemt niet weg dat ik er enorm veel moeite mee ga krijgen en ik weet voor een feit dat zij hier ook moeite mee gaat hebben mocht ik iemand vinden aangezien we hier al heel vaak over hebben gesproken. Het liefst houden we alles zoals het nu is maar dat is simpelweg niet gezond en niet houdbaar...

Om het verhaal nog langer te maken: Over een paar weken gaat ze met mijn familie mee op vakantie. Ik sta zeg maar op springen om het te vertellen zodat ik met een schone lei de zomervakantie kan ingaan. We gaan pas tegen het eind van de vakantie weg dus ik weet niet of ik het zo lang nog kan inhouden. Wel heeft ze me verteld dat ze het heel erg fijn zou vinden als ik kon wachten tot na de vakantie, wat ik heel goed kan begrijpen.

Ik hoop dat iemand de tijd heeft genomen dit enorme stuk te lezen en misschien wat tips heeft of gewoon feedback? Enorm bedank!
Ook voor dat meisje lijkt het me het beste dat je elk je eigen richting uit gaat.
Hoe langer het blijft duren, hoe pijnlijker het wordt voor iedereen.

Je bent 19. Wellicht ben je nog student? Da's het ideale milieu om andere holebi's te leren kennen! Laat u maar eens goed gaan in het nieuwe schooljaar.
Ik kan dit alleen maar beamen. Je mist een hoop dingen die het leven zoveel meer kleur geven. Have fun x

Verstuurd vanaf mijn SM-G965F met Tapatalk


lovesimon
New user
New user
Berichten: 2
Lid geworden op: 10 jul 2018 23:21
Geslacht: Man

Bericht door lovesimon » 26 jul 2018 15:56

.

Plaats reactie