Teksten, Kortverhalen of verhalen

Dit is de locatie van de "Grote C": Alles over podiumkunsten, literatuur, musea en beeldende kunsten kan je hier bespreken.
13 berichten • Pagina 1 van 1

Teksten, Kortverhalen of verhalen

Berichtdoor Florre » 28 dec 2016 21:16
Quote
Beste medeforummers de laatste tijd ging ik weer wat aan het schrijven (vooral gedichten)
maar aangezien er meerdere forummers zijn die teksten, (kort)verhalen schrijven
en ik nog geen echt topic hiervoor vond leek het me wel tof om een verzameltopic te maken

waar je een verhaal deelt
een verhaal leest
nadenkt en geniet van de vele schrijfsels of het zelf schrijven

Bij deze al mijn bijdrage met een tekst die ik al een tijdje wil delen met jullie
de tekst is geschreven op een emotioneel dieptepunt maar daardoor vind ik het één van mijn mooiste teksten.
Het is niet echt een verhaal, maar eerder een filosofisch schrijfsel van mijn kant uit

Veel lees - en schrijfgenot
Florre

Spoiler! :
Scheen de zon maar terug

Ooit kon hij het hele leven aan. Er waren al plannen gesmeed en gemaakt voor de toekomst. Niks kon deze jongeman tegenhouden om een prachtig leven tegemoet te gaan en toch…

Anderen beslissen vaak in jou plaats. Keuzes van anderen hebben weerslag op keuzes die je zelf maakt. Keuzes van anderen beïnvloeden het denken van jezelf. Maar vooral kunnen keuzes van anderen jezelf omlaag drukken. Je wordt dan niet kleiner want je krimpt enkel in de was maar het figuurlijke zelfbeeld daalt. Het figuurlijk denken krijgt een immense deuk. Vertrouwen wordt moeilijk en vooral de angst doet zijn intrede.

Waren we maar mensen geweest zonder gevoelens. Dan kon niks ons schelen en dan deed niks ons nog pijn. Enkel lichamelijke pijn zou nog ons deel kunnen zijn maar de ziel zou verdwijnen. Terug naar de bron van wat de mens ooit was. Terug een dier waar gewoon de sterkste overleefde en alles kon.

Toch maakt een weldenkend mens dan de opmerking dat je zonder ziel, zonder denken ook niet gelukkig kunt zijn. En zonder een beetje fatsoen, een beetje hersenen zouden we nooit het begrip liefde leren kennen. En juist dit abstract begrip vertaalt een fenomeen wat niet te verklaren is. Mensen hebben extra gevoelens voor elkaar en uiten dit. Maar worden we dan niet bang gemaakt dat je niet kan leven zonder die liefde? Is het dat wel allemaal waard? Want twee verliefden geven een kus en vrijen desnoods voluit. Maar zouden we dat ook niet zo kunnen doen zonder dat er een emotionele waarde achter zit? Waarom zou ik geen kus kunnen geven aan iemand die ik niet ken maar wel knap vind. Waarom zouden wij dan niet figuurlijk de liefde kunnen bedrijven. Omdat het algemeen denken dat tegenhoudt. Omdat het niet hoort. En vooral omdat we bang zijn, er schaamte is. Omdat we juist iets meer zoeken.

En toch val je iedere keer in dezelfde val. Je vertrouwt iemand en begint te hopen. Want hoop doet leven in alle gevallen. Maar de hoop is voor een verliefde anders. Hij leert geluk kennen in de grootste vorm. De ander nog maar zien maakt hem gelukkig of de ander horen maakt hem gelukkig. Zelfs de gedachte aan geluk maakt hem gelukkig en zeker de gedachte van liefde. Maar worden we dan niet vaak verliefd op het fenomeen liefde zelf of zou het toch durven puur zijn?

Opeens komt de eeuwige schrik om voor altijd alleen te blijven. De schrik om nooit geliefd te worden op een liefdesniveau wat enkel bestaat in onze gedachten. Er ontstaat de schrik dat je enkel gelukkig blijft met het geluk van anderen.

Soms zou je even jezelf op stand-by willen zetten. Even niet meer van deze wereld zijn. Want je begint te hopen en plots te denken dat het geluk naar jou keert en dat er iemand is voor jou. En als je dan durft je schaamte opzij zetten en iets durft te ondernemen geloof je er plots nog meer in, ook al weet je dat er ook een andere beslissing kan gemaakt worden, een andere keuze. Maar als het dan stil wordt begint de twijfel te knagen. En toch blijf je geloven dat het iets wordt. Tot plots iemand je erop wijst dat het nooit iets wordt. De eerste uren kan je dat nog aan maar als degene waar je van houdt gezien en gevoeld kon hebben wat er dan gebeurde. Dan was de keuze plots anders geweest. Na een niet gehoopte keuze van een ander veranderd een zon in regen. Letterlijk en figuurlijk. Want het enigste wat je dan wilt is bij haar zijn en zeggen dat je echt van haar houdt.

Maar je weet dat het zinloos is en moet het aanvaarden. Dus verwerk je het een beetje maar heb je plots weer de panische angst om nooit gekozen te worden. En is er enkel duister weer. Want als je plots geproefd hebt van liefde kan enkel sterke liefde de teleurstellingen opheffen. En dan zegt men dat je iemand verdiend die echt om je geeft en dat wil ik geloven maar nu heb ik daar niks aan. Dat wil ik nu niet dat kan ik nu niet, het enigste wat ik nu kan is denken aan jou, en aan wat het ooit kon zijn. Het enigste wat ik kan is het laten regenen.

En misschien schijnt de zon ooit terug als er iemand komt.
- De stilte ging stilletjes weg -

- Forummer van 't jaar 2016 -
- Babbelaar van 't jaar 2016 -
Avatar gebruiker
Florre
Forummoderator WJNH
Forummoderator WJNH

Berichten: 2421
Geregistreerd: 06 dec 2015 22:44
Leeftijd: 21
Geslacht: Man

Re: Teksten, Kortverhalen of verhalen

Berichtdoor TylerXD » 28 dec 2016 23:59
Quote
Ik ben nu al fan van dit topic! :)
Wauw, Florre, echt een mooie tekst! Knap geschreven ;) En helaas op sommige vlakken ook wel herkenbaar

Ik heb zelf eens rond gesnuisterd in mijn map met schrijfsels, die ik doorheen de jaren heb verzameld. Daar heb ik een fragment gevonden(van al een jaar geleden) van een verhaal waarmee ik al enige tijd bezig ben (en dat al eventjes op 'on-hold' staat). Het is gebaseerd op allerlei sprookjes, maar het bevat ook veel fantasy-elementen.
Ik heb hier en daar nog wat aangepast, maar mijn excuses als er nog foutjes en onduidelijkheden in staan (het is laat en het is blok :p )

Spoiler! :
Een speels gegil overstemde het vrolijke vogelgefluit in de tuin.
“Charlotte!”, schetterde een hoge stem, “Dat was gemeen!”.
Prinses Annabelle graaide vlug een droog lapje stof uit de jutezak in het gras en verfrommelde het tot een bol. Ze dompelde hem onder in de lelievijver en rende haar aanvaller achterna. De natte bol wierp ze richting haar zus die drie minuten ouder was en hij raakte haar schouderbladen. Charlotte verstijfde en kon een zacht gilletje niet onderdrukken. Net wanneer ze probeerde om de bol op te rapen, merkte Annabelle dat ze Katarina al een tijdje niet gezien hadden.
“Ze zal spelen met water te gevaarlijk vinden”, zei Charlotte spottend, “Wedden dat ze weer zo'n saai, duf boek leest onder die oude wilg?”
“Wedden dat ze jullie weer te slim af is?” zei een stem op dezelfde spottende toon.
De twee meisjes schrokken toen Katarina met een emmer water tevoorschijn kwam uit een naburige struik. Als een jagende wolvin rende ze haar prooien achterna, maar de zware emmer vertraagde haar. Toen de meisjes al een grote voorsprong hadden gemaakt, trok Charlotte haar jongere zus het naburige gebedshuisje binnen.
“Hier zal ze ons nooit vinden!”
Hijgend zakte Katarina neer voor het huisje. Het gewicht van de emmer kon ze niet meer dragen en zette hem neer op de grond.
“Ik weet dat jullie hier ergens zijn! Doe geen moeite om jullie te verstoppen! Ik vind jullie toch!”
Achter de hoek van gebedshuisje weerklonken enkele stemmen. Een gemeen glimlachje verscheen op het gezicht van de prinses en ze leek weer de kracht te hebben om die zware emmer op te tillen. Ze rende naar de hoek en gooide hem helemaal leeg. Alleen niet op Charlotte of Annabelle.
“Koning Edwin!” gilde Katarina verontwaardigd toen ze een kleine, dikke man woedend een waterstraal uit zijn mond zag spuwen. De twee lijfwachten naast hem probeerden niet in het lachen uit te barsten, maar zijn twee zonen achter hem vermaakten zich duidelijk. De prinses knielde snel om haar roekeloze daad goed te maken.
“Koning Edwin, ik had u nog niet zo vroeg verwacht. Het spijt me voor... dat water. Hoe was uw reis vanuit Fabularia?”
“Verfrissend.”
Katarina's kaken kleurden rood en voelden warm aan, maar gelukkig verdween haar schaamte meteen wanneer ze in een paar blauwe ogen keek. Die van prins Allan, de kroonprins van Fabularia. Hij stak zijn hand naar haar uit en die nam zij gretig vast.
“Let niet op mijn vader. Hij doet al de hele week knorrig. Dat komt omdat er een aantal belangrijke plannen van hem... in het water zijn gevallen.”
De prins trok haar weer recht en lachte luid om zijn eigen woordgrapje waardoor er weer schaamrood op Katarina's wangen verscheen. Ondertussen waren Charlotte en Annabelle, die alles gezien hadden door een raam van het gebedshuisje, ongezien naar buiten geglipt.
“Oh, Allan, je bent zo grappig”, giechelden ze in koor.
Annabelle kneep in zijn gespierde rechterarm en Charlotte haakte in aan zijn linkerkant en streek door zijn zwarte haren. De prins had geen aandacht meer voor Katarina en liep samen met de meisjes verder naar het paleis. Hij ging verder met zijn grapjes, waarmee de meisjes hartelijk moesten lachen.
Katarina schudde haar hoofd. Zo ging het altijd. Telkens wanneer zij met Allan wil praten, gebeurde er iets gênant of pikten haar zussen hem in. Het begrijpen deed ze wel, maar het leuk vinden was een andere zaak. De meisjes kenden de prinsen van Fabularia al sinds hun kleutertijd en ze wisten dat iemand van de drieling ooit zou moeten trouwen met de kroonprins. Dat hij er ongelooflijk goed uitzag en dat hij een enorm charmant karakter had, was mooi meegenomen.
Een zachte stem deed Katarina plots opschrikken uit haar gedachten:
“Loop je mee”.
De stem van een jongere versie van Allan. Hij was alleen jonger, iets minder knap, kleiner en hij had puistjes in zijn gezicht. Katarina was totaal vergeten dat prins Gabriël niet met de rest was verder gegaan. Hij gebaarde dat ze zijn hand mocht vasthouden, maar ze deed alsof ze het niet had gezien. Een haast onhoorbare zucht ontsnapte uit zijn mond. Hij trok een sip gezicht, maar dat veranderde wanneer hij naar iets graaide in zijn broekzak.
“Katarina! Wacht! Ik heb... Gelukkige verjaardag!”
Hij overhandigde een klein rolletje perkament aan haar. Ietwat onzeker rolde ze het open. Haar mond viel open van verbazing wanneer ze zichzelf zag getekend. Het leek wel alsof in de spiegel keek.
“Wauw, Gabriël! Heb je dat zelf getekend? Die bloemen rond mijn gezicht! Zijn dat Maanlichtlokjes?”
“Ja, je zag ze toch graag?”
Gabriël wilde nog meer uitleg geven, maar Katarina snoerde zijn mond met een vluchtig kusje en ze nam zijn hand vast en trok hem door de tuin. Helemaal in de ban van de tekening, had ze niet door dat deze keer niet zij, maar Gabriël zo rood zag als een tomaat.
Avatar gebruiker
TylerXD
Senior user
Senior user

Berichten: 1239
Geregistreerd: 02 nov 2013 16:17
Woonplaats: Antwerpen
Leeftijd: 19
Geslacht: Man

Re: Teksten, Kortverhalen of verhalen

Berichtdoor Florre » 29 dec 2016 09:18
Quote
Wow TylerXd ik ben nu al fan van de sprookje
ga je er nog een vervolg op schrijven???

OT: door veel gedichten te schrijven heb ik nu niet echt een verhaal klaar
maar volgende keer dan maar weer :)
- De stilte ging stilletjes weg -

- Forummer van 't jaar 2016 -
- Babbelaar van 't jaar 2016 -
Avatar gebruiker
Florre
Forummoderator WJNH
Forummoderator WJNH

Berichten: 2421
Geregistreerd: 06 dec 2015 22:44
Leeftijd: 21
Geslacht: Man

Re: Teksten, Kortverhalen of verhalen

Berichtdoor Florre » 29 dec 2016 19:23
Quote
Tijd voor een nieuw verhaaltje :greenthing:
Zonet zelf geschreven, en ik vind het wel een leuk verhaal :smile:

Spoiler! :
Louis liep zoals elke dag langs het dorpspleintje. Maar toch was het anders dan normaal door al die gebeurtenissen. Een paar dagen ervoor werd hij betoverd door die mooie ogen, dat prachtig kapsel. Die mooie glimlach bleef Louis het meeste bij. 's Avonds had hij afgesproken met zijn vriendin Anja. Het was zoals altijd heel gezellig en ze amuseerden zich te pletter. Maar toch was Louis iets stiller dan anders, iets wat Anja niet opviel en ze bleef daardoor maar tateren over haar werkdag. 's Nachts werd Louis plots zwetend wakker, dit had hij nog nooit meegemaakt. Hij had gedroomd en niet zomaar een droom maar een droom over die mooie glimlach, die prachtige ogen. Louis veegde het zweet van zijn voorhoofd en slaakte een kleine zucht. Hij zat vol twijfels en probeerde antwoorden te vinden op de slanke rug van Anja. Daarna viel hij moe terug in slaap.

Na een paar dagen merkte Anja dat Louis er niet met zijn gedachten bij was en vaak weg was van huis. Haar vrouwelijke nieuwsgierigheid overwon haar angst en daarom vroeg ze hem wat er aan de hand was. Louis probeerde eerst nog een uitvlucht te zoeken maar nadien bekende hij dat hij stiekem naar het dorpsplein ging om die glimlach te bekijken. Dat hij Anja wel graag had maar stiekem verliefd was geworden op die prachtige glimlach, die glasheldere ogen waar je in kon verdrinken. Anja schrok wat maar begreep dat het geen zin had om verder te gaan met hun relatie. Zelf bekende ze al een tijdje een ander te hebben en het eigenlijk nu veel gemakkelijker vond om Louis te verlaten.

Louis was nu eindelijk terug vrij en zijn loodzware benen brachten hem terug naar die plek. Maar deze keer was het anders want nu wou hij verdrinken in die blauwe ogen. Hij wou de handen voelen en zachtjes die bloedmooie lippen kussen. Hij wou eeuwig blijven kijken naar die prachtige glimlach en dat prachtig kapsel eens dooreen halen. Eindelijk was hij er, ondertussen was hij wel wat zenuwachtig gevonden. Louis vond wat hij zocht en zag direct waarvoor hij kwam. Hij gaf een hand en een vluchtig kusje, de liefde was bezegeld. En Louis en Jasper liepen de sterren achterna.
- De stilte ging stilletjes weg -

- Forummer van 't jaar 2016 -
- Babbelaar van 't jaar 2016 -
Avatar gebruiker
Florre
Forummoderator WJNH
Forummoderator WJNH

Berichten: 2421
Geregistreerd: 06 dec 2015 22:44
Leeftijd: 21
Geslacht: Man

Re: Teksten, Kortverhalen of verhalen

Berichtdoor bloemenpersoon » 30 dec 2016 17:12
Quote
'hoe snel de tijd gaat

We zitten recht tegen
Over elkaar
Ondertussen tikt de tijd
Voorbij
Dan plotseling
Neem jij mijn handen
Zeg je tegen mij
"Ik zie je graag"
Daarna laat je
Mijn handen los
Fluister je laatste woorden
Tot ziens mijn liefste
En sta je op
Om dan een moment later
Je vleugels uit te slaan
Naar de hemel

Dat is een laatste tekstje/gedichtje da ik onlangs heb
Geschreven
Gr bloemenpersoon
bloemenpersoon
New user
New user

Berichten: 40
Geregistreerd: 14 feb 2016 22:57
Geslacht: Vrouw

Re: Teksten, Kortverhalen of verhalen

Berichtdoor Florre » 08 jan 2017 21:42
Quote
Tijd voor een verhaal dat ik bedacht op de trein

Spoiler! :
Har(d)t

“Hoe voelt het, Ward?” Het zinnetje zinderde nog na toen hij zwetend wakker werd. Hij veegde het zweet van zijn voorhoofd en slaakte een kleine zucht. De droom kletterde nog na in zijn gedachten en hij kon een plotse traan niet meer onderdrukken. Ze stroomden als kleine riviertjes uit zijn donkerzwarte ogen. “Waarom kan ik het niet loslaten?” vroeg Ward zich af. “Waarom denk ik er nog aan na zoveel jaren? Het stelde niks voor, laat het nu eens los! Je kwelt jezelf maar!” Met zijn hoofd zacht beukend tegen de kast werd hij weer rustig om die donkere nacht weer eenzaam in dat bed te kruipen.

’s Morgens werd hij laat wakker maar het was nog steeds donker buiten. Het was dan ook putje winter. Kreunend stond Ward recht om een tas thee te gaan drinken en de kat eten te geven. Met een veel te hete mok in zijn handen, en dampen die daaruit opstegen keek hij eindeloos in de verte waar hij buiten een beetje schemerlicht nog niet veel zag. Zijn gedachten dwaalden af en hij dacht aan zoveel verschillende dingen. Plots verscheen er voor hem een gezicht. Nochtans stond er niemand voor hem maar het beeld, gezicht stond gebrand op zijn netvlies. Hij schudde snel eens zijn hoofd en begon aan het ontbijt om die dag weer te leven en naar school te gaan. Soms moest hij hard zijn en eens doorgaan, ondanks wat het hart soms zei.

Na een uitputtende dag zonder te veel interessante lessen kwam Ward weer terug thuis. Hij had geen zin meer in school, zeker niet in dat vele huiswerk, zelf niet om met vrienden op stap te gaan. Want niemand mocht iets weten en hij moest sterk zijn en kon dit alleen aan, hij was hard. Maar tijdens de nacht droomde hij precies weer hetzelfde. Weer werd hij al zwetend en huilend wakker. Hij sloeg zichzelf even om tot rust te komen, bonsde weer even met zijn voorhoofd tegen de kast. Maar heel het gebeuren bleef in zijn hoofd spoken, hoe goed hij probeerde het los te laten en soms speelde het als een film in zijn hoofd. PATS hij die zich probeerde los te rukken. PATS een hand die alles aanraakte. PATS dat gezicht dat hem aankeek. PATS die stem die het vroeg. PATS iedere week opnieuw. PATS PATS PATS

Beetje bij beetje werd het deels vergeten maar soms kwam het plotsslag terug. Ward was bang, zo bang maar hij kon ertegen want hij was hard. Hij had zijn hart hard gemaakt en zou nooit meer iets delen met iemand. Maar toen kwam daar die jongen…
en PATS…
- De stilte ging stilletjes weg -

- Forummer van 't jaar 2016 -
- Babbelaar van 't jaar 2016 -
Avatar gebruiker
Florre
Forummoderator WJNH
Forummoderator WJNH

Berichten: 2421
Geregistreerd: 06 dec 2015 22:44
Leeftijd: 21
Geslacht: Man

Re: Teksten, Kortverhalen of verhalen

Berichtdoor idk » 08 jan 2017 22:13
Quote
Florre schreef:Tijd voor een verhaal dat ik bedacht op de trein

Spoiler! :
Har(d)t

“Hoe voelt het, Ward?” Het zinnetje zinderde nog na toen hij zwetend wakker werd. Hij veegde het zweet van zijn voorhoofd en slaakte een kleine zucht. De droom kletterde nog na in zijn gedachten en hij kon een plotse traan niet meer onderdrukken. Ze stroomden als kleine riviertjes uit zijn donkerzwarte ogen. “Waarom kan ik het niet loslaten?” vroeg Ward zich af. “Waarom denk ik er nog aan na zoveel jaren? Het stelde niks voor, laat het nu eens los! Je kwelt jezelf maar!” Met zijn hoofd zacht beukend tegen de kast werd hij weer rustig om die donkere nacht weer eenzaam in dat bed te kruipen.

’s Morgens werd hij laat wakker maar het was nog steeds donker buiten. Het was dan ook putje winter. Kreunend stond Ward recht om een tas thee te gaan drinken en de kat eten te geven. Met een veel te hete mok in zijn handen, en dampen die daaruit opstegen keek hij eindeloos in de verte waar hij buiten een beetje schemerlicht nog niet veel zag. Zijn gedachten dwaalden af en hij dacht aan zoveel verschillende dingen. Plots verscheen er voor hem een gezicht. Nochtans stond er niemand voor hem maar het beeld, gezicht stond gebrand op zijn netvlies. Hij schudde snel eens zijn hoofd en begon aan het ontbijt om die dag weer te leven en naar school te gaan. Soms moest hij hard zijn en eens doorgaan, ondanks wat het hart soms zei.

Na een uitputtende dag zonder te veel interessante lessen kwam Ward weer terug thuis. Hij had geen zin meer in school, zeker niet in dat vele huiswerk, zelf niet om met vrienden op stap te gaan. Want niemand mocht iets weten en hij moest sterk zijn en kon dit alleen aan, hij was hard. Maar tijdens de nacht droomde hij precies weer hetzelfde. Weer werd hij al zwetend en huilend wakker. Hij sloeg zichzelf even om tot rust te komen, bonsde weer even met zijn voorhoofd tegen de kast. Maar heel het gebeuren bleef in zijn hoofd spoken, hoe goed hij probeerde het los te laten en soms speelde het als een film in zijn hoofd. PATS hij die zich probeerde los te rukken. PATS een hand die alles aanraakte. PATS dat gezicht dat hem aankeek. PATS die stem die het vroeg. PATS iedere week opnieuw. PATS PATS PATS

Beetje bij beetje werd het deels vergeten maar soms kwam het plotsslag terug. Ward was bang, zo bang maar hij kon ertegen want hij was hard. Hij had zijn hart hard gemaakt en zou nooit meer iets delen met iemand. Maar toen kwam daar die jongen…
en PATS…


Wat een beauteeke!
Mijn nieuwe toekomstige avatar, gekregen van Florre en goedgekeurd door de rest van de chatters.
https://lolzombie.com/wp-content/uploads/2016/01/idk.jpg
Avatar gebruiker
idk
Moderator van het jaar 2016

Berichten: 1827
Geregistreerd: 29 dec 2012 12:00
Leeftijd: 22
Geslacht: Vrouw

Re: Teksten, Kortverhalen of verhalen

Berichtdoor Hombie » 09 jan 2017 03:06
Quote
Al even geleden dat ik deze heb geschreven, en volledig in het engels, maar what the fuck we gaan ervoor :p

Spoiler! :
Alexander Finn let out a long, tired sigh as he watched the car's headlights cut through the darkness off the quiet streets on the edge of town. He could practically feel the awkward tension simmering softly in the old white SUV his brother drove through the quiet streets of Little Eden, hanging inside the car like a cloud and making the air a little heavier to breathe. Maybe he was just fried. He guessed they all were.

A glance at the car radio told him it was 3AM as they came to a stop at a red light. Not knowing where to look, Alex peered out the window of his front passenger seat before finally sneaking in a quick look at his dazed, blond and bruised childhood friend who lay half-asleep on the backseat and his tired older brother behind the wheel.

As the light went green, Michael shifted gears and Alex sneaked in a last peek behind him before setting his eyes on the road again. He couldn't even honestly tell himself whether he just wanted to check up on his friend or just wanted to see Kai's face again.

Alex figured that saying it had been a far too long and tiring night for the lot of them would be putting it very mildly indeed.
----
"And if you're too tired,
Go to sleep my brothers,
I'm alright to drive

----
As Alex couldn't stop a small smirk forming as he shoved his mountainbike into the bike-stands besides the parking lot. Even though his classmates had had to practically drag him here by the hood of his sweater, he was finally starting to warm to the party. He doubted it'd match up to the shows he used to go to back in Paradise City, but it was a whole lot better than nothing, at least. Besides, a venue called the Party Pit sounded like it had some promise, however corny the name was, and it was far enough from the town's centre that at least here no one bothered checking the decible levels.

The fact that his few schoolfriends had promised him a couple of beers as encouragement to drag his sarcastic ass out here served as icing on the cake, though he guessed that the real reason he came was just trusting Vincent's assurance of the band being 'bearable to listen to'. Any local band that got that kind of praise from a stone-cold sober Vincent was probably worth a check.

He looked around the parking lot for a bit to see if any of his aforementioned friends had showed up yet. It wasn't like he knew too many people around here, after all, but luckily he spotted Zack Skelton quickly. The blonde was his usual energetic self, dressed in simple blue jeans, a short-sleeved white hoodie, his ever-present beanie and enthousiastically waving for Alex to come over to the rest of the group. Alex couldn't help grinning slightly at the always-slightly-tardy blond's puppylike energy.

The rest of the group consisted of Vincent, dressed in his usual dark colours and taking a slow drag of his cigarette, and Vince's girlfriend Maria in her usual punky attire. Vincent was, for lack of a better description, the school's king stoner, though he somehow never let it affect his grades too much and most of the teachers seemed to assume he was a good, if slightly apathetic kid. Even though he knew Vince well enough to know he didn't quite match up to the rumours that came with the reputation, he still wondered how the hell he managed to juggle his at best somewhat conflicting interests.

Maria, his girlfriend, was about as tomboyish as they came, though she somehow managed to retain all of her feminine charm under a surface layer of sharp, snarky wit and sleeveless denim-patch jackets. She shot Alex a friendly smile as she brushed her short-ish auburn hair from her eyes.

By the time they headed in together, the Pit was starting to fill up nicely. The first of the two bands that had yet to play (they had missed the first and smallest band, but then again, so did most people) were still going through soundcheck on the somewhat makeshift-looking stage. The group fell into easy small talk, but Alex pretty quickly let his concentration drift as the other three chatted about people he barely if at all knew anyways. After a few minutes, he just strolled off to the bar, only to be joined pretty quickly by Zack, who as promised bought him a beer before trying to involve him in their conversations a bit more.

Before Alex could practice all that much of his social finesse (or lack thereof) though, the band announced themselves from the stage, giving a final thumbs up to the PA before going straight into a cover of an old UK Subs punk song. As about a third of the audience started yelling along to the chorus of 'Riot', Alex could feel his mood improving rapidly.

The rest of the band's set consisted of 4 or 5 original songs with a sound that Alex could only describe as being somewhere between '90s grungy-alt rock and skatepunk with the occasional little slip of indie influence. Despite the band's occasional slip ups, the vocalists apparent complete lack of fucks to give for between song banter and the somewhat imperfect job the PA was doing, Alex found himself enjoying the music. The band had energy, if nothing else, and that bit of spunk was all they needed to drag along most of the crowd of small-town teenagers into the occasional sing-along chorus.
Finally, their set started coming an end as the guitarist dragged out the last couple of notes of the song they just finished playing and singer finally stared straight into the public, stating firmly: "We are the Dimestore Dogs and you guys have been amazing. Lemme tell ya, it's a joy to be up here, and that's kinda what this last song is about, too."

And so the set ended on another cover, this time of The Hold Steady's 'Killer Parties', and he swayed back and forth mouthing along to the chorus, Alex spotted another reason why he had wanted to come to the party.

Less then 5 meters further down into the crowd, he spotted Kai Brooks at the bar.

He had a history with the blond boy, to say the least, if a complicated one . He and Kai had more or less grown up together back when Alex still lived in Little Eden with both of his parents and his brother, and had been friends since the day they met in kindergarten. They were classmates for most of elementary school and almost out of necessity, their family's had grown quite close, to the point Michael had started considering the blond a second annoying-little-brother and the Brooks household considered just called the Finns if they wondered where there son was and vice-versa.
Then, when Alex was little over 12 and his parents marriage started deteriorating, they had all just packed up and left, moving to the big city. It took another 5 years in Paradise City before the actual divorce came, and Michael and Alex had just been wondering what took their parents so long, the older already having moved out back to their hometown. Alex had gradually lost contact with Kai and all his other old friends back in Little Eden, as tended to happen in such situations.

And now he was back, living with his brother in the small sleepy town as their parents finalized their mess of a divorce and he tried to save his mess of high school career by getting something of a clean slate. In a way, he figured, things had almost come full circle.

He still threatened to deck anyone who used the expression 'Troubles in Paradise', though, just out of principle.

As the next band came up the stage for soundcheck, Alex got another beer from the bar and slipped out one of the back doors for a cigarette, feeling just a little to pensive to mix with the general crowd of smokers at the front entrance.

He was about to light up when he heard a familiar voice behind him, albeit a deeper sounding voice than he remembered. "Hey, d'you have a light I can use?"

Kai shot him an apologetic smile as he closed the back door behind him.

"Sure, brother," Alex grinned, handing the blond his red plastic lighter. Kai stood taller than him now, with his blonde hair cropped short and gelled up in spikes and toned arms from years of boxing training left exposed by his sleeveless, halfway-zipped up sweater.

" 'S certainly been a while, huh?" Kai started after a while, sitting down next to Alex on the short flight of stairs down to the parking lot. For a few minutes they both sat still, taking drags of their cigarettes in silence as they tried to think of something to say.

"Hey, remember what we used to say as kids?" Kai started eventually, blowing a cloud of cigarette smoke into the night sky with a chuckle.

" 'Bout never smoking, you mean?" Alex snickered, "Man, those were the days."

"Hey, remember that time we hid your brother's cigarettes?"

"Oh yeah, we tossed them up the roof of your garage, didn't we? Man, he was piiiissed."
Both burst out laughing as they rehashed stories of annoying Alex's brother.
"So, how's Misha the Bear doing now?" Kai asked, reaching into his pockets for another cigarette.

"Good I guess. Man, I can't believe you remember that, I think even he's forgotten that nickname by now," Alex grinned, "No one's called him that for at least 6 years or something now. He just goes by Mike."

"Really now?" Kai smiled, "How 'bout you, Sacha?"
Alex wondered if he was blushing ever so slightly, hearing his old nickname again, but he chose not to dwell on it, dragging up another anecdote of some mischief they had pulled as kids instead. They spent at least another half hour shooting the breeze and rehashing stories, stopping only to fetch another two beers and to light up their cigarettes. Eventually, Kai stood up with a smile and extended his hand to Alex. "It's been great seeing ya again, man. 'S been way too long, but I gotta go now, my friends probably already think I ditched them or somethin'."

Alex shook the blond's hand with a grin, "Yeah, we should hang out together again sometime. Oh, yeah, and do you know where I can buy some cigs here? I'm all out."

"There should be a vending machine out front. Cheers, man."

And with that, Kai was gone again, sneaking in the back door to mix into the crowd again. Alex stood up and made his way around the building to the front entrance, figuring he'd give his thoughts another minute of peace and quiet before he went back to the dancefloor. He was glad they'd finally had a proper talk again. Sure, he'd made new friends, but it was never quite the same as someone you grew up with.

He was slipping coins into the vending machine when his old flip-open cell buzzed in his pocket.

"Still here? - Zack, Message received 22:45"
"Buying cigs out front, ran into old friend", he sent back, stil smiling to himself as he bent down to pick up his cigs.
By the time Alex stepped back into the Pit, the party was in fool swing again as the last band of the night blasted the crowd with an energetic pop-punk-like sound. Alex joined the rest of the gang again with a smirk as he bought himself and Zack another beer, figuring the blond definitely deserved a treat for dragging him out here. As they joined the crowd of jumping, moshing and singing teenagers again, Alex spotted Kai again.

Or more specifically, spotted Kai making out with some chick he vaguely seemed to recognize from school.

Alex couldn't really stop a frown from forming. He'd never pegged himself for the jealous type, really, and while he had been out as a bisexual for years, he was pretty sure Kai was straight anyway. Hell, he'd never even figured out he had a crush on his childhood friend.

He couldn't really stop himself from glaring daggers at the chick (who was too preoccupied to see it anyway), either. It dawned on him he probably did have that crush on his friend.

"Shit."

Besides him, Maria whistled, observing his death-stare with a half amused, half concerned smirk. "I don't know who or what pissed in your beer or something," she observed, patting him on the shoulder,"But you look like you need another drink."
Alex just nodded, turning around again and not even saying another word as he headed for the bar. He figured a beer might help. Or three . Or more. He'd see.

Between beer two and three he spotted Kai again, still alternatingly dancing and kissing with 'that Halleluia chick', as Maria called her, following his gaze. After the sixth, he almost stumbled out the front exit of the overclouded dancefloor with Vincent and Maria for a cig. The band was wrapping up their set anyway.

By the time they headed back inside, Alex still pointedly refusing to say much about the sudden need for a drink or seven, they mostly heard shouts and yells. Alex barely looked up, as one or two fights at shows such as these weren't that uncommon, and he wasn't in the mood to give a shit anyway. He made it halfway to the bar before a side glance to the disturbance revealed a familiar, spiky mop of blond hair at the center of the disturbance.

Alex quickly elbowed a way through the crowd, eyes wide and angry. As he got closer to the fight, he saw a raised fist, poised to hit Kai in the face, and not for the first time by the looks of it. Apparently, the 'Halleluia chick' had a boyfriend. Kai tried to duck and weave, but the blond seemed just a tad too drunk and surprised to put up much of a fight.

Alex's vision just went red for a second.

Before he even fully realized what he was doing, he'd tapped the guy attacking his best friend and apparent crush on the shoulder and given him a solid cross punch to the jaw. The guy stumbled, then tried to fight back for a second, but he was telegraphing so badly even a somewhat drunk Alex could see his next attack coming from a mile away.

Before the guy could do anything, Alex threw a hook to his stomach, then kneed him full in the face as he doubled over, sending him sprawling to the floor with a bloodied nose. Alex observed he might well have broken the guy's nose, but he couldn't really bring himself to give a shit.

Still panting lightly, he looked over to a somewhat dazed, blood-nosed Kai, then over to the crowd around them, spotting more than one angry face. Apparently, he hadn't made himself very popular.
Then again, "Fuck popularity", he muttered to himself as he slung Kai's arm around his neck, wrapping his own arm around the blond's lower back as started half-guiding, half-dragging him out, wanting to get off the dancefloor and out the door as quickly as possible.

By the time they got to the parking lot, Alex had let go of Kai's waist in favor of pulling out his phone. As he gingerly set the blond down on the curb, he punched in Michael's number to ask if his brother could come pick him up before things really got out of hand.

As soon as he was done with that, he sat down next to his friend. Noticing the blood still dripping from the blond's nose, he fished up some tissues out of his pockets, dabbing the blood a bit and handing Kai a few to stop the bleeding. He then stuck a bandaid he kept in his pockets for emergencies like these on the scrape on Kai's forehead.

"What the hell where you thinking, man?" he muttered finally, as Kai leaned on his shoulder for support, still a bit dazed and drunk.

"I wasshhhn't." Kai slurred, mumbling and ashamed. "I wassshn't thinking. I shhwear I didn't know she had a boyfriend, man."

Alex sighed, letting his anger slip. He felt drained, now that the adrenaline was wearing off, and his knuckles felt rather sore. Besides him, Kai seemed to be nodding off a bit. Then, the blonde suddenly rest his head on his friend's shoulder, blonde spikes tickling the side of Alex's face.

"I'm shoo glad I have you man," Kai muttered, "I lllove you, y'know that?"

Alex almost couldn't resist to smack his palm against his forehead as his heart skipped a beat. Kai's choice of words, unintentional as it was, really weren't helping the situation.
Looking out onto the road for a pair of headlights that couldn't come fast enough as far as he was concerned, he muttered back: "Always for you, brother, always," and wrapped an arm around his childhood friend as he lit up a cigarette.
----
Mary, this station is playing every sad song,
I remember like we were alive,
And I heard 'n sung them all from inside of these walls
In a prison cell, where we spent those nights

----
Alexander Finn wordlessly unbuckled his seatbelt as they pulled in front of the Brooks' house. As he hopped out, he told his brother to drive on ahead. His house was close enough to walk, and Alex felt like he could use some air and peace and quiet and nicotine to calm his head. The map of this part of town was damn near carved into his mind anyway.

He then opened the backseat doors and nudged Kai to wake up, gently helping the boxer to get out of the SUV and onto his own two feet again, then guiding him to the front door for good measure.
Alex figured carrying their son home half-knocked-out and three-quarters wasted wasn't exactly the best way to get reacquainted with Kai's parents. Hell, they probably remembered him mostly as the rambunctious little prankster that spent way too much time with their damn-near-perfect son. As he waited for someone to answer the door, he heard Michael drive off behind them.

When Kai's mother eventually opened the door, dressed in pyjamas and a night gown and looking none too please, he explained the events of that night as best as he could. She gave him a concerned but wary look and almost begrudgingly thanked him for taking care of her son, giving her regards for Alex's parents for good measure.

Alex figured he'd ignore the parent situation for now, politely refusing a glass of water before going on his way again.

He felt honestly tired, more tired than he'd been in years. He was tired in his body and his mind and as far as that was even possible, his heart as well, as he dragged his feet through Little Eden's rather dead-at-night streets, chainsmoking all the way.

As he came home, he tossed his last cigarette butt into the gutter and fumbled with the lock for a bit before he managed to open the door. He managed to drag himself up to his room, finding a bottle of water and a glass Michael had left for him, as well a box of painkillers for tomorrow.

He barely managed to take of his hoodie before flopping down into bed, not able to remember when sleep had last set on him so quickly and so heavily.
----
"There was "Southern Accents" on the radio as I drove home
And at night I wake up with the sheets soaking wet
It's a pretty good song, baby you know the rest
Baby, you know the rest"

----


De tussenvoegsels in cursief zijn stukjes liedjesteksten van The Gaslight Anthem, van de nummers "Drive", "Great Expectations" en "High Lonesome", respectievelijk.
"My lips and fingertips were stone, I wore my heart on my jeans
I sang the blues like the dogs, left too long in the street,
I still sing the blues with the dogs"
The Gaslight Anthem - Wherefore art thou, Elvis?
Avatar gebruiker
Hombie
Senior user
Senior user

Berichten: 851
Geregistreerd: 11 dec 2015 00:17
Woonplaats: Brugge
Leeftijd: 21
Geslacht: Man

Re: Teksten, Kortverhalen of verhalen

Berichtdoor Florre » 17 okt 2017 18:02
Quote
Joep joep mijn creativiteit laten werken op de trein,
leuk om weer even een schrijfroersel te maken :)
De tijd tikt...

Spoiler! :
De tijd tikt…

Lars keek vol verwondering naar het berichtje van Mare. Er klopte iets niet, dit kon toch moeilijk van haar komen, of zou ze stiekem toch zijn geheim te weten zijn gekomen? Hij bleef er verder over piekeren en besloot geen verdere aandacht te bieden aan het sms’je. Uiteindelijk was het misschien gewoon een truc van Mare om hem terug te winnen, maar Lars had er echt geen spijt van dat ze geen koppel meer waren. Nadat ze zijn zeventiende verjaardag samen gevierd hadden, waren ze steeds meer uit elkaar gegroeid totdat hij beslist had er een einde aan te maken.

Gelukkig zorgde het trainen voor genoeg afleiding. Robbe, de coach van Lars had een zware atletiektraining voorzien en hij was er niet rouwig om. Normaal trainde hij samen met Louis, maar die was vandaag ziek waardoor het maar een stille training werd. Het zweet stroomde van Lars af, maar door de training vergat hij helemaal dat sms’je. Nadat hij zich gedoucht had, praatte hij wat na in de kantine met Robbe. Robbe was uiteindelijk maar een paar jaar ouder en ze kenden elkaar al van kinds af aan. Na een tijdje stelde hij aan Robbe voor om ’s avonds af te spreken om een gezellige fifa-avond te houden.

Met zijn spiksplinternieuwe fiets ging Lars eerst naar huis. Hij was alleen thuis daarom haalde hij nog de post uit de brievenbus en wou zich daarna snel klaarmaken om naar Robbe te gaan. Iedereen wist dat Robbe homo is, maar niemand; zelfs Robbe niet wist dat Lars stiekem jongens ook wel leuk vond. Hij was stiekem smoorverliefd op zijn gespierde trainer. Toen Lars de post ophaalde was hij wat verrast dat er ook post voor hem was en dan nog wel in een roze envelop. Lars had geen flauw idee van wie dat kon zijn maar hij was verbaasd dat er op de brief hetzelfde stond als in het berichtje van Mare. Hoe flauw kon Mare nu zijn door gewoon 2 keer te sturen dat de tijd tikt. Zij was totaal zot geworden zeker of was het een grap. Lars dacht dat het dat laatste was en daarom besliste hij om iets grappigs te antwoorden.

Hey Mare

De tijd tikt inderdaad, gelukkig maar anders bleef de tijd steeds stilstaan.
En zat ik misschien nog steeds opgescheept met jou.

XXX
Lars


Nadat hij het verstuurde, had Lars meteen spijt dat hij zoiets durfde zeggen. Maar het was al te laat. Het duurde niet lang of er kwam al een antwoord met een bijlage erbij. Het was een foto van Mare die vastgebonden was aan een paal met een prop in haar mond met daarnaast een man in een bivakmuts. Er stond ook nog een tekst bij, de tijd tikt verder, wil je haar nog levend zien kom dan vanavond naar de oude fabriek en breng 2 000 euro mee.

Lars was bang en wist niet wat doen. Moest hij nu naar Robbe gaan of zou hij eerst naar de fabriek vertrekken om Mare te redden? Was het echt of zou het een grap zijn? Zou hij de politie bellen? Het was kiezen tussen heden en verleden want hij wou dolgraag naar Robbe; voor die ene keer dat hij had durven vragen aan hem om samen iets te doen. Maar aan de andere kant kon hij Mare ook niet laten stikken, alhoewel iemand anders kan het geld er ook leggen. Lars maakte een besluit en vertrok met zijn spiksplinternieuwe fiets.
- De stilte ging stilletjes weg -

- Forummer van 't jaar 2016 -
- Babbelaar van 't jaar 2016 -
Avatar gebruiker
Florre
Forummoderator WJNH
Forummoderator WJNH

Berichten: 2421
Geregistreerd: 06 dec 2015 22:44
Leeftijd: 21
Geslacht: Man

Re: Teksten, Kortverhalen of verhalen

Berichtdoor BartV » 17 okt 2017 18:55
Quote
Florre schreef:De tijd tikt...


We want more!! :D :D.

De tijd tikt dus, want ik ben ongeduldig voor het vervolg ;)
"Alt er Love" -> Alles is liefde
Avatar gebruiker
BartV
Senior user
Senior user

Berichten: 845
Geregistreerd: 02 dec 2016 23:03
Woonplaats: Kontich
Leeftijd: 20
Geslacht: Man

Re: Teksten, Kortverhalen of verhalen

Berichtdoor Florre » 15 nov 2017 06:23
Quote
Geen vervolg,
wel een nieuw schrijfroersel
het maakt het treinreizen toch veel aangenamer om een tijd hiermee bezig te zijn :)

Alvast veel leesplezier met Bloedrood
Spoiler! :
Bloedrood

Daar stond hij dan, met zijn knalgele T-shirt; een mooi aansluitende jeans en zijn lievelingsschoenen aan. Voor een 17-jarige had hij een groot gevoel voor mode, wat hem zeer populair maakte bij giechelmeisjes van zijn jaar. Louis genoot van het moment een tuurde naar de zon die zachtjes onderging aan de horizon. Het was een prachtige zomeravond alhoewel de weerman onweerswolken had voorspeld.

Hij deed zijn fietshelm af zodat zijn blonde haren een speelbal werden van de wind. Louis snoof eens en genoot nog meer nu er een briesje passeerde en hij wat kon afkoelen, het was ook al meer dan een week snikheet. Zijn blik gleed verder over de weiden tot hij een konijn zag lopen in de verte. De beelden passeerden als een waas langs hem heen want in zijn gedachten dwaalde hij af naar de laatste schooldag van het vorig schooljaar. Direct kwam bij hem een misselijkmakend gevoel naar boven en begon al te beven bij de gedachte dat het over drie dagen terug school zou zijn. Terug naar die strenge conservatieve school, waar vrijere gedachten of zelfs een eerlijke mening niet gerespecteerd worden. Louis schudde eens snel met zijn hoofd om zijn stroom van gedachten onder controle te krijgen, maar tevergeefs want er ontsnapte een traan uit zijn blauwgroene ogen.

Die laatste schooldag was dan ook verschrikkelijk geweest voor hem. Heel die schoolweek had in het teken gestaan van “ego”. “Ego” was gewoon de benaming van hun projectweek waar ze onder andere inzoomden op hobby’s, relaties, liefde,… Toen hij vol trots had verteld dat hij van klassieke muziek hield en eenmaal per week naar de dansschool ging was het hek van de dam. Plots werd er niet meer met hem gepraat, ze wezen hem na of ze maakten hem belachelijk en plein public. Louis kon wel tegen een stootje en trok er zich niet teveel van aan, maar vanaf dat er in de godsdienst les was gesproken over liefde en alle vormen hiervan was het steeds erger geworden. Die domme gans van godsdienst had zitten verkondigen dat er per 20 personen wel zeker één homo tussen was. Iedereen zat natuurlijk naar Louis te kijken en ze zeiden het gewoon ook luidop want het was logisch. Dansen was gelijk aan homo zijn. De stommerds, zijn relatie met Hanna was nog een geheim dus met dat kon hij zich toch niet verdedigen. Vanaf toen kon hij niet meer naar het toilet gaan zonder een duwende massa heethoofden te moeten passeren die hem maar al te graag uitdaagden. Hij kon niet gaan eten zonder dat een paar van die idioten hem sloegen of spuwden op hem.

Louis had ze tot nu toe nog meestal weten te ontkomen maar op de laatste dag hadden ze hem dan eindelijk te pakken. Met vijf man waren ze om hem bont en blauw te slaan, het bloed drupte uit zijn neus. Maar alsof het niet erg genoeg was werden zijn kleren gescheurd, gezegd dat hij niets waard was, de boeken vlogen in de vuilbak, hij kreeg nog een stamp en ze namen een foto als trofee.

De pijn was nog dragelijk, maar het ergste was om te zien hoezeer zijn ouders hiervan afzagen om hun kind zo ellendig te zien. Louis schrok wakker uit zijn gedachten, ondertussen was het al donker geworden en schitterden er vele sterren aan de hemel. Ik ben zoals ik ben, dacht hij, waarom zouden mensen me anders willen? Ik dans graag, ik zing graag, ik ben graag blij. Ik ben wie ik ben, en ik dans. Ik ben wie ik ben, en ik ben Louis.

Een dag later passeerde er een voorbijganger, had hij geweten dat daar boven op die brug Louis had gestaan, was hij misschien gestopt en had heel misschien even naar boven gekeken. Een konijntje huppelde verder en de donkere wolken gingen zachtjes weg, alle kleuren ter wereld veranderden maar daar bleef het bloedrood.
- De stilte ging stilletjes weg -

- Forummer van 't jaar 2016 -
- Babbelaar van 't jaar 2016 -
Avatar gebruiker
Florre
Forummoderator WJNH
Forummoderator WJNH

Berichten: 2421
Geregistreerd: 06 dec 2015 22:44
Leeftijd: 21
Geslacht: Man

Re: Teksten, Kortverhalen of verhalen

Berichtdoor geeninspiratie » 15 nov 2017 21:40
Quote
Florre schreef:Geen vervolg,
wel een nieuw schrijfroersel
het maakt het treinreizen toch veel aangenamer om een tijd hiermee bezig te zijn :)

Alvast veel leesplezier met Bloedrood
Spoiler! :
Bloedrood

Daar stond hij dan, met zijn knalgele T-shirt; een mooi aansluitende jeans en zijn lievelingsschoenen aan. Voor een 17-jarige had hij een groot gevoel voor mode, wat hem zeer populair maakte bij giechelmeisjes van zijn jaar. Louis genoot van het moment een tuurde naar de zon die zachtjes onderging aan de horizon. Het was een prachtige zomeravond alhoewel de weerman onweerswolken had voorspeld.

Hij deed zijn fietshelm af zodat zijn blonde haren een speelbal werden van de wind. Louis snoof eens en genoot nog meer nu er een briesje passeerde en hij wat kon afkoelen, het was ook al meer dan een week snikheet. Zijn blik gleed verder over de weiden tot hij een konijn zag lopen in de verte. De beelden passeerden als een waas langs hem heen want in zijn gedachten dwaalde hij af naar de laatste schooldag van het vorig schooljaar. Direct kwam bij hem een misselijkmakend gevoel naar boven en begon al te beven bij de gedachte dat het over drie dagen terug school zou zijn. Terug naar die strenge conservatieve school, waar vrijere gedachten of zelfs een eerlijke mening niet gerespecteerd worden. Louis schudde eens snel met zijn hoofd om zijn stroom van gedachten onder controle te krijgen, maar tevergeefs want er ontsnapte een traan uit zijn blauwgroene ogen.

Die laatste schooldag was dan ook verschrikkelijk geweest voor hem. Heel die schoolweek had in het teken gestaan van “ego”. “Ego” was gewoon de benaming van hun projectweek waar ze onder andere inzoomden op hobby’s, relaties, liefde,… Toen hij vol trots had verteld dat hij van klassieke muziek hield en eenmaal per week naar de dansschool ging was het hek van de dam. Plots werd er niet meer met hem gepraat, ze wezen hem na of ze maakten hem belachelijk en plein public. Louis kon wel tegen een stootje en trok er zich niet teveel van aan, maar vanaf dat er in de godsdienst les was gesproken over liefde en alle vormen hiervan was het steeds erger geworden. Die domme gans van godsdienst had zitten verkondigen dat er per 20 personen wel zeker één homo tussen was. Iedereen zat natuurlijk naar Louis te kijken en ze zeiden het gewoon ook luidop want het was logisch. Dansen was gelijk aan homo zijn. De stommerds, zijn relatie met Hanna was nog een geheim dus met dat kon hij zich toch niet verdedigen. Vanaf toen kon hij niet meer naar het toilet gaan zonder een duwende massa heethoofden te moeten passeren die hem maar al te graag uitdaagden. Hij kon niet gaan eten zonder dat een paar van die idioten hem sloegen of spuwden op hem.

Louis had ze tot nu toe nog meestal weten te ontkomen maar op de laatste dag hadden ze hem dan eindelijk te pakken. Met vijf man waren ze om hem bont en blauw te slaan, het bloed drupte uit zijn neus. Maar alsof het niet erg genoeg was werden zijn kleren gescheurd, gezegd dat hij niets waard was, de boeken vlogen in de vuilbak, hij kreeg nog een stamp en ze namen een foto als trofee.

De pijn was nog dragelijk, maar het ergste was om te zien hoezeer zijn ouders hiervan afzagen om hun kind zo ellendig te zien. Louis schrok wakker uit zijn gedachten, ondertussen was het al donker geworden en schitterden er vele sterren aan de hemel. Ik ben zoals ik ben, dacht hij, waarom zouden mensen me anders willen? Ik dans graag, ik zing graag, ik ben graag blij. Ik ben wie ik ben, en ik dans. Ik ben wie ik ben, en ik ben Louis.

Een dag later passeerde er een voorbijganger, had hij geweten dat daar boven op die brug Louis had gestaan, was hij misschien gestopt en had heel misschien even naar boven gekeken. Een konijntje huppelde verder en de donkere wolken gingen zachtjes weg, alle kleuren ter wereld veranderden maar daar bleef het bloedrood.


Wow :D
But from that moment on, Hermione Granger became their friend. There are some things you can't share without ending up liking each other, and knocking out a twelve-foot mountain troll is one of them.

- J.K. Rowling
Avatar gebruiker
geeninspiratie
Senior user
Senior user

Berichten: 1273
Geregistreerd: 01 jun 2014 16:06
Woonplaats: Merelbeke
Leeftijd: 18
Geslacht: Man

Re: Teksten, Kortverhalen of verhalen

Berichtdoor idk » 15 nov 2017 23:42
Quote
geeninspiratie schreef:
Florre schreef:Geen vervolg,
wel een nieuw schrijfroersel
het maakt het treinreizen toch veel aangenamer om een tijd hiermee bezig te zijn :)

Alvast veel leesplezier met Bloedrood
Spoiler! :
Bloedrood

Daar stond hij dan, met zijn knalgele T-shirt; een mooi aansluitende jeans en zijn lievelingsschoenen aan. Voor een 17-jarige had hij een groot gevoel voor mode, wat hem zeer populair maakte bij giechelmeisjes van zijn jaar. Louis genoot van het moment een tuurde naar de zon die zachtjes onderging aan de horizon. Het was een prachtige zomeravond alhoewel de weerman onweerswolken had voorspeld.

Hij deed zijn fietshelm af zodat zijn blonde haren een speelbal werden van de wind. Louis snoof eens en genoot nog meer nu er een briesje passeerde en hij wat kon afkoelen, het was ook al meer dan een week snikheet. Zijn blik gleed verder over de weiden tot hij een konijn zag lopen in de verte. De beelden passeerden als een waas langs hem heen want in zijn gedachten dwaalde hij af naar de laatste schooldag van het vorig schooljaar. Direct kwam bij hem een misselijkmakend gevoel naar boven en begon al te beven bij de gedachte dat het over drie dagen terug school zou zijn. Terug naar die strenge conservatieve school, waar vrijere gedachten of zelfs een eerlijke mening niet gerespecteerd worden. Louis schudde eens snel met zijn hoofd om zijn stroom van gedachten onder controle te krijgen, maar tevergeefs want er ontsnapte een traan uit zijn blauwgroene ogen.

Die laatste schooldag was dan ook verschrikkelijk geweest voor hem. Heel die schoolweek had in het teken gestaan van “ego”. “Ego” was gewoon de benaming van hun projectweek waar ze onder andere inzoomden op hobby’s, relaties, liefde,… Toen hij vol trots had verteld dat hij van klassieke muziek hield en eenmaal per week naar de dansschool ging was het hek van de dam. Plots werd er niet meer met hem gepraat, ze wezen hem na of ze maakten hem belachelijk en plein public. Louis kon wel tegen een stootje en trok er zich niet teveel van aan, maar vanaf dat er in de godsdienst les was gesproken over liefde en alle vormen hiervan was het steeds erger geworden. Die domme gans van godsdienst had zitten verkondigen dat er per 20 personen wel zeker één homo tussen was. Iedereen zat natuurlijk naar Louis te kijken en ze zeiden het gewoon ook luidop want het was logisch. Dansen was gelijk aan homo zijn. De stommerds, zijn relatie met Hanna was nog een geheim dus met dat kon hij zich toch niet verdedigen. Vanaf toen kon hij niet meer naar het toilet gaan zonder een duwende massa heethoofden te moeten passeren die hem maar al te graag uitdaagden. Hij kon niet gaan eten zonder dat een paar van die idioten hem sloegen of spuwden op hem.

Louis had ze tot nu toe nog meestal weten te ontkomen maar op de laatste dag hadden ze hem dan eindelijk te pakken. Met vijf man waren ze om hem bont en blauw te slaan, het bloed drupte uit zijn neus. Maar alsof het niet erg genoeg was werden zijn kleren gescheurd, gezegd dat hij niets waard was, de boeken vlogen in de vuilbak, hij kreeg nog een stamp en ze namen een foto als trofee.

De pijn was nog dragelijk, maar het ergste was om te zien hoezeer zijn ouders hiervan afzagen om hun kind zo ellendig te zien. Louis schrok wakker uit zijn gedachten, ondertussen was het al donker geworden en schitterden er vele sterren aan de hemel. Ik ben zoals ik ben, dacht hij, waarom zouden mensen me anders willen? Ik dans graag, ik zing graag, ik ben graag blij. Ik ben wie ik ben, en ik dans. Ik ben wie ik ben, en ik ben Louis.

Een dag later passeerde er een voorbijganger, had hij geweten dat daar boven op die brug Louis had gestaan, was hij misschien gestopt en had heel misschien even naar boven gekeken. Een konijntje huppelde verder en de donkere wolken gingen zachtjes weg, alle kleuren ter wereld veranderden maar daar bleef het bloedrood.


Wow :D


Heel goed gedaan, jongeman.
Mijn nieuwe toekomstige avatar, gekregen van Florre en goedgekeurd door de rest van de chatters.
https://lolzombie.com/wp-content/uploads/2016/01/idk.jpg
Avatar gebruiker
idk
Moderator van het jaar 2016

Berichten: 1827
Geregistreerd: 29 dec 2012 12:00
Leeftijd: 22
Geslacht: Vrouw

 
13 berichten • Pagina 1 van 1

Keer terug naar Cultuur



Wie is er online

Gebruikers op dit forum: Geen geregistreerde gebruikers. en 1 gast