Kortverhaal: 'De jongen met de grijsgroene ogen'

Dit is de locatie van de "Grote C": Alles over podiumkunsten, literatuur, musea en beeldende kunsten kan je hier bespreken.
8 berichten • Pagina 1 van 1

Kortverhaal: 'De jongen met de grijsgroene ogen'

Berichtdoor Wiske » 18 nov 2016 19:02
Quote
Ik moest vorig jaar een kortverhaal schrijven voor Nederlands. Toen was ik heel erg bezig met geaardheid enzo, dus koos ik voor het onderwerp coming-out en homo zijn. En daarom dat ik dacht dat het op dit forum ook zou passen. Het is dus niet is wat ik vaker doe en het is misschien niet heel erg goed en niet altijd even realistisch ofzo, maar ja.
Spoiler! :
De jongen met de grijsgroene ogen


Ik loop over de stoffige weg. De lange reis heeft mij uitgeput. Mijn benen zijn moe en ik heb dorst. Toch gun ik mezelf geen moment rust, want dan beginnen mijn gedachten terug te komen. Dan hoor ik steeds opa’s bromstem in mij hoofd. Nu heb ik echt geen behoefte aan die verwijten en spottende opmerkingen.
Ik concentreer me weer op de weg, op mijn voeten die me stap voor stap vooruit brengen. De vorige lift heeft me al een eind verder geholpen. Ik heb geen idee naar waar ik ga. Weg. Weg van opa en daardoor ook ongewild van Lasse en van zijn grijsgroene ogen. Ongewild, maar misschien wel noodzakelijk. Maar dan zou ik toegeven aan opa …
Ik zucht en ga languit in de wegberm liggen. Ik laat mijn gedachten de vrije loop en tegelijk komen ook de tranen die ik de hele reis al heb proberen verbijten. Omdat het in mijn hoofd een totale chaos is orden ik alle feiten in mijn hoofd.
Ik heet Bo. Ik ben 18 jaar en heb een relatie met Lasse. Homo dus, als het echt een naam moet hebben. Ik heb Lasse leren kennen in het zesde middelbaar. Toen ik een cursus fotografie volgde, was ik altijd als eerste in de les. Behalve de laatste keer. Hij zat te prutsen achter zijn fototoestel, dus zag ik zijn gezicht niet. Op het moment dat ik lang hem liep, keek hij op. Zijn heldere grijsgroene keken mij aan en ik kon aan niets anders meer denken. Na de les, toen ik wachtte op de bus om naar huis te gaan, stond hij daar ook. We begonnen te praten en al snel hadden we onze eerste afspraak. Natuurlijk volgden er nog meer. Nu kan ik niet meer zonder hem.
Ik ben al twee dagen aan het ronddwalen omdat ik weggelopen ben van huis. Van mijn grootouders, die me hebben grootgebracht aangezien mijn moeder het te druk had met zich te bedrinken in het café nadat mijn vader haar had verlaten. Zonder iets te zeggen. Wat wil je ook als je op je negentiende zwanger wordt? Toen mijn moeder dan uiteindelijk stierf aan een alcoholvergiftiging was dat geen verassing of verandering voor mij. Ik zag haar toch nooit. Opa was mijn steun en toeverlaat. Tot nu. Nu kan ik zonder hem.
Als ik heel eerlijk ben, weet ik niet of ik zonder hem kan. Ik wil het alleszins wel.


Ik heb hem zien vertrekken.
Helemaal over zijn toeren was hij.
Hij zag mij niet.
Ik zag alles.
Ik weet dat me maar een ding te wachten staat.
Mijn vinger zoekt naar de letter L in mijn contactenlijst.
Ik weet al waar hij naartoe gaat.
Waarschijnlijk weet hij het zelf niet.
Ik wacht wel.
Net als vroeger.
Bo is net zijn moeder.


Ik ben terug in de bewoonde wereld. Alhoewel, bewoond? Veel mensen zijn er niet. Links van mij bevind er zich een marktkramer. Met zijn kleine, uitpuilende oogjes bekijkt hij mij uitvoerig. Waarschijnlijk komt hier nooit iemand, een vreemdeling al zeker niet. Even verderop zitten een jongen en een meisje die te druk met elkaar bezig zijn om mij op te merken. Zij hoeven hun relatie niet te verbergen, denk ik wrang. Zij zullen geen scheve blikken toegeworpen krijgen. Of een opa die over hen praat alsof ze afval zijn. De rust die ik daarnet even ervoer is direct helemaal verdwenen.

Ik ben aangekomen.
Hij staat al op me te wachten.
Hij kijkt me aan met een blik vol vragen.
Bo is er nog niet.
Dat had ik wel verwacht.
Hij had altijd een koppig karakter.
Net als zijn grootvader.


Nu ik opnieuw tot rust gekomen ben, zie ik waar ik me bevind. In het park waar ik vroeger zoveel gezeten heb. Toen mijn moeder in het ziekenhuis lag, om na te denken over mijn geaardheid, na een ruzie met opa. Zelfs mijn eerste kus met Lasse was hier. Lasse met de grijsgroene ogen. Misschien doet het me meer dan ik wil toegeven. Dat ik na twee dagen rondzwerven terug hier kom, zal wel iets te betekenen hebben. Deze plaats zat al de hele tijd in mijn onderbewustzijn. Wat heb ik toch een nietsnut! Ik kan niet eens deftig weglopen.
Ik bijt op mijn lip tot hij bloedt en bedenk hoe het nu verder moet. Teruggaan lukt niet meer, niet nu ik al twee dagen weg ben. Niet naar opa. Niet nu ik hem het leed van gemis heb bezorgd. Niet nu hij nog meer redenen heeft om mij te haten.
Ontmoedigd laat ik me op een bankje zakken.


Ik zag Bo lang voor hij mij zag.
Ons zag.
Hem zag.


Als ik heel eerlijk ben, moet ik bekennen dat ik erover denk om mijn romance met Lasse stop te zetten. Ik zou het natuurlijk niet kunnen. Dan zou ik nooit meer kunnen verdrinken in die grijsgroene ogen. Lasse is de man van mijn leven. Zonder hem weet ik niet waarvoor ik leef. Bovendien zou ik toegeven aan opa. Hem gelijk geven dat homo’s, zoals hij zelf zoetjes benadrukt, een westerse uitvinding zijn en er helemaal geen echte liefde aan te pas komt.
Mijn gedachten worden ruw onderbroken wanneer het tot me doordringt dat er verderop iemand naar me staat te kijken.. Met een ruk kijkt ik op en zie dat hij het is. Lasse. Ik zie zijn grijsgroene ogen, vol vragen en medelijden. Zonder dat ik het echt doorheb, loop ik naar hem toe. Mijn plan om hem vanaf nu hem als een gewone vriend te beschouwen smelt als sneeuw voor de zon.
Eenmaal ik hem in mijn armen heb, komen de emoties los en gooi ik er alles uit. Over opa, die onze liefde nooit zal aanvaarden en de ruzie die opa en ik hadden vlak voordat ik wegliep. Over mijn plan van daarnet zwijg ik in alle talen. Lasse, de schat, laat me begaan en als ik mijn verhaal heb gedaan, zie ik oma. Ze kijkt me strak aan. Omdat ik weet dat ik me niet eeuwig kan blijven verstoppen, zet ik me schrap voor de overvloed aan beschuldigingen.
“Het is goed, ze weet het al.” Het duurt even voor de betekenis van Lasses woorden tot me doordringen. Verbouwereerd kijk ik oma aan. Wanneer ze met haar kalme, serene stem begint te spreken, komt er na twee helse dagen een soort van rust over me heen. “Bo, je moet niet denken dat je opa en ik niets om jou geven. Integendeel, wij merken het als er iets scheelt. Je plotse vrolijkheid, toen je Lasse had leren kennen, je verdriet toen je besefte dat opa het niet voor holebi’s heeft en je ingehouden boosheid als opa iets negatiefs zei over homo’s.”
Bij de gedachte aan opa glijdt er een rilling over mijn rug.
Maar oma spreekt verder: “Bo, je opa is geen ordinaire homofoob. Ik ga nu niet goedpraten wat hij heeft gezegd, maar ik kan er wel een verklaring voor geven. Je vader is niet weggegaan bij je moeder zonder iets te zeggen. Ze zijn gezamenlijk overeengekomen dat het beter was om te scheiden. Meer nog, ze zijn als vrienden uit elkaar gegaan. Wanneer je moeder hoorde dat je vader een nieuwe vriendin had, wat later slechts een gerucht bleek te zijn, begon ze te drinken. Na haar dood trouwde je vader met een man. Opa heeft daaruit de conclusie getrokken dat homo's enkel voor problemen zorgen. Het was verkeerd, dat weet ik ook wel, hij had nooit zo'n lelijke dingen mogen zeggen, maar Bo, je opa houdt nog steeds van je. Hij zou het niet kunnen verdragen al hij nog iemand zou verliezen die hem dierbaar is." Ongelovig haal ik mijn neus op en staarde ik naar mijn handen.
“Bo, kijk dan!”, sprak mijn oma iets ongeduldiger. Door mij tranen heen kon ik het berichtje van opa dat ze toonde nog net lezen.




Ik wil best bekennen dat ik mijn man had verplicht een positieve boodschap te sturen.
Wat moest ik anders?
Ik weet dat hij het wel goed met Bo voorheeft.
Hij draait wel bij.
Hij zou Bo missen als hij weg zou zijn.
Al zal hij dat niet vlug toegeven.
Ik zie mijn kleinzoon ook ontzettend graag.
Ik zie hem het liefst als hij gelukkig is.
Als dat met een jongen is, maakt dat voor mij helemaal niets uit.
Hij blijft wie hij is.
En iedereen die aan hem komt, komt aan mij.
Ik doe er alles aan om hem gelukkig te maken.


Nadat ik het berichtje heb gelezen, draai ik me om naar Lasse. Zijn ogen kijken diep in de mijne. Hij buigt zich naar me toe. Terwijl ik mijn ogen sluit en zijn lippen tegen de mijne voel, hoor ik oma zachtjes weglopen. Ik snap het wel. Dat ze het niet erg vindt dat ik homo ben, betekent niet dat ze staat te springen om me te zien kussen met Lasse. Dan maak ik mijn hoofd leeg en laat me meevoeren met het ritme van de lippen van de jongen met de grijsgroene ogen.
:grouphug:
Avatar gebruiker
Wiske
Schattigaard van 2016

Berichten: 288
Geregistreerd: 10 dec 2015 23:56
Woonplaats: Gent
Leeftijd: 16
Geslacht: Vrouw

Re: Kortverhaal: 'De jongen met de grijsgroene ogen'

Berichtdoor Nora79 » 18 nov 2016 20:55
Quote
Amai Wiske, dat vind ik een tof verhaal dat jij geschreven hebt. Knap seg!
Ben je zeker dat je dat niet vaker wilt doen? Ik wil het alvast wel lezen!
:)
Avatar gebruiker
Nora79
Senior user
Senior user

Berichten: 1084
Geregistreerd: 15 dec 2014 12:51
Leeftijd: 38
Geslacht: Vrouw

Re: Kortverhaal: 'De jongen met de grijsgroene ogen'

Berichtdoor winteriscoming » 20 nov 2016 11:41
Quote
Een leuk verhaal.
Avatar gebruiker
winteriscoming
Regular user
Regular user

Berichten: 157
Geregistreerd: 15 maart 2014 14:13
Leeftijd: 27
Geslacht: Vrouw

Re: Kortverhaal: 'De jongen met de grijsgroene ogen'

Berichtdoor Florre » 20 nov 2016 15:18
Quote
Wiske deze tekst is fantastisch :adore:

ik vond het heel leuk om te lezen
vooral ook de afwisseling van tekst en die korte intermezzi

:adore:
- De stilte ging stilletjes weg -

- Forummer van 't jaar 2016 -
- Babbelaar van 't jaar 2016 -
Avatar gebruiker
Florre
Forummoderator WJNH
Forummoderator WJNH

Berichten: 2227
Geregistreerd: 06 dec 2015 22:44
Woonplaats: ergens op kot in Antwerpen
Leeftijd: 21
Geslacht: Man

Re: Kortverhaal: 'De jongen met de grijsgroene ogen'

Berichtdoor geeninspiratie » 20 nov 2016 23:36
Quote
Wow prachtig! :D
But from that moment on, Hermione Granger became their friend. There are some things you can't share without ending up liking each other, and knocking out a twelve-foot mountain troll is one of them.

- J.K. Rowling
Avatar gebruiker
geeninspiratie
Senior user
Senior user

Berichten: 1257
Geregistreerd: 01 jun 2014 16:06
Woonplaats: Merelbeke
Leeftijd: 18
Geslacht: Man

Re: Kortverhaal: 'De jongen met de grijsgroene ogen'

Berichtdoor -Matteo- » 21 nov 2016 00:13
Quote
Mooie tekst:)
-Matteo-


Re: Kortverhaal: 'De jongen met de grijsgroene ogen'

Berichtdoor v-d-c- » 21 nov 2016 13:54
Quote
Amai amai da zegt dan iet van mij ea tssss wie kan er hier op de boekenbeurs gaan staan enal....ahn t zal jij wel zijn ^^
Tes echt mooi :o!
v-d-c-


Re: Kortverhaal: 'De jongen met de grijsgroene ogen'

Berichtdoor Wiske » 21 nov 2016 23:06
Quote
Wow bedankt allemaal, dat had ik niet verwacht.
Maar ik denk niet dat ik nog zal schrijven, tenzij er weer een opdracht voor Nederlands komt :)
:grouphug:
Avatar gebruiker
Wiske
Schattigaard van 2016

Berichten: 288
Geregistreerd: 10 dec 2015 23:56
Woonplaats: Gent
Leeftijd: 16
Geslacht: Vrouw

 
8 berichten • Pagina 1 van 1

Keer terug naar Cultuur



Wie is er online

Gebruikers op dit forum: Geen geregistreerde gebruikers. en 1 gast