Kortverhaal: Het Weerzien

Dit is de locatie van de "Grote C": Alles over podiumkunsten, literatuur, musea en beeldende kunsten kan je hier bespreken.
11 berichten • Pagina 1 van 1

Kortverhaal: Het Weerzien

Berichtdoor Writing » 15 sep 2016 18:42
Quote
Hey iedereen,

Ik ben bezig met het schrijven van een bundel kortverhalen, en aangezien enkele mensen nieuwsgierig waren naar een schrijfsel...
Vragen/opmerkingen/feedback zijn uiteraard altijd welkom! :)

Het Weerzien

Ik wist niet hoelang ik al in het onopgemaakte bed lag. Met een gesmoorde kreun draaide ik me om en trok het klamme laken wat strakker om mijn pijnlijke lichaam heen. Mijn linkerhand stootte tegen een leeg colablikje aan, waardoor het luid kletterend op de houten vloer belandde en rollend tot stilstand kwam tussen de andere troep.
De lavendelkleurige gordijnen waren al ruim een week gesloten. Mijn ogen, rood en droog, waren ondertussen echter gewend geraakt aan het weinige daglicht. Niet dat het er nog toe deed. Ik voelde niet de behoefte mijn ogen ooit nog te openen.
Het oude nachthemd dat ik droeg was veel te breed, zat vol gaten en rook naar ongewassen kleren. Ik kon de energie niet opbrengen naar mijn openstaande klerenkast te lopen en me om te kleden. Het was maanden geleden dat ik nog in een spiegel gekeken had.
Een harde klop op de deur verbrak de stilte. Het geluid klonk agressief en beangstigend en knalde tegen mijn trommelvliezen. Bang voor wat er ging komen stopte ik mijn hoofd onder mijn hoofdkussen, wensend dat ik de buitenwereld kon negeren. Het gebeuk werd gedempt, maar was nog steeds duidelijk hoorbaar. Ik slikte moeilijk en keek voorzichtig op.
‘Astrid! Doe die deur open!’ Zijn stem klonk boos, angstig en ietwat bezorgd. Ergens beurde dat me op, maar het gevoel van geborgenheid bleef aan de oppervlakte en bereikte mijn geest niet. De tijden waarin hij nog oprecht bezorgd om me was geweest lagen al ver achter me.
‘Ik kom nu naar binnen!’ Met een harde klap vloog de deur naar binnen toe open. Hij was altijd al een man van weinig woorden geweest, en ook nu primeerden zijn daden op zijn denken. Hij bleef even als versuft in de kamer staan. Zijn bruine ogen namen alles in zich op en focusten toen op mij.
‘Je ziet er vreselijk uit,’ zei hij onomwonden. Hij liep naar me toe, gooide de dekens van me af en trok me zonder verdere plichtplegingen uit het bed. Als verlamd bleef ik op de grond zitten. Mijn hoofd bonsde vreselijk.
Hij knielde naast me neer, dwong me hem recht in de ogen te kijken en zei heel langzaam: ‘Zo kan het niet verder. Je moet je herpakken, Astrid.’
Ik kon hem alleen maar aanstaren. Mijn gedachten waren traag en loom, alsof ze in stroop gedrenkt waren. Nog steeds kon ik niet bedenken waarom uitgerekend hij me de les kwam lezen. Jaren geleden had het hem geen enkele moeite gekost me alleen en gebroken achter te laten, en nu wilde hij zich over mij ontfermen? Ik begreep het niet. Maar tegenwoordig begreep ik nog maar heel weinig van de wereld.
'Kom, we gaan even naar buiten,' moedigde hij me gemaakt aardig aan. Energiek trok hij me overeind en leidde me mijn muffe kamer uit. Het was al minstens een week geleden dat ik mijn veilige toevluchtsoord verlaten had. Het felle licht in de hal deed pijn aan mijn ogen en vermoeid kneep ik ze toe.
Mijn benen trilden toen we de eikenhouten trap afdaalden. Ik kon de energie niet opbrengen de trapleuning vast te grijpen en liet me vermoeid tegen mijn beschermer aan leunen.
Zonder een woord te zeggen greep hij mijn armen beet, zette me recht op mijn wankele voeten en gaf me een bemoedigend duwtje. Ik kwam opnieuw in beweging en bereikte met veel moeite de begane grond. De afdaling leek wel een eeuwigheid geduurd te hebben. Misschien was dat ook wel zo.
'De zon schijnt,' doorbrak hij als eerste de stilte, en onbewust blikte ik even door het grote keukenraam naar buiten. De hemel was stralend blauw, geen enkel wolkje hield de zon gezelschap. Het was een prachtige zomerdag. Net als toen.
Hij begeleidde me naar de deur en hield deze uitnodigend voor me open. De warme zomerlucht streek over mijn gezicht en maakte me aan het rillen. Ik wilde het huis niet verlaten. Niet nu. Niet morgen, en waarschijnlijk helemaal nooit meer.
Ik hoorde hem bemoedigend glimlachen. 'De eerste stap is de moeilijkste, Astrid. Daarna wordt het makkelijker.' Zijn woorden bereikten mijn hersenen amper. Ik werd volledig in beslag genomen door de lilakleurige bloemen op de vensterbank aan de achterzijde van het huis. Ze leken haar naam te fluisteren, keer op keer, zacht als een zuchtje wind. Ze had van de bloemen gehouden. In de lente hadden we ze steeds samen geplant en daarna dagelijks verzorgd. Ze waren van ons geweest, maar nu was er geen “ons” meer. Alleen maar ik. Ik, en een onmetelijke leegte die me dreigde op te slokken. Ik huiverde en sloot mijn branderige ogen.
'Heb je het koud, Astrid?' vroeg hij quasi bezorgd. Niet veel later voelde ik hoe hij zijn zomerse vest om mijn benige schouders sloeg en ze haastig dichtknoopte. Maar het hielp niet. De jas kon de kilte binnen in mij niet doen verdwijnen.
Zonder het zelf te beseffen zette ik de ene voet voor de andere. Ik was vergeten schoenen aan te trekken, hij had me er immers niet op gewezen. Ik merkte amper hoe de kiezelsteentjes pijnlijk hard in mijn voetzolen prikten.
De zon stond nog niet erg hoog aan de hemel. Het was ochtend, net als toen. Misschien waren het zelfs dezelfde vogels die ik hoorde zingen, dezelfde insecten die om mijn hoofd zoemden en dezelfde steentjes die weg schoten onder mijn gehavende voeten.
'Waar ga je heen?' hoorde ik opeens. Er klonk angst door in zijn stem, een emotie waarmee ik erg vertrouwd was geraakt de laatste tijd. Langzaam draaide ik mijn hoofd om en keek de man die ik eens had liefgehad fronsend aan. Praten deed ik niet, want woorden had ik niet meer. Toch begreep hij het. Zijn ogen keken lang in de mijne en leken daar het antwoord op zijn vraag te vinden. Hij knikte berustend.
We vervolgden onze weg in stilte. Mijn ogen waren opnieuw gesloten, maar mijn voeten droegen me automatisch naar de plaats waar ik heen wilde. Ik zou die plaats nooit vergeten. Hoe kon dat ook? Alles was veranderd daar. De zonnige dag was veranderd in een maanloze nacht, de hete zomer in een barre winter. Wij waren veranderd in ik.
We bereikten de ovaalvormige vijver toen de zon al bijna op haar hoogste punt stond. Ik knielde neer in het enkelhoge gras en streek met mijn handen door de vochtige aarde. Het was dwaas om te denken, maar misschien kon ze dat voelen. Dan zou ze weten dat ik op haar wachtte aan de oever.
Niels zonk naast me neer en keek voor zich uit. Zijn ogen waren droog, maar zijn handen trilden. Misschien begreep hij meer dan ik vermoedde, en miste hij haar net zo erg als ik.
Een vlinder streek neer op mijn handpalm. Ik bekeek hem afwezig en wapperde met mijn hand, maar hij vloog niet op. Hij was lilakleurig, net als de bloemen. Toen ik zijn vleugels wat beter bekeek, leken haar ogen me van alle kanten aan te staren. Verwijtend en veroordelend. Ik kon er niet naar kijken.
'Ik wil graag even alleen zijn,' mompelde ik stilletjes. Ik schrok op bij het horen van mijn eigen stem. Het was maanden geleden dat ik nog gesproken had. De woorden voelden vreemd aan in mijn droge mond.
Niels keek naar me op, zijn ogen groot van verwondering. 'Goed,' zei hij uiteindelijk en hij glimlachte me kort toe. 'Je bent sterk, Astrid. De eerste stap was de moeilijkste, maar nu wordt het beter. Dat beloof ik.' Hij keek nog even naar me om en verdween toen uit het zicht.
Ik ging wat dichter bij de vijver zitten en liet mijn blote voeten in het water zakken. De koelte werkte helend en verlichtte de pijn van de vele wondjes. Vermoeid zuchtte ik.
'Mama?' klonk een kinderlijke stem. Verschrikt sprong ik op. Had ik het me ingebeeld? Dat kon ik niet geloven. Haar stem had zo dichtbij geklonken, alsof ik alleen maar mijn hand hoefde uit te strekken om haar aan te kunnen raken.
'Mama!' Deze keer klonk ze banger. 'Mama, help me!' Tranen rolden over mijn wangen. Ik liep in kringetjes rond en kon haar nergens vinden, net als toen. De welbekende paniek rees in me op en nam me in zijn macht. Ik moest haar vinden. Ze had hulp nodig en ik moest haar helpen.
Een derde kreet weerklonk, en nu zag ik haar. Ze stond in het midden van de vijver. Haar zwarte haren kleefden tegen haar doodsbange gezichtje aan. Wanhopig trappelde ze met haar beentjes, in een poging te blijven drijven. Steeds opnieuw verdween haar broze lichaam onder het grijsgroene wateroppervlak.
'Lila!' schreeuwde ik panisch van angst. 'Lila, ik kom!' Zonder verder na te denken liep ik de koele vijver in en begon naar mijn dochter toe te zwemmen. Het water verzwaarde mijn kleren en trok me naar beneden, maar ik ploeterde verder. Het ging langzaam, te langzaam.
'Mama.' Haar stem was nauwelijks meer dan een fluistering. 'Mama, je hebt me laten doodgaan.'
Gillend begon ik nog sneller te zwemmen, maar ik raakte geen millimeter vooruit. Hoe erg ik ook mijn best deed, Lila bleef onbereikbaar. Ik zou te laat komen, net als toen.
Ze verdween onder het wateroppervlak en ik kon haar niet meer aanraken. Mijn handen vonden niets dan waterlelies en dode takjes. Mijn benen raakten vermoeid en ik kon mijn armen nog amper bewegen. Langzaamaan raakte ik buiten adem.
Ze keek me aan. Haar blauwe lippen vormden een woord, maar ik kon het niet meer horen. Voor een laatste keer zakte haar slappe lichaam naar beneden, maar deze keer zou het daar blijven.
Ik spartelde machteloos om me heen en huilde reeds vergoten tranen. Te laat, weerklonk het in mijn hoofd. Ik was te laat.
Niet langer in staat mezelf drijvende te houden slokte het water me op. Het sloot mijn zicht en gehoor af en waste de hete tranen van mijn wangen. Mijn laatste gedachten waren bij Lila, mijn lieve meisje. Weldra zou ik haar weerzien. Nooit zou ik haar nog loslaten.
Ik stierf.
Avatar gebruiker
Writing
New user
New user

Berichten: 18
Geregistreerd: 13 sep 2016 17:10
Leeftijd: 24
Geslacht: Vrouw

Re: Kortverhaal: Het Weerzien

Berichtdoor Wiske » 15 sep 2016 21:20
Quote
Amai, chapeau. Zo goed geschreven! Dit vind ik veel meer dan een schrijfseltje!
:grouphug:
Avatar gebruiker
Wiske
Schattigaard van 2016

Berichten: 288
Geregistreerd: 10 dec 2015 23:56
Woonplaats: Gent
Leeftijd: 16
Geslacht: Vrouw

Re: Kortverhaal: Het Weerzien

Berichtdoor Writing » 16 sep 2016 19:15
Quote
Dank jullie wel, Wiske en Polle!
Het verhaal is gelukkig volledig fictief :-)
Avatar gebruiker
Writing
New user
New user

Berichten: 18
Geregistreerd: 13 sep 2016 17:10
Leeftijd: 24
Geslacht: Vrouw

Re: Kortverhaal: Het Weerzien

Berichtdoor Confusion » 16 sep 2016 20:34
Quote
Je hebt een prachtige schrijfstijl. :yes: Heel aangenaam om te lezen. En het plot greep me ook direct aan. De manier waarop jij het brengt is heel geloofwaardig.
Avatar gebruiker
Confusion
Experienced user
Experienced user

Berichten: 749
Geregistreerd: 02 aug 2011 20:16
Woonplaats: De Kempen
Leeftijd: 23
Geslacht: Vrouw

Re: Kortverhaal: Het Weerzien

Berichtdoor Writing » 16 sep 2016 21:58
Quote
Dankje Confusion! Dat is heel fijn om te horen :-)
Avatar gebruiker
Writing
New user
New user

Berichten: 18
Geregistreerd: 13 sep 2016 17:10
Leeftijd: 24
Geslacht: Vrouw

Re: Kortverhaal: Het Weerzien

Berichtdoor idk » 17 sep 2016 22:12
Quote
Zeer mooi geschreven (!!), dat smaakt naar meer.. :whistle:
Mijn nieuwe toekomstige avatar, gekregen van Florre en goedgekeurd door de rest van de chatters.
https://lolzombie.com/wp-content/uploads/2016/01/idk.jpg
Avatar gebruiker
idk
Moderator van het jaar 2016

Berichten: 1823
Geregistreerd: 29 dec 2012 12:00
Leeftijd: 22
Geslacht: Vrouw

Re: Kortverhaal: Het Weerzien

Berichtdoor TylerXD » 17 sep 2016 22:34
Quote
Wauw, echt mooi geschreven! Knap gedaan! :)
Ik ben nieuwsgierig naar je andere schrijfsels ;)
Avatar gebruiker
TylerXD
Senior user
Senior user

Berichten: 1239
Geregistreerd: 02 nov 2013 16:17
Woonplaats: Antwerpen
Leeftijd: 19
Geslacht: Man

Re: Kortverhaal: Het Weerzien

Berichtdoor Writing » 18 sep 2016 18:35
Quote
Merci allebei :-)

Ik zal misschien in de toekomst nog eens iets posten :-)
Avatar gebruiker
Writing
New user
New user

Berichten: 18
Geregistreerd: 13 sep 2016 17:10
Leeftijd: 24
Geslacht: Vrouw

Re: Kortverhaal: Het Weerzien

Berichtdoor winteriscoming » 17 nov 2016 22:58
Quote
Mooi geschreven
Avatar gebruiker
winteriscoming
Regular user
Regular user

Berichten: 157
Geregistreerd: 15 maart 2014 14:13
Leeftijd: 27
Geslacht: Vrouw

Re: Kortverhaal: Het Weerzien

Berichtdoor geeninspiratie » 19 nov 2016 00:12
Quote
Wow, echt fantastisch geschreven :D.
But from that moment on, Hermione Granger became their friend. There are some things you can't share without ending up liking each other, and knocking out a twelve-foot mountain troll is one of them.

- J.K. Rowling
Avatar gebruiker
geeninspiratie
Senior user
Senior user

Berichten: 1273
Geregistreerd: 01 jun 2014 16:06
Woonplaats: Merelbeke
Leeftijd: 18
Geslacht: Man

Re: Kortverhaal: Het Weerzien

Berichtdoor Nora79 » 19 nov 2016 12:41
Quote
Knap gedaan. Het is een droevig verhaal, maar mooi geschreven.
Wanneer post je nog eens een verhaal? :D
Avatar gebruiker
Nora79
Senior user
Senior user

Berichten: 1084
Geregistreerd: 15 dec 2014 12:51
Leeftijd: 38
Geslacht: Vrouw

 
11 berichten • Pagina 1 van 1

Keer terug naar Cultuur



Wie is er online

Gebruikers op dit forum: Geen geregistreerde gebruikers. en 1 gast