het voorleeshoekje.

Dit is de locatie van de "Grote C": Alles over podiumkunsten, literatuur, musea en beeldende kunsten kan je hier bespreken.
28 berichten • Pagina 1 van 21, 2

het voorleeshoekje.

Berichtdoor funkfish » 23 nov 2012 18:06
Quote
Van 17 tot 25 november 2012 is het Voorleesweek.
"De Voorleesweek is een jaarlijkse campagne die volwassenen wil aanmoedigen om vaak voor te lezen aan kleine en grote kinderen."
"Voorlezen stimuleert niet alleen de taalontwikkeling maar betekent plezier voor kinderen én volwassenen. Een moment van gezellig en intiem samenzijn. Voorlezen is het leukste kwartiertje van de dag!"

Prinses Mathilde gaf reeds het goeie voorbeeld - nu wij nog!
Want voorlezen is niet alleen leuk voor kindjes... Waarom zou je niet eens voorlezen aan je opa, je lief, een vriend(in)? Of: het forum :)?

Kortom: dit topic is er voor liefhebbers van grote én kleinere letteren.
Noem het gerust een tweede oplage van een leuk topic uit alweer lang vervlogen tijden :).

Was je ondersteboven van dat fantastisch stukje tekst dat je in een roman, tijdschrift, kinder- of jeugdboek, encyclopedie, ... hebt gelezen: deel het met ons.
Laat in dit topic een mooi stukje gelezen tekst achter, en deel je vreugde zo met andere forummers!
Avatar gebruiker
funkfish
Senior user
Senior user

Berichten: 1127
Geregistreerd: 21 mei 2006 15:26
Woonplaats: West-België
Leeftijd: 35
Geslacht: Vrouw

Re: het voorleeshoekje.

Berichtdoor kinderknieën » 23 nov 2012 18:16
Quote
Oooh, ik heb dit topic gemist. Ik zal wanneer ik thuis ben wel iets moois posten, hier heb ik enkel boeken die ik nog moet lezen.

Hoera!
I mind you how we lay in June, such a transparent summer morning,
You settled your head athwart my hips and gently turned over upon me,
And parted the shirt from my bosom-bone, and plunged your tongue to my barestript heart,
And reached till you felt my beard, and reached till you held my feet.
Avatar gebruiker
kinderknieën
Forum addict
Forum addict

Berichten: 2072
Geregistreerd: 22 aug 2006 12:07
Woonplaats: Antwerpen
Leeftijd: 29
Geslacht: Vrouw

Re: het voorleeshoekje.

Berichtdoor Echo » 24 nov 2012 18:20
Quote
Ja! Dat was een fijn topic!

En ook: Voorleesweek! Voorlezen! :love:

Ik lees vaak voor of verzin een verhaaltje voor mijn lief. Da's gewoon heel erg fijn en heel erg gezellig.

Ik weet al wat ik ga posten, maar ik heb het nu niet bij...
Ik ben een van die robuuste lezers die lezen zoals ze snurken, eten en winden laten – een gildenbroeder van het eerlijke ezelsoor en niet van het pretentieuze leeslint.
Patrick Demompere

Desire. Poetry. -
Verlangen is het beest in mijn wijn.
Avatar gebruiker
Echo
I have no life
I have no life

Berichten: 6963
Geregistreerd: 30 dec 2004 16:06
Woonplaats: Gent
Leeftijd: 29


Re: het voorleeshoekje.

Berichtdoor kinderknieën » 25 nov 2012 00:53
Quote
Uit Fernando Pessoa's Boek der rusteloosheid (vertaald door Harrie Lemmens):

298

Ik zit in de tram en observeer op mijn gemak, zoals ik altijd doe, alle details van de mensen voor me. Voor mij zijn die details dingen, stemmen, zinnen. De jurk van het meisje dat vlak voor me zit, ontleed ik in de stof waaruit hij is gemaakt, en de arbeid die daarvoor nodig was - want ik zie hem als jurk en niet als stof - en het fijne borduursel dat het halsstuk siert, valt voor me uiteen in de zijden draad waaruit het bestaat, en het werk dat het gekost heeft om het aan te brengen. En onmiddellijk, als in een basisleerboek politieke economie, ontvouwen de fabrieken en de werkzaamheden zich voor me - de fabriek waar de stof wordt gemaakt; de fabriek waar het iets donkerder zijdegaren wordt geweven waarmee de rand om de hals versierd wordt met lusjes en kruisjes; en ik zie de verschillende fabriekshallen, de machines, de arbeiders en de naaisters, mijn naar binnen gekeerde blik dringt door in de kantoren, ik zie de bedrijfsleiders pogingen doen om rustig te blijven, ik volg in de grootboeken de boekhouding van dat alles; maar het is meer dan dat: ik zie ook het huiselijk leven van degenen die in de fabrieken en op die kantoren hun sociale leven leiden... De hele wereld ontrolt zich aan mijn ogen, alleen omdat ik voor me, onder een gebruinde nek met aan de andere kant een mij onbekend gezicht, de regelmatige onregelmatigheid zie van donkergroen borduursel op het lichtgroen van een jurk.
Het hele maatschappelijke leven ligt voor mijn ogen.
Bovendien vermoed ik de liefdes, de secreties [sic] en de ziel van al degenen die ervoor hebben gezorgd dat deze vrouw hier voor me in de tram rond haar sterfelijke hals de gewonden banaliteit van donkergroen zijdegaren op een minder donkere groene jurk kon dragen.
Ik word duizelig. De banken van de tram, met gevlochten zittingen van korte, stevige strohalmen, voeren me naar verre streken, vermenigvuldigen zich voor me tot industrieën, arbeiders, arbeiderswoningen, levens, realiteiten, alles.
Uitgeput en verdwaasd stap ik uit. Ik heb het hele leven geleefd.


Oooh, mooi.
En ik koos dit omdat de persoon die het Boek der rusteloosheid ooit helemaal aan mij zou voorlezen, mij wel uitzonderlijk graag zou zien. Toch als we het stukje per stukje zouden aanpakken.
I mind you how we lay in June, such a transparent summer morning,
You settled your head athwart my hips and gently turned over upon me,
And parted the shirt from my bosom-bone, and plunged your tongue to my barestript heart,
And reached till you felt my beard, and reached till you held my feet.
Avatar gebruiker
kinderknieën
Forum addict
Forum addict

Berichten: 2072
Geregistreerd: 22 aug 2006 12:07
Woonplaats: Antwerpen
Leeftijd: 29
Geslacht: Vrouw

Re: het voorleeshoekje.

Berichtdoor funkfish » 28 nov 2012 19:44
Quote
Echo schreef:Voorleesweek! Voorlezen! :love:
Ja :groovy:. Ik lees zó graag voor, en vooral als de kindjes van mijn broer helemaal dicht tegen mij aan komen plakken om toch maar niks van het verhaal te missen :).
Momenteel lees ik hen vaak "Ik wil een walvis" voor. Heerlijk als ze helemaal "in" het verhaal zitten, meeleven en luidop moeten giechelen :). En ook als ze het nóg eens willen horen en nóg eens :).

kinderknieën: mooi mooi die Fernando Pessoa :blush:. Ik heb eigenlijk nog nooit iets van hem gelezen (wel een aaitje op zijn standbeeld gegeven in Lissabon), maar: het intrigeert mij ten zeerste :).

OT: zwart-op-witte-schoonheid moet je overvallen... Helaas lees ik momenteel een heel slecht geschreven boek en kan ik door deze logistieke omstandigheden zelf nog geen stukje voorlezen. Excuus :).
Avatar gebruiker
funkfish
Senior user
Senior user

Berichten: 1127
Geregistreerd: 21 mei 2006 15:26
Woonplaats: West-België
Leeftijd: 35
Geslacht: Vrouw

Re: het voorleeshoekje.

Berichtdoor Homba » 14 jun 2013 22:35
Quote
Het is een schande dat dit topic zo dood is, terwijl recent gelezen boeken wél gepost worden op het forum.

Bij deze een stukje uit The Death of an Old Man van Roald Dahl, een van de kortverhalen uit de bundel "Over to you", die hij als piloot tijdens de Tweede Wereldoorlog schreef.

Roald Dahl schreef: How nice is it not to struggle, he thought. There is no point in struggling. I was a fool to have struggled so much and for so long; I was a fool to have prayed for the sun when there was a black cloud in the sky. I should have prayed for rain; I should have shouted for rain. I should have shouted, Let it rain, let it rain in solid sheets and I will not care. Then it would have been easy. It would have been so easy then. I have struggled for five years and now I don’t have to do it any more. This is so much better; this is ever so much better, because there is a wood somewhere that I wish to walk through, and you cannot walk struggling through a wood. There is a girl somewhere that I wish to sleep with, and you cannot sleep struggling with a girl. You cannot do anything struggling; especially you cannot live struggling, and so now I am going to do all the things that I want to do, and there will be no more struggling.
Avatar gebruiker
Homba
Experienced user
Experienced user

Berichten: 446
Geregistreerd: 16 apr 2013 20:32
Geslacht: Vrouw

Re: het voorleeshoekje.

Berichtdoor FiduciaryBank » 15 jun 2013 15:18
Quote
**********
Laatst bijgewerkt door FiduciaryBank op 03 nov 2013 22:34, in totaal 1 keer bewerkt.
Avatar gebruiker
FiduciaryBank
Senior user
Senior user

Berichten: 801
Geregistreerd: 01 aug 2010 14:58
Leeftijd: 26
Geslacht: Man

Re: het voorleeshoekje.

Berichtdoor kinderknieën » 15 jun 2013 18:17
Quote
FiduciaryBank schreef:Omdat iedereen het gelezen moet hebben: een fragment uit het kortverhaal "De Aleph" van Jorge Luis Borges. Een aleph is een punt 'waar alle plaatsen van de wereld terechtkomen, vanuit alle hoeken gezien'.

Spoiler! :
Jorge Luis Borges schreef:On the back part of the step, toward the right, I saw a small iridescent sphere of almost unbearable brilliance. At first I thought it was revolving; then I realised that this movement was an illusion created by the dizzying world it bounded. The Aleph's diameter was probably little more than an inch, but all space was there, actual and undiminished. Each thing (a mirror's face, let us say) was infinite things, since I distinctly saw it from every angle of the universe. I saw the teeming sea; I saw daybreak and nightfall; I saw the multitudes of America; I saw a silvery cobweb in the center of a black pyramid; I saw a splintered labyrinth (it was London); I saw, close up, unending eyes watching themselves in me as in a mirror; I saw all the mirrors on earth and none of them reflected me; I saw in a backyard of Soler Street the same tiles that thirty years before I'd seen in the entrance of a house in Fray Bentos; I saw bunches of grapes, snow, tobacco, lodes of metal, steam; I saw convex equatorial deserts and each one of their grains of sand; I saw a woman in Inverness whom I shall never forget; I saw her tangled hair, her tall figure, I saw the cancer in her breast; I saw a ring of baked mud in a sidewalk, where before there had been a tree; I saw a summer house in Adrogué and a copy of the first English translation of Pliny -- Philemon Holland's -- and all at the same time saw each letter on each page (as a boy, I used to marvel that the letters in a closed book did not get scrambled and lost overnight); I saw a sunset in Querétaro that seemed to reflect the colour of a rose in Bengal; I saw my empty bedroom; I saw in a closet in Alkmaar a terrestrial globe between two mirrors that multiplied it endlessly; I saw horses with flowing manes on a shore of the Caspian Sea at dawn; I saw the delicate bone structure of a hand; I saw the survivors of a battle sending out picture postcards; I saw in a showcase in Mirzapur a pack of Spanish playing cards; I saw the slanting shadows of ferns on a greenhouse floor; I saw tigers, pistons, bison, tides, and armies; I saw all the ants on the planet; I saw a Persian astrolabe; I saw in the drawer of a writing table (and the handwriting made me tremble) unbelievable, obscene, detailed letters, which Beatriz had written to Carlos Argentino; I saw a monument I worshipped in the Chacarita cemetery; I saw the rotted dust and bones that had once deliciously been Beatriz Viterbo; I saw the circulation of my own dark blood; I saw the coupling of love and the modification of death; I saw the Aleph from every point and angle, and in the Aleph I saw the earth and in the earth the Aleph and in the Aleph the earth; I saw my own face and my own bowels; I saw your face; and I felt dizzy and wept, for my eyes had seen that secret and conjectured object whose name is common to all men but which no man has looked upon -- the unimaginable universe.

I felt infinite wonder, infinite pity.


:love: Borges :love:

En hoera, dit topic. Uit The Infernal Desire Machines of Doctor Hoffman van Angela Carter:

Spoiler! :
A clumsy spotlight focused on their miniscule sawdust ring. The flute wailed a phrase. A faint tintinnabulation of their metallic shifts heralded their coming. They entered one by one. First they formed a simple pyramid – three, three, two and one; then they reversed themselves and formed the pyramid upside down – one on his hands, whose feet supported two, and so on. Their figures flowed into one another so choreographically it was impossible to see how they extricated or complicated themselves. They did not give out an odour of sweat; no effortful grunt escaped any of them. For perhaps thirty minutes they went through the staple repertory of all acrobats anywhere, though with incomparable grace and skill. And then Mohammed, the leader, took his head from his neck and began to juggle with that until, one by one, all their heads came off and went into play, so that a fountain of heads rose and fell in the arena. Yet this was only the beginning.
After that, limb by limb, thighs and ultimately torsos went into a diagrammatic multi-man whose constituents were those of them all. At times, the juggled elements composed an image like those of the many-handed Kuan-Yin of the Four Cardinal Points and the Thousand Arms whose multiplication of limbs and attributes signified flashing action and infinite vigour to the ancient Chinese; but this Arab image was continually in motion, a visual synthesis of the curves and surfaces along which any single body always moved suddenly happening all at once.
And then, the pièce de résistance, they began to juggle with their own eyes. The severed heads and arms and feet and navels began to juggle with eighteen fringed, unblinking eyes.
I would repeat to myself as I watched them the peep-show proprietor's maxim: 'It all depends on persistence of vision', because, of course, I could not entirely suspend my disbelief, although I might lay it aside for a while. I knew there was more to it than met the eye, although, in the finale, so many eyes met and greeted one's own! Such a harmonious concatenation of segments of man, studded with incomplete moons and brown pupils!
And then this demonstration of juxtaposition and transposition was over. Each torso took from the common heap its due apparatus back again and, composed again as nine complete Moroccans, they took their bows.
I mind you how we lay in June, such a transparent summer morning,
You settled your head athwart my hips and gently turned over upon me,
And parted the shirt from my bosom-bone, and plunged your tongue to my barestript heart,
And reached till you felt my beard, and reached till you held my feet.
Avatar gebruiker
kinderknieën
Forum addict
Forum addict

Berichten: 2072
Geregistreerd: 22 aug 2006 12:07
Woonplaats: Antwerpen
Leeftijd: 29
Geslacht: Vrouw

Re: het voorleeshoekje.

Berichtdoor FiduciaryBank » 19 jun 2013 23:52
Quote
**********
Laatst bijgewerkt door FiduciaryBank op 03 nov 2013 22:49, in totaal 1 keer bewerkt.
Avatar gebruiker
FiduciaryBank
Senior user
Senior user

Berichten: 801
Geregistreerd: 01 aug 2010 14:58
Leeftijd: 26
Geslacht: Man

Re: het voorleeshoekje.

Berichtdoor Endalaust » 22 jun 2013 17:48
Quote
Uit Galápagos van Vonnegut:

Spoiler! :
Mary Hepburn was meanwhile murdering herself up in her room, lying on her bed with the polyethylene sheath of her "Jackie dress" swapped around her head. The sheath was now all steamed up inside, and she hallucinated that she was a great land tortoise lying on its back in the hot and humid hold of a sailing ship of long ago. She pawed the air in perfect futility, just as a land tortoise on its back would have done.

As she had often told her students, sailing ships bound out across the Pacific used to stop off in the Galàpagos Islands to capture defenseless tortoises, who could live on their backs without food or water for months. They were so slow and tame and huge and plentiful. The sailors would capsize them without fear of being bitten or clawed. then they would drag them down to waiting longboats on the shore, using the animals' own useless suits of armor for sleds.

They would store them on their backs in the dark paying no further attention to them until it was time for them to be eaten. the beauty of the tortoises to the sailors was that they were fresh meat which did not have to be refrigerated or eaten right away.
IS HAVE GOOD TITTY

-Gas, Hete Kussen uit Salou
Avatar gebruiker
Endalaust
Experienced user
Experienced user

Berichten: 325
Geregistreerd: 09 nov 2010 23:41
Woonplaats: Leuven (kot)
Leeftijd: 26
Geslacht: Man

Re: het voorleeshoekje.

Berichtdoor Homba » 24 jun 2013 20:16
Quote
Uit Kafka on the Shore, door Haruki Murakami.

Spoiler! :
Sometimes fate is like a small sandstorm that keeps changing directions. You change direction but the sandstorm chases you. You turn again, but the storm adjusts. Over and over you play this out, like some ominous dance with death just before dawn. Why? Because this storm isn't something that blew in from far away, something that has nothing to do with you. This storm is you. Something inside of you. So all you can do is give in to it, step right inside the storm, closing your eyes and plugging up your ears so the sand doesn't get in, and walk through it, step by step. There's no sun there, no moon, no direction, no sense of time. Just fine white sand swirling up into the sky like pulverized bones. That's the kind of sandstorm you need to imagine.

An you really will have to make it through that violent, metaphysical, symbolic storm. No matter how metaphysical or symbolic it might be, make no mistake about it: it will cut through flesh like a thousand razor blades. People will bleed there, and you will bleed too. Hot, red blood. You'll catch that blood in your hands, your own blood and the blood of others.

And once the storm is over you won't remember how you made it through, how you managed to survive. You won't even be sure, in fact, whether the storm is really over. But one thing is certain. When you come out of the storm you won't be the same person who walked in. That's what this storm's all about.
Avatar gebruiker
Homba
Experienced user
Experienced user

Berichten: 446
Geregistreerd: 16 apr 2013 20:32
Geslacht: Vrouw

Re: het voorleeshoekje.

Berichtdoor Hoemmoes » 25 jun 2013 19:39
Quote
Murakami <3. Eén van de weinige auteurs die er in slaagt om je te doen voelen alsof je alles werkelijk voelt, ziet, ruikt, smaakt, gewoon echt beleeft, zoals hij het schrijft.

Straffen toebak van Kundera:

Spoiler! :
"The idea of eternal return is a mysterious one, and Nietzsche has often perplexed other philosophers with it: to think that everything recurs as we once experienced it, and that the recurrence itself recurs ad inifinitum! What does this mad myth signify?
Putting it negatively, the myth of eternal return states that a life which disappears once and for all, which does not return, is a like a shadow, without weight, dead in advance, and whether it was horrible, beautiful, or sublime, its horror, sublimity, and beauty mean nothing. We need take no more note of it than of a war between two African kingdoms in the fourteenth century, a war that altered nothing in the destiny of the world: even if a hundred thousand blacks perished in excruciating torment.
Will the war between two African kingsdoms in the fourteenth century itself be altered if it recurs again and again, in eternal return?
It will: it will become a solid mass, permanently protuberant, its inanity irreparable."


(het begin van The unbearable lightness of being)
If a woman walked by they would smile and speculate on matters as far reaching as whether one would kick her out of bed in a hurry, to the relative merits of stockings or tights, and then on, inevitably, to the great debate: small breasts (that stand up) vs big breasts (that flop to the sides) (Zadie Smith - White Teeth)
Avatar gebruiker
Hoemmoes
Forum addict
Forum addict

Berichten: 1730
Geregistreerd: 20 jan 2008 20:34
Woonplaats: Gent
Leeftijd: 27
Geslacht: Vrouw

Re: het voorleeshoekje.

Berichtdoor FiduciaryBank » 26 jun 2013 21:10
Quote
**********
Laatst bijgewerkt door FiduciaryBank op 03 nov 2013 23:04, in totaal 1 keer bewerkt.
Avatar gebruiker
FiduciaryBank
Senior user
Senior user

Berichten: 801
Geregistreerd: 01 aug 2010 14:58
Leeftijd: 26
Geslacht: Man

Re: het voorleeshoekje.

Berichtdoor Homba » 10 jul 2013 10:57
Quote
Uit Tirza van Arnon Grunberg

Spoiler! :
Er zweven geen witte vlekken meer door zijn verleden. Dingen die hij niet meer wil weten, dingen die hij geprobeerd heeft uit zijn geheugen te verwijderen. Het is niet gelukt. Hij weet alles. Denkt hij. De taak van de historicus is het selecteren van details die voor het nageslacht van belang zijn, daarmee veroordeelt hij andere details tot de vergetelheid. Wie niets vergeet, heeft geen leven. In het vergeten zit de toekomst.
Avatar gebruiker
Homba
Experienced user
Experienced user

Berichten: 446
Geregistreerd: 16 apr 2013 20:32
Geslacht: Vrouw

Re: het voorleeshoekje.

Berichtdoor Homba » 19 nov 2013 12:20
Quote
Uit Doppler van Erlend Loe

Spoiler! :
One problem with people is that as soon as they fill a space it's them you see and not the space. Large, desolate landscapes stop being large, desolate landscapes once they have people in them. They define what the eye sees. And the human eye is almost always directed at other humans. In this way an illusion is created that humans are more important than those things on earth which are not human. It's a sick illusion.
Avatar gebruiker
Homba
Experienced user
Experienced user

Berichten: 446
Geregistreerd: 16 apr 2013 20:32
Geslacht: Vrouw

Re: het voorleeshoekje.

Berichtdoor FiduciaryBank » 14 jan 2014 19:31
Quote
De jongensvriendschap is een veldnimf


Enkele passages van "Verre Vrienden" uit Camera Obscura van Hildebrand (pseudoniem voor Nicolaas Beets).

De jongenstijd:
Spoiler! :
Ja, ik zou bijna de jongenstijd de allergeschikste voor een wederzijdse genegenheid achten. De latere jongelingschap moge nog even belangeloos zijn en evenmin afhankelijk van maatschappelijke scheidsmuren van rang, stand, en wat dies meer zij, maar zij is te rijp; men kent alsdan elkander te veel, te veel van nabij; men heeft reeds te veel kijk op de inwendige mens! Een jongen is geheel buitenkant! Men heeft later geleerd zich reden van zijn genegenheid te geven; te onderzoeken, na te gaan, te verdenken; ook heeft men zo vele zedelijke behoeften, en eist zo velerlei in een vriend!

Men heeft voorzichtiger lief, verveelt elkander spoediger, verkoelt lichter, beledigt schielijker.Jongens weten van dat alles niets. De titel `eengoedejongen' geeft recht genoeg op die van `goede vriend', en er wordt geen andere sympathie gevraagd, dan dat men bijvoorbeeld allebei graag wandelt, graag vuurwerk afsteekt, graag baadt, graag wat ouder zou zijn, graag de jongejuffrouwen van een kostschool tegenkomt, en niet graag Latijnse themata maakt. Het gehele doel se onderlinge genegenheid wordt bereikt, als men zich onder 't ongestoord genot ener goede verstandhouding tezamen vermaakt. En wordt die goede verstandhouding al eens verbroken, door een kleine jaloezie, of een kleine ontrouw, nu! dan zijn er immers aan weerskanten twee vuisten om te slaan, en twee voeten om beentje te lichten; en dan is het alles over, en men haalt elkaar weer af om te zamen schuitje te varen en in stilte een sigaar te roken, en toont teksten aan iedereen en licht het beentje van elk, die niet gelooft dat men weer goemaats is. Ziedaar de vriendschap van die leeftijd.

Dingen die voorbij gaan:
Spoiler! :
O, als wij dat eens nagaan, hoe dikwijls wij het personeel moeten veranderen, dat in onze dromen en vergezichten en luchtkastelen optreedt; hoe vaak wij er van afzien moeten, het toneel van onze toekomst te bevolken met degenen die er, in onze mijmeringen, zo menigmaal en in zulke nauwe betrekkingen, op hebben gefigureerd, en zonder welke wij ons bijna geen toekomst denken konden; en hoe, in het toneelspel van ons leven, achtereenvolgens de ene rol voor, de andere na, aan geheel andere personen wordt opgedragen, dan aan wie wij die hadden toegedacht: dan zien wij eerst recht, hoe wonderlijk de lotbus geschud wordt, en hoe vreemd en wisselvallig de raderen der maatschappij omlopen, en dat wij, aan onze mijmeringen en vooruitzichten toegevende, beuzelden, en met even weinig zekerheid beuzelden, als toen wij onze horoscoop lieten lezen, en het schelletje klinken, en in de kijker naar onze lieve aanstaande tuurden.
Avatar gebruiker
FiduciaryBank
Senior user
Senior user

Berichten: 801
Geregistreerd: 01 aug 2010 14:58
Leeftijd: 26
Geslacht: Man

Re: het voorleeshoekje.

Berichtdoor fabio » 15 jan 2014 13:43
Quote
een stukje Dante Divina Commedia(Inferno deel 1)
Spoiler! :
Through Me One Goes Into The Town Of Woe,
through me one goes into eternal pain,
through me among the people that are lost.
Justice Inspired My High Exalted Maker;
I Was Created By The Might Divine,
The Highest Wisdom And The Primal Love.
Before Me There Was Naught Created, Save
Eternal Things, And I Eternal Last;
all hope abandon, ye that enter here!
These words of gloomy color I beheld
inscribed upon the summit of a gate;
whence I: “Their meaning, Teacher, troubles me.”
And he to me, like one aware, replied:
“All fearfulness must here be left behind;
all forms of cowardice must here be dead.
We ’ve reached the place where, as I said to thee,
thou ’lt see the sad folk who have lost the Good
which is the object of the intellect.”
Then, after he had placed his hand in mine
with cheerful face, whence I was comforted,
he led me in among the hidden things.
There sighs and wails and piercing cries of woe
reverberated through the starless air;
hence I, at first, shed tears of sympathy.
Strange languages, and frightful forms of speech,
words caused by pain, accents of anger, voices
both loud and faint, and smiting hands withal,
a mighty tumult made, which sweeps around
forever in that timelessly dark air,
as sand is wont, whene’er a whirlwind blows.
And I, whose head was girt about with horror,
said: “Teacher, what is this I hear? What folk
is this, that seems so overwhelmed with woe?”
And he to me: “This wretched kind of life
the miserable spirits lead of those
who lived with neither infamy nor praise.
Commingled are they with that worthless choir
of Angels who did not rebel, nor yet
were true to God, but sided with themselves.
The heavens, in order not to be less fair,
expelled them; nor doth nether Hell receive them,
because the bad would get some glory thence.”
And I: “What is it, Teacher, grieves them so,
it causes them so loudly to lament?”
“I ’ll tell thee very briefly,” he replied.
“These have no hope of death, and so low down
is this unseeing life of theirs, that envious
they are of every other destiny.
The world allows no fame of them to live;
Mercy and Justice hold them in contempt.
Let us not talk of them; but look, and pass!”
And I, who gazed intently, saw a flag,
which, whirling, moved so swiftly that to me
contemptuous it appeared of all repose;
and after it there came so long a line
of people, that I never would have thought
that death so great a number had undone.
When some I ’d recognized, I saw and knew
the shade of him who through his cowardice
the great Refusal made. I understood
immediately, and was assured that this
the band of cowards was, who both to God
displeasing are, and to His enemies.
These wretched souls, who never were alive,
were naked, and were sorely spurred to action
by means of wasps and hornets that were there.
The latter streaked their faces with their blood,
which, after it had mingled with their tears,
was at their feet sucked up by loathsome worms.
When I had given myself to peering further,
people I saw upon a great stream’s bank;
I therefore said: “Now, Teacher, grant to me
that I may know who these are, and what law
makes them appear so eager to cross over,
as in this dim light I perceive they are.”
And he to me: “These things will be made clear
to thee, as soon as on the dismal strand
of Acheron we shall have stayed our steps.”
Thereat, with shame-suffused and downcast eyes,
and fearing lest my talking might annoy him,
up to the river I abstained from speech.
Behold then, coming toward us in a boat,
an agèd man, all white with ancient hair,
who shouted: “Woe to you, ye souls depraved!
Give up all hope of ever seeing Heaven!
I come to take you to the other shore,
into eternal darkness, heat and cold.
And thou that yonder art, a living soul,
withdraw thee from those fellows that are dead.”
But when he saw that I did not withdraw,
he said: “By other roads and other ferries
shalt thou attain a shore to pass across,
not here; a lighter boat must carry thee.”
To him my Leader: “Charon, be not vexed;
thus is it yonder willed, where there is power
to do whate’er is willed; so ask no more!”
Thereat were quieted the woolly cheeks
of that old boatman of the murky swamp,
who round about his eyes had wheels of flame.
Those spirits, though, who nude and weary were,
their color changed, and gnashed their teeth together,
as soon as they had heard the cruel words.
They kept blaspheming God, and their own parents,
the human species, and the place, and time,
and seed of their conception and their birth.
Then each and all of them drew on together,
weeping aloud, to that accursèd shore
which waits for every man that fears not God.
Charon, the demon, with his ember eyes
makes beckoning signs to them, collects them all,
and with his oar beats whoso takes his ease.
Even as in autumn leaves detach themselves,
now one and now another, till their branch
sees all its stripped off clothing on the ground;
so, one by one, the evil seed of Adam
cast themselves down that river-bank at signals,
as doth a bird to its recalling lure.
Thus o’er the dusky waves they wend their way;
and ere they land upon the other side,
another crowd collects again on this.
“My son,” the courteous Teacher said to me,
“all those that perish in the wrath of God
from every country come together here;
and eager are to pass across the stream,
because Justice Divine so spurs them on,
that what was fear is turned into desire.
A good soul never goes across from hence;
if Charon, therefore, findeth fault with thee,
well canst thou now know what his words imply.”
The darkling plain, when this was ended, quaked
so greatly, that the memory of my terror
bathes me even now with sweat.
The tear-stained ground
gave forth a wind, whence flashed vermilion light
which in me overcame all consciousness;
and down I fell like one whom sleep o’ertakes.


PS: excuses voor de engelse vertaling en geen Nederlandse, maar het is nog steeds een van de beste vertalingen vind ik...

PS²: voor de liefhebbers de originele tekst:
Spoiler! :
«Per me si va ne la città dolente,
per me si va ne l’etterno dolore,
per me si va tra la perduta gente.
Giustizia mosse il mio alto fattore;
fecemi la divina podestate,
la somma sapïenza e ’l primo amore.

Dinanzi a me non fuor cose create
se non etterne, e io etterno duro.
Lasciate ogne speranza, voi ch’intrate’.

Queste parole di colore oscuro10
vid’ ïo scritte al sommo d’una porta;
per ch’io: «Maestro, il senso lor m’è duro».

Ed elli a me, come persona accorta:
«Qui si convien lasciare ogne sospetto;
ogne viltà convien che qui sia morta.

Noi siam venuti al loco ov’ i’ t’ho detto
che tu vedrai le genti dolorose
c’hanno perduto il ben de l’intelletto».

E poi che la sua mano a la mia puose
con lieto volto, ond’ io mi confortai,20
mi mise dentro a le segrete cose.

Quivi sospiri, pianti e alti guai
risonavan per l’aere sanza stelle,
per ch’io al cominciar ne lagrimai.

Diverse lingue, orribili favelle,
parole di dolore, accenti d’ira,
voci alte e fioche, e suon di man con elle

facevano un tumulto, il qual s’aggira
sempre in quell’ aura sanza tempo tinta,
come la rena quando turbo spira.30

E io ch’avea d’error la testa cinta,
dissi: «Maestro, che è quel ch’i’ odo?
e che gent’ è che par nel duol sì vinta?».

Ed elli a me: «Questo misero modo
tegnon l’anime triste di coloro
che visser sanza ’nfamia e sanza lodo.

Mischiate sono a quel cattivo coro
de li angeli che non furon ribelli
né fur fedeli a Dio, ma per sé fuoro.

Caccianli i ciel per non esser men belli,40
né lo profondo inferno li riceve,
ch’alcuna gloria i rei avrebber d’elli».

E io: «Maestro, che è tanto greve
a lor che lamentar li fa sÌ forte?».
Rispuose: «Dicerolti molto breve.

Questi non hanno speranza di morte,
e la lor cieca vita è tanto bassa,
che ’nvidïosi son d’ogne altra sorte.

Fama di loro il mondo esser non lassa;
misericordia e giustizia li sdegna:50
non ragioniam di lor, ma guarda e passa».

E io, che riguardai, vidi una ’nsegna
che girando correva tanto ratta,
che d’ogne posa mi parea indegna;

e dietro le venìa sì lunga tratta
di gente, ch’i’ non averei creduto
che morte tanta n’avesse disfatta.

Poscia ch’io v’ebbi alcun riconosciuto,
vidi e conobbi l’ombra di colui
che fece per viltade il gran rifiuto.60

Incontanente intesi e certo fui
che questa era la setta d’i cattivi,
a Dio spiacenti e a’ nemici sui.

Questi sciaurati, che mai non fur vivi,
erano ignudi e stimolati molto
da mosconi e da vespe ch’eran ivi.

Elle rigavan lor di sangue il volto,
che, mischiato di lagrime, a’ lor piedi
da fastidiosi vermi era ricolto.

E poi ch’a riguardar oltre mi diedi,70
vidi genti a la riva d’un gran fiume;
per ch’io dissi: «Maestro, or mi concedi

ch’i’ sappia quali sono, e qual costume
le fa di trapassar parer sì pronte,
com’ i’ discerno per lo fioco lume».

Ed elli a me: «Le cose ti fier conte
quando noi fermerem li nostri passi
su la trista riviera d’Acheronte».

Allor con li occhi vergognosi e bassi,
temendo no ’l mio dir li fosse grave,80
infino al fiume del parlar mi trassi.

Ed ecco verso noi venir per nave
un vecchio, bianco per antico pelo,
gridando: «Guai a voi, anime prave!

Non isperate mai veder lo cielo:
i’ vegno per menarvi a l’altra riva
ne le tenebre etterne, in caldo e ’n gelo.

E tu che se’ costì, anima viva,
pàrtiti da cotesti che son morti».
Ma poi che vide ch’io non mi partiva,90

disse: «Per altra via, per altri porti
verrai a piaggia, non qui, per passare:
più lieve legno convien che ti porti».

E ’l duca lui: «Caron, non ti crucciare:
vuolsi così colà dove si puote
ciò che si vuole, e più non dimandare».

Quinci fuor quete le lanose gote
al nocchier de la livida palude,
che ’ntorno a li occhi avea di fiamme rote.

Ma quell’ anime, ch’eran lasse e nude,100
cangiar colore e dibattero i denti,
ratto che ’nteser le parole crude.

Bestemmiavano Dio e lor parenti,
l’umana spezie e ’l loco e ’l tempo e ’l seme
di lor semenza e di lor nascimenti.

Poi si ritrasser tutte quante insieme,
forte piangendo, a la riva malvagia
ch’attende ciascun uom che Dio non teme.

Caron dimonio, con occhi di bragia
loro accennando, tutte le raccoglie;110
batte col remo qualunque s’adagia.

Come d’autunno si levan le foglie
l’una appresso de l’altra, fin che ’l ramo
vede a la terra tutte le sue spoglie,

similemente il mal seme d’Adamo
gittansi di quel lito ad una ad una,
per cenni come augel per suo richiamo.

CosÌ sen vanno su per l’onda bruna,
e avanti che sien di là discese,
anche di qua nuova schiera s’auna.120

«Figliuol mio», disse ’l maestro cortese,
«quelli che muoion ne l’ira di Dio
tutti convegnon qui d’ogne paese;

e pronti sono a trapassar lo rio,
ché la divina giustizia li sprona,
sì che la tema si volve in disio.

Quinci non passa mai anima buona;
e però, se Caron di te si lagna,
ben puoi sapere omai che ’l suo dir suona».

Finito questo, la buia campagna130
tremò sÌ forte, che de lo spavento
la mente di sudore ancor mi bagna.

La terra lagrimosa diede vento,
che balenò una luce vermiglia
la qual mi vinse ciascun sentimento;

e caddi come l’uom cui sonno piglia.
Laatst bijgewerkt door fabio op 16 jan 2014 13:59, in totaal 2 keer bewerkt.
A map of the world that does not include Utopia isn't even worth glancing at, for it leaves out the one country at wich humanity is always landing. And when humanity lands there, it looks out,and, seeing a better country, sets sail.
Progress is the realisation of Utopia.

Oscar Wilde
Avatar gebruiker
fabio
Regular user
Regular user

Berichten: 245
Geregistreerd: 26 okt 2013 11:27
Woonplaats: Sint-Niklaas, student in Gent
Leeftijd: 22
Geslacht: Man

Re: het voorleeshoekje.

Berichtdoor Kazemat » 15 jan 2014 19:14
Quote
FiduciaryBank schreef:Enkele passages van "Verre Vrienden" uit Camera Obscura van Hildebrand (pseudoniem voor Nicolaas Beets).

Ah ja, hoe geweldig is die Camera Obscura.
Schilder de utopie van de biologische onafhankelijkheid.
Avatar gebruiker
Kazemat
New user
New user

Berichten: 97
Geregistreerd: 17 feb 2010 22:54
Leeftijd: 27
Geslacht: Man

Re: het voorleeshoekje.

Berichtdoor FiduciaryBank » 13 feb 2014 00:16
Quote
Heerlijk overdreven eigenlijk, Keats + Mahler + Cumberbatch



Spoiler! :
My heart aches, and a drowsy numbness pains
My sense, as though of hemlock I had drunk,
Or emptied some dull opiate to the drains
One minute past, and Lethe-wards had sunk:
'Tis not through envy of thy happy lot,
But being too happy in thine happiness, --
That thou, light-winged Dryad of the trees
In some melodious plot
Of beechen green, and shadows numberless,
Singest of summer in full-throated ease.

O, for a draught of vintage! that hath been
Cool'd a long age in the deep-delved earth,
Tasting of Flora and the country green,
Dance, and Provençal song, and sunburnt mirth!
O for a beaker full of the warm South,
Full of the true, the blushful Hippocrene,
With beaded bubbles winking at the brim,
And purple-stained mouth;
That I might drink, and leave the world unseen,
And with thee fade away into the forest dim:

Fade far away, dissolve, and quite forget
What thou among the leaves hast never known,
The weariness, the fever, and the fret
Here, where men sit and hear each other groan;
Where palsy shakes a few, sad, last gray hairs,
Where youth grows pale, and spectre-thin, and dies;
Where but to think is to be full of sorrow
And leaden-eyed despairs,
Where Beauty cannot keep her lustrous eyes,
Or new Love pine at them beyond to-morrow.

Away! away! for I will fly to thee,
Not charioted by Bacchus and his pards,
But on the viewless wings of Poesy,
Though the dull brain perplexes and retards:
Already with thee! tender is the night,
And haply the Queen-Moon is on her throne,
Cluster'd around by all her starry Fays;
But here there is no light,
Save what from heaven is with the breezes blown
Through verdurous glooms and winding mossy ways.

I cannot see what flowers are at my feet,
Nor what soft incense hangs upon the boughs,
But, in embalmed darkness, guess each sweet
Wherewith the seasonable month endows
The grass, the thicket, and the fruit-tree wild;
White hawthorn, and the pastoral eglantine;
Fast fading violets cover'd up in leaves;
And mid-May's eldest child,
The coming musk-rose, full of dewy wine,
The murmurous haunt of flies on summer eves.

Darkling I listen; and, for many a time
I have been half in love with easeful Death,
Call'd him soft names in many a mused rhyme,
To take into the air my quiet breath;
Now more than ever seems it rich to die,
To cease upon the midnight with no pain,
While thou art pouring forth thy soul abroad
In such an ecstasy!
Still wouldst thou sing, and I have ears in vain --
To thy high requiem become a sod.

Thou wast not born for death, immortal Bird!
No hungry generations tread thee down;
The voice I hear this passing night was heard
In ancient days by emperor and clown:
Perhaps the self-same song that found a path
Through the sad heart of Ruth, when, sick for home,
She stood in tears amid the alien corn;
The same that oft-times hath
Charm'd magic casements, opening on the foam
Of perilous seas, in faery lands forlorn.

Forlorn! the very word is like a bell
To toll me back from thee to my sole self!
Adieu! the fancy cannot cheat so well
As she is fam'd to do, deceiving elf.
Adieu! adieu! thy plaintive anthem fades
Past the near meadows, over the still stream,
Up the hill-side; and now 'tis buried deep
In the next valley-glades:
Was it a vision, or a waking dream?
Fled is that music: -- Do I wake or sleep?
Avatar gebruiker
FiduciaryBank
Senior user
Senior user

Berichten: 801
Geregistreerd: 01 aug 2010 14:58
Leeftijd: 26
Geslacht: Man

Re: het voorleeshoekje.

Berichtdoor kinderknieën » 13 feb 2014 11:46
Quote
Uit Het rode gras van Boris Vian.

Spoiler! :
De vier anderen praatten, het geijkte soort tafelconversatie, geef me het brood even door, ik heb geen mes, leen me je pen, waar zijn de knikkers, ik heb een kaars die het niet doet, wie heeft Waterloo gewonnen, honni soit qui mal y pense en de koeien worden met linten omzoomd. Dat alles in heel weinig woorden, want ten slotte was Saffier verliefd op Frivolien, Liz op Wolf, en vice versa voor de symmetrie van het geval. En Liz leek op Frivolien, want ze hadden allebei lange blonde haren, lippen om te kussen en een slanke taille. Die van Frivolien was iets hoger vanwege haar volmaakte gevormde benen, maar Liz had mooiere schouders en overigens was Wolf met haar getrouwd. Zonder zijn gele overal zag Saffier Lazuli er veel verliefder uit; het was de eerste fase, hij dronk klare wijn. Het leven was leeg en niet onaangenaam, in afwachting. Voor Wolf. Voor Saffier overstelpend en niet te kwalificeren. Voor Liz vanzelfsprekend. Frivolien dacht niet. Zij leefde gewoon maar en ze was lief, vanwege haar ogen als van een panterhinde.
De schalen werden opgediend en weggenomen, Wolf wist niet door wie. Hij kon geen gedienstige aankijken, want dat maakt beschaamd. Hij schonk wijn in voor Saffier die dronk en voor Frivolien die lachte. De dienstbode ging naar buiten en kwam uit de tuin terug met een conservenblikje gevuld met een mengsel van aarde en water, dat ze Senator Dupont probeerde te voeren om hem te plagen. Hij zette een geweldige keel op, maar behield genoeg zelfbeheersing om van tijd tot tijd als een brave huiskat te miauwen.
Zoals de meeste handelingen die dagelijks terugkeren, was de maaltijd niet van een merkbare duur. Hij vond plaats, dat was alles. In een mooie kamer met muren van gevernist hout, met grote ramen van blauwachtig glas en met rechte, donkere balken langs het plafond.
De vloer, met bleek-oranje tegels ingelegd, helde een beetje af naar het midden van het vertrek om een intieme sfeer te scheppen. Op een schoorsteenmantel van baksteen in een bijpassende kleur prijkte het portret van Senator Dupont op driejarige leeftijd, met een mooie zilverbeslagen leren halsband om. Spiraalbloemen uit Klein-Alsië stonden in een doorzichtige vaas; tussen hun knobbelige stengels zwommen kleine zeevisjes. Door het raam kon men de lange tranenslierten van de schemering op de zwarte wangen van de wolken zien liggen.
'Geef me het brood even door,' zei Wolf.
Saffier, die schuin tegenover hem zat, stak zijn rechterarm uit, pakte het mandje en reikte het hem met zijn linkerhand aan – waarom niet.
'Ik heb geen mes,' zei Frivolien.
'Leen me je pen,' antwoordde Liz.
'Waar zijn de knikkers,' vroeg Saffier.
Daarna hielden ze enkele ogenblikken op, want dit was voldoende om het gesprek onder het kalfsvlees gaande te houden. Bovendien werd er die avond geen kalfsvlees gegeten, vanwege de feestelijke gelegenheid; een forse kip, in de folie gebraden, zat zachtjes te kakelen in het hart van de schaal van Australisch porselein.
'Waar zijn de knikkers,' herhaalde Saffier.
'Ik heb een kaars die het niet doet,' merkte Wolf op.
'Wie heeft Waterloo gewonnen?' gooide Senator Dupont er plompverloren tussen, Liz het woord ontnemend.
Hetgeen een tweede stilte deed ontstaan, want dit was niet volgens het programma. Bij wijze van afweer verhieven de stemmen van Liz en Frivolien zich gelijktijdig.
'Honni soit qui mal y pense...' beweerden zij met grote kalmte.
'En de koeien worden met linten omzoomd, twee maal,' antwoordden Saffier en Wolf in een volmaakt afgewogen canon.
Het diner verliep aldus tot algemene voldoening.
I mind you how we lay in June, such a transparent summer morning,
You settled your head athwart my hips and gently turned over upon me,
And parted the shirt from my bosom-bone, and plunged your tongue to my barestript heart,
And reached till you felt my beard, and reached till you held my feet.
Avatar gebruiker
kinderknieën
Forum addict
Forum addict

Berichten: 2072
Geregistreerd: 22 aug 2006 12:07
Woonplaats: Antwerpen
Leeftijd: 29
Geslacht: Vrouw

 
28 berichten • Pagina 1 van 21, 2

Keer terug naar Cultuur



Wie is er online

Gebruikers op dit forum: Google [Bot] en 3 gasten