Lukt het niet? Dat DACHT ik ook!

Zoek je iets met al veel stof op? Dan is dit the place to be. (Tip: de zoekfunctie is een handige tool om hier je weg te vinden.)
Meis
Regular user
Regular user
Berichten: 194
Lid geworden op: 20 mar 2004 10:35
Geslacht: Vrouw
Locatie: Gent
Contacteer:

Lukt het niet? Dat DACHT ik ook!

Bericht door Meis » 22 mar 2004 15:19

Bij deze wil ik eerst even een bedankje aan de forumgangertjes
doen, dankzij dit forum, en dankzij een vriend van die, die homo is, heb ik de moed gekregen om het TOCH te vertellen
gisteravond... Ik heb er twee jaar mee gezeten voor ik het thuis durfde te vertellen... En eigenlijk is dat echt zonde van die twee
jaar er zo slecht van nerveus van te zijn! Ik dacht altijd van: het gaat niet, ik kàn het niet, ze gaan boos zijn, ze gaan het niet accepteren, ze gaan mij vies vinden,... Maar niets van dat is waar! En dat heb ik gisteren oondervonden. Bij deze wil ik ook een hart
onder de riem steken bij diegenen die het thuis nog niet vertelden:
wacht niet, daat heeft geen zin! (dat zeiden ze mij ook, en eerst
wilde ik het niet geloven), maar hetis écht zo erg niet! Ik heb het
mij allemaal zo erg voorgesteld, en was echt zo bang, maar als je eens leest hoe het ging, zie je dat je het je allemaal veel erger voorstelt dan het is, ik hoop dat ik hiermee een steun kan zijn voor mensen die het thuis ook NOG niet durven te zeggen...



Gisteravond: Ik sta voor de kamerdeur van m'n broer, met m'n brief in m'n handen... Bibber bibber. Zou ik? Ik kan de brief anders ook
gewoon weggooien en het uitstellen... Ik kan nog altijd terugkrabbelen... Bibber bibber, hartje bonkt gelyk zot... "klopklop" op zijn deur... Geen antwoord... Ik denk: 'yes, ik kan er nog onderuit'. Maar dan ineens, zonder ik het zelf besef, sta ik in zijn kamer.
"Ehhhhh, Bram..., heb je even? Ik zou graag je mening hebben over iets..."

Broer, heel kalm: "jaja, wacht efkes zen ben efkes iets op pc ant doen, twee secondjes......."
(mijn hart bonkt alsma meer)
"Ja, zeg es."

"Euhhhhh, ja ik zou dus graag u mening hierover hebben..." (hou de brief voor zijn neus, twijfel efkes en smijt die dan op zijn bureau)
"Zeg mij als get gelezen ebt, dadaaa!" (en weg was ik) De hele tijd heen en weer lopen op mijn kamer, op mijn nagels bijten gelijk zot, bonke bonke bonke datta hartje doet.
Vijf minuten leken wel uren te duren. En plots staat mijn broer daar.

"Euhmmm, ge moet gij u daar ni voor excuseren aan mama en papa in dienen brief zen... Ge kunt daar ook ni aan doen..." (Bram glimlacht).

Ik:"Euhmmm ja, ik weet echt ni waarom ik u da nu laat lezen, maar ik zit er al twee jaar mee en... en... en... en... Ik weet ni wak moet doen! Ben zo bang voor hun reactie!"

Bram: "Gewoon afgeven, komaan!"

Ik: "Jama..."

Bram: "Ik had da eigelik al gedacht, ge hebt zo ooit is iets eruit geflapt..."

En plots....... MIJN MA KOMT BINNEN!!!!!!!!!!!!!!
K was just gekalmeerd, en in ene keer begin ik weet te beven en mijn hart gaat weer gelik zot tekeer, ik prop vlug die brief onder een boek.

Mama: "Wa is er ier aan de hand? Wa scheelt er? Komaan ge maaktmij ongerust wa isser?"

Ik: " Niets niets niets! Echt niets! Ga gewoon buiten aub!" (bibber bibber)

Bram: "Geef em gewoon, Annelien! "

Ik: (pak de brief, steek em in haar handen) "Ma ge moogt en nie ier lezen, lees et alleen astublieft!"

(mama gaat efkes naar de badkamer)

Ik begin echt kweenie oe te paniekere en te huilen "Ik had het niet mogen zeggen, verdomme wa eb ik gedaan, wa gaat ze wel denken van mij!" Huilhuilhuil, paniekeer, paniekeer, paniekeer...

En dan komt mijn moeder en een big smile terug:
"Ma meiske toch! Er zijn er zoveel die dat hebben!"

(Ik superverbaasd, besef eigenlik niet goed wat er gebeurt, begin weer te huilen): "Sorry mama, ik kan er niet an doen, ik zit er al zo lang mee, ik denk echt dat het zo is"

En dan hebben mijn moeder en ik er lang over gebabbelt (eigenlijk denkt ze dat het een fase is, maar ik weet bijna zeker dat dit geen fase is, maar ze zegt wel van, moesthet blijken dat je nu lesbisch bent, ik accepteer het wel, maar we wachten wel af).

Maaaar, er was nog één probleem: mijn vader.
Ik was weeeeeer bang en onzeker aan het worden, want mijn vader doet dikwijls zovan die uitspraken van: "Da is een afwijking! Die mensen zijn ziek!" ...

En na lange tijd komt mijn vader beneden (die brief lag daar nog, maar hij had em nog niet gezien, en moeder zwygt, maar kijkt verwachtingsvol naar mij). Als mijn vader eventjes in de keuken is, wil ik die brief snel van de tafel weggrissen, maar mijn moeder was me voor: "neen, hij is nu van mij! (knipoogt bemoedigend)".

Ik besluit dan maar te gaan slapen en smeek mijn moeder om het hem niet te vertellen, ze zegt "ik zal het in de loop van deze week wel doen".

Vanmorgen: ma komt ff naar mij, voor ze mijn vader naar z'n werk brengt: "Ik heb het hem verteld, en hij zegt dat hij het niet verwacht had, maar moesthet blijken datje echt lesbisch bent, zal hij het acceptere"

(ik weer verbaasd)
Dan ga ik naar beneden voor het ontbijt en mijn vader doet gewoon, normaal tegen mij, zoals anders. En hij heeft er geen woord over gezegd en vertrok gewoon vrolijk naar zijn werk...



Zo zie je maar, dat het niet zo vreselijk kan zijn, dan je denkt! En ik dacht dat ik het nooit ging kunnen... Nonsens, als je er mee zit: JE KUNT HET!!!!

Meis

tinuviel

Bericht door tinuviel » 22 mar 2004 15:22

wippiejjj!! :fire:
mega happy voor jou.
ben blij dat je het eindelijk aangedurfd hebt en dat het nog positief is ook

wippiejjj

kwuf
tinu

Zorkaiya
Forum addict
Forum addict
Berichten: 4799
Lid geworden op: 24 nov 2002 14:12
Geslacht: Vrouw
Locatie: Herzele
Contacteer:

Bericht door Zorkaiya » 22 mar 2004 16:34

Congrats!!!!

ben heel blij voor je dat je het verteld hebt en dat het zo goed verlopen is!!!

:)
"Ze zocht naar woorden die groot genoeg waren om de uitputting en de chaos uit te leggen. Maar zulke woorden bestonden niet. Daarom zweeg ze,nadat ze het een paar keer hakkelend had geprobeerd..."

Boosty
Forum addict
Forum addict
Berichten: 2570
Lid geworden op: 11 aug 2003 22:30
Geslacht: Man
Locatie: Schilde

Bericht door Boosty » 22 mar 2004 17:47

Really happy for you!!

:greenthing:
Honorable member of the tautology-club.

Elfie
Senior user
Senior user
Berichten: 934
Lid geworden op: 08 okt 2003 14:17
Geslacht: Vrouw
Locatie: Stekene - Gent

Bericht door Elfie » 24 mar 2004 15:34

Kben vree blij voor je dat het zo goed verlopen is! Proficiat!
Ik heb bij mijn ouders ook zo de reactie gehad van 'het is maar een fase'. Dus ik raad je gewoon aan van er af en toe nog eens over te beginnen ofzo, dan vergeten ze het zeker niet. En dan gaan ze ook minder denken dat het een fase is.
Ik praat er de laatste tijd ook makkelijker en opener over tegen mijn moeder. Het doet mij deugd om er vrij over te kunnen praten.
There is a rock in my stomach, I can't remember eating
Well that at least takes care of those butterflies.
The only question now is:
What kills rock? Paper or Scissors?

Meis
Regular user
Regular user
Berichten: 194
Lid geworden op: 20 mar 2004 10:35
Geslacht: Vrouw
Locatie: Gent
Contacteer:

Bericht door Meis » 24 mar 2004 17:22

Elfie schreef:Kben vree blij voor je dat het zo goed verlopen is! Proficiat!
Ik heb bij mijn ouders ook zo de reactie gehad van 'het is maar een fase'. Dus ik raad je gewoon aan van er af en toe nog eens over te beginnen ofzo, dan vergeten ze het zeker niet. En dan gaan ze ook minder denken dat het een fase is.
Ik praat er de laatste tijd ook makkelijker en opener over tegen mijn moeder. Het doet mij deugd om er vrij over te kunnen praten.
Ik zal probere " hints " te geven da ik et echt wel meen... Want tis zo moeilijk om er weer over te beginnen, schaam me er wel over tegenover hen. Voel my zo onbehaaglijk tegenover hen. Maar voor mijn comingout gaf ik al af en toe hints, maar dat hadden ze nooit door... Het zou helpen als ze eens zélf iets zouden zeggen, mijn vader zegt er nooit wat over, en met mijn moeder heb ik er enkel al overgepraat tijdens mijn comingout. Hoe begin jij dan over zoiets? Vind het nog altijd zo raar, denk dat ze nogal zeker zijn dat ik later gewoon weer op jongens val.

Elfie
Senior user
Senior user
Berichten: 934
Lid geworden op: 08 okt 2003 14:17
Geslacht: Vrouw
Locatie: Stekene - Gent

Bericht door Elfie » 24 mar 2004 17:41

Ik zou zeggen, begin eens over forummeeting ofzo. Dat is bij mij toch ook altijd zo even een herinnering. Kheb ze nu vorige zaterdag ook vertelt dak naar derUIT ga (holebigroep sint-niklaas) en dan is het toch ook even zoiets van 'ze is er nog mee bezig'. En voor de rest, af en toe eens uithuilen van 'ik zie het niet meer zitten en problemen met mezelf en geaardheid'. Helpt bij mij toch...
There is a rock in my stomach, I can't remember eating
Well that at least takes care of those butterflies.
The only question now is:
What kills rock? Paper or Scissors?

Gast

Bericht door Gast » 06 apr 2004 20:47

zit ook met een probleempje, eerst en vooral met mezelf maar da's hier :offtopic: ; het zou gewoon heel erg opluchten moest ik het kunnen zeggen aan mijn moeder of zo, want it's driving me bananas. Ik word zelf 's nachts wakker met buikpijn van hier tot in Tokyo (en da's dus nie van de maandelijkse shit of zo), da krijg ik altijd as ik iets verzwijg (raar maar waar), er zijn echt van die momenten waar je gewoon op huilen staat en liefst vanal gewoon es geknuffeld wil worden door je moeder die je vertelt dat het allemaal wel in orde komt...maar nogal moeilijk as zij de gene is die je het probleem bezorgt...
het verhaal van meis van hierboven bezorgde me eigenlijk helemaal rillingen omdat ik weet dat ik me ook zo ga voelen het moment dat ik het ooit es ga vertellen aan mijn ouders...een moment waarvan ik dacht het pas te vertellen as ik het zelf zeker wist maar wat doe je as je lichamelijk helemaal getormenteerd wordt? :roll:

black cherry
Experienced user
Experienced user
Berichten: 429
Lid geworden op: 12 mar 2004 20:57
Locatie: Gent/ West-Vl

Bericht door black cherry » 06 apr 2004 20:53

Anoniem schreef:zit ook met een probleempje, eerst en vooral met mezelf maar da's hier :offtopic: ; het zou gewoon heel erg opluchten moest ik het kunnen zeggen aan mijn moeder of zo, want it's driving me bananas. Ik word zelf 's nachts wakker met buikpijn van hier tot in Tokyo (en da's dus nie van de maandelijkse shit of zo), da krijg ik altijd as ik iets verzwijg (raar maar waar), er zijn echt van die momenten waar je gewoon op huilen staat en liefst vanal gewoon es geknuffeld wil worden door je moeder die je vertelt dat het allemaal wel in orde komt...maar nogal moeilijk as zij de gene is die je het probleem bezorgt...
het verhaal van meis van hierboven bezorgde me eigenlijk helemaal rillingen omdat ik weet dat ik me ook zo ga voelen het moment dat ik het ooit es ga vertellen aan mijn ouders...een moment waarvan ik dacht het pas te vertellen as ik het zelf zeker wist maar wat doe je as je lichamelijk helemaal getormenteerd wordt? :roll:
oops effe vergeten in te loggen...:) :idea:
wie zijn gat verbrandt, mag blij zijn dat hij niet andersom stond!

= Lil' Red =
Forum addict
Forum addict
Berichten: 2785
Lid geworden op: 22 feb 2003 16:57
Locatie: Antwerpen
Contacteer:

Bericht door = Lil' Red = » 06 apr 2004 21:00

blij voor je :)

Elfie
Senior user
Senior user
Berichten: 934
Lid geworden op: 08 okt 2003 14:17
Geslacht: Vrouw
Locatie: Stekene - Gent

Bericht door Elfie » 06 apr 2004 21:21

@ black cherry: Ik hoop dat je snel een keer de moed vindt om het je ouders toch te vertellen. Het kost inderdaad een hoop moed om het te vertellen. Maar denk dan vooral aan het opgeluchte gevoel achteraf! Ik hoop echt voor je dat je dit durft! Veel sterkte in ieder geval he!
*sterkteknuffie*
There is a rock in my stomach, I can't remember eating
Well that at least takes care of those butterflies.
The only question now is:
What kills rock? Paper or Scissors?

DONNAfreakje

Bericht door DONNAfreakje » 06 apr 2004 22:23

Super dat je het hebt durven vertellen!
Heb ook lang getwijfeld om het te vertellen, en nu zitten ik en mijne pa samen naar de meisjes te kijken. Echt tof! samen zwanzen over knappe meiden.. :D

ev
I have no life
I have no life
Berichten: 5526
Lid geworden op: 22 mei 2003 12:38
Locatie: Gent
Contacteer:

Bericht door ev » 07 apr 2004 10:28

Proficiat Meis!

schitterende reactie van je broer trouwens!
Het eerste dat de mijne zei, was: niet zeggen aan mama! niet zeggen aan mama!

dat geeft enorm veel moed... :-? :roll:
Enterrando Sombras en la profunda soledad,
el viento de la noche gira en el cielo y canta.
Y mi alma baila herida,
porque sigo el camino que se aleja de todo...

dokelien

hhmjah

Bericht door dokelien » 06 mei 2004 20:37

jah eeuh ik heb nog helemaal niks gezecht hoewel ik denk ik nie echt schrik moet hebbe voor mijn ouders hun reactie meer voor familie vrienden ... mijn pa is namelijk homo en heeft al 5 jaar een realtie dus. en mijn ma heeft da toen vrij snel aanvaardt alleen spijtig dat em het nie eerder vertelt heeft (lees durven vertellen heeft) maar zo van de buitenwereld verwachti ik zon reacties van is da erfelijk of da is die vader zen schuld met zijn manier van leven daarom eigenlijk dak et nie durf(jah familie si dan vooral de oudere generatie he) kweet nie goe bij wa onderwerp dak dees moest plaatsen dus jah maar as er mss iemand ongveer de sitatie kent of gewoon een tip altyd welkom
kissieees dokelientjeuh

burpz

Bericht door burpz » 24 mei 2004 19:11

Leuk voor je en je hebt gelijk ook
Ik heb het zelf gisteren aan mijn moeder verteld (23.03)
Ik heb een uur zitten voortrillen en een uur zitten natrillen
Ik was megazenuwachtig
Nu vrijdag vertel ik het mijn broer wss (dat wordt geen probleem)
Maar of ik het mijn vader al dan niet vertel ben ik nog niet uit

Gast

Bericht door Gast » 24 mei 2004 22:18

burpz schreef:Leuk voor je en je hebt gelijk ook
Ik heb het zelf gisteren aan mijn moeder verteld (23.03)
Ik heb een uur zitten voortrillen en een uur zitten natrillen
Ik was megazenuwachtig
Nu vrijdag vertel ik het mijn broer wss (dat wordt geen probleem)
Maar of ik het mijn vader al dan niet vertel ben ik nog niet uit
Je pb't maar als je zin hebt! Wil er altijd met je over praten :D .
Begin zelf redelyk in het wereldje te geraken dus...

Meis
Regular user
Regular user
Berichten: 194
Lid geworden op: 20 mar 2004 10:35
Geslacht: Vrouw
Locatie: Gent
Contacteer:

Bericht door Meis » 24 mei 2004 22:21

Anoniem schreef:
burpz schreef:Leuk voor je en je hebt gelijk ook
Ik heb het zelf gisteren aan mijn moeder verteld (23.03)
Ik heb een uur zitten voortrillen en een uur zitten natrillen
Ik was megazenuwachtig
Nu vrijdag vertel ik het mijn broer wss (dat wordt geen probleem)
Maar of ik het mijn vader al dan niet vertel ben ik nog niet uit
Je pb't maar als je zin hebt! Wil er altijd met je over praten :D .
Begin zelf redelyk in het wereldje te geraken dus...
Vergeten inloggen :oops:

LieFFiee

Bericht door LieFFiee » 26 mei 2004 11:41

Vind het super hoe je ouders gereageert hebben!!

Vaak ga je zelf al invullen wat je ouders ervan zullen denken. En daardoor maak je het voor jezelf altijd alleen maar erger. Omdat je van het ergste uit wilt gaan, zodat het niet tegenvalt.

Maar je hebt gelijk, je kunt niet in je ouders hun hoofd kijken. Dus wacht eigenlijk altijd gewoon de reactie van je ouders zelf af.
Zonder er zelf conclussies over te maken.

Mensen succes die nog hun coming-out moeten doen. Het zal vast mee vallen. En anders dan kunnen jullie altijd hier komen.

Dan zullen wij er samen eens over babbelen. Want er zijn altijd genoeg mensen die je wel accepteren!

En misschien schrikken ouders soms. Maar als ze er zelf overna gaan denken, draaien ze vaak ook nog wel bij.

Maar hun hebben een soort beeld voor je uitgestippeld, zoals ze verwachten hoe je leven eruit gaat doen. Vriend of vriendin, kindjes, huisje boompje beestje..

En als dat ineens veranderd, kunnen ze het daar moeilijk mee hebben.

pusicat

Bericht door pusicat » 24 jun 2004 16:15

hoi meis!

ik ben pusicat van het vt4 forum, zoals gezegt ben ik eens komen kijken naar jou coming out enzow en ik vind het heel moedig van je dat je het hebt durven zegge
toch durf ik het zelf nog niet, enkele dagen geleden nog... ik had in men nickname op msn de naam van men beste vriendin staan dan 'hartje *kwil je nooit meer kwijt*' en ik kreeg van men tante als reactie dat ik toch niet voor de verkeerde ben zeker...
en mijn ouders reageren ook altij zo als het over holebi's gaat, ik weet echt niet hoe ik dat moet gaan zeggen, zeker mijn vader, die zegt nu al dat ik alleen maar last ben,moet hij zich dan nog voor mij gaan schamen? ik schaam me zelf er niet voor maar mijn ouders vinden dat nog een schande, en de toestand in de famillie helpt er ook niet mee, wij hebben precieseen perfecte famillie, niemand die ik ken in de famillie is gescheiden, holebi of wat dan ook...
en op men broer moet ik ook niet rekenen, hij is amper 6 jaar oud..dus ja
ma ik hoop dat ik het wel eens durf te zeggen, mss als ze nog eens een opmerking maken want dan moet ik me dikwijls inhouden om niet kwaad te worden en niet te roepen dat hun eigen dochter lesbisch is...
mja

Obscura
Regular user
Regular user
Berichten: 183
Lid geworden op: 08 aug 2004 18:37
Locatie: Oost - Vlaanderen

super :)

Bericht door Obscura » 12 aug 2004 01:20

Hey, ook meisje van gent :)

Ik vond het echt tof je verhaal te lezen! Ik denk weld at het mensen zal aanmoedigen om zicht te outen... ik zelf heb dat al 4 jaar achter de rug ( ik weet het al van m'n 14 vandaar...) en ik besefte ook dat het helemaal niet zo erg is al je denkt...

Je ouders willen ten slotte alleen maar dat je gelukkig wordt, ook al val je op meisjes :) wat maakt het uit... Alleen de droom die ouders hebben over hun dochter/ zoon later verandert plots, vandaar dat ze soms slecht kunnen reageren, maar geef die wat tijd en die draaien wel bij...

Maar ik ben blij dat het bij jou goed verlopen is :) geeft vrij gevoel eh?

Grtz Obscura -x-

Gesloten