Hoe vertelde je het thuis

Zoek je iets met al veel stof op? Dan is dit the place to be. (Tip: de zoekfunctie is een handige tool om hier je weg te vinden.)
meesje

Bericht door meesje » 19 mar 2004 23:04

skatedream schreef:thuis???? nee da zou ik niet durven!!!!! ik weet zelf nie hoe of wat ik zou moeten zeggen! maar k'heb er tog eens over gedacht en ik heb besloten om het te zeggen zou ik een vaste vriendin hebben! dat is een stuk gemakkelijker denk ik!
Idem dito.
Ik wacht ook liever af tot ik een vaste vriendin heb, anders zouden ze me niet willen geloven, of denken dat het een 'fase' is, dat het wel zal overwaaien en mij misschien nog zo manipuleren dat ik het nog zou gaan geloven ook :evil:

Zeggen dat ik een vriendin heb, gaat trouwens al erg genoeg zijn. Het ligt nog vers in mijn geheugen hoe ze reageerden toen er in Nederland een lesbisch koppel huwde.. :-?

Al bij al gaan ze toch bijdraaien, denk ik, het heeft enkel zijn tijd nodig. Ik heb mijn tijd ook serieus nodig gehad. Dagen, weken, misschien wel maanden, maar uiteindelijk zullen ze het wel aanvaarden. Moeten zullen ze anyhowz 8)

Maar, zoals hier al gezegd, heb ik geen nood aan te rushen. Wacht liever nog wat af tot ik sterker in mijn schoenen sta. En die dag komt wel, ev! Heus wel!!

*knuf*

K-ToF
New user
New user
Berichten: 43
Lid geworden op: 06 jul 2003 15:34
Locatie: Lier
Contacteer:

Bericht door K-ToF » 20 mar 2004 16:52

Ik liep al 6 jaar rond me mijn homo zijn, en pas op mijn 16de begon ik te beseffen dat ik het mijn ouders toch ooit zou moeten vertellen. In de klas zat iedereen mij al te pushen om het te doen, maar nooit vond ik de moed om het ok echt te doen. Er zijn veel momenten geweest waarop ik dacht van "Nu zeg ik het"...2seconden later was de moed mij dan ook weer in de schoenen gezonken. Een leerkracht van mij, die zich op de school inzet voor alle holebi's, had mij nkeer een boekske gegeven me getuigenissen van andere ouders etc. In de living van de school lagen ook andere folders rond holebiseksualiteit en die had ik ook mee geronseld. Ik heb die ene keer doorgelezen en ze daarna bovenop mijn kleerkast gezwierd, een plek waar ik dacht da niemand ze zou vinden.

Maar op ne woensdag, rond een uur of 22u30 kwam onze pa thuis van zijn werk. Ik kreeg ne snelle hallo en hij verdween richting slaapkamers. Na ne minuut of 10 kwam em terug en hij vroeg of ik hem is kon helpen. Ik dacht da'k een of ander zwaar ding mee naar de zolder moest verhuizen ofzo, zei ja en concentreerde mij weer op mijne MSN. Ik keek nekeer terug en zag da hij een plastieken kaftje vast had me papieren er in. Mss moest ik iets uittypen voor hem? Ik had er geen gedacht van. Tot em weer verder in de living kwam en zag da em dus inderdaad wel die folderkes vast had waarvan da'k dacht da'k ze goe verstopt had...in ieder geval zijn we gaan babbelen en zijn reactie "Jongen, jongen toch, denkte gij da'k ik slaap ofzo?"...al 2 jaar loopt hij dus me het gedacht rond da ik homo ben. Toen is mijn moeder wakker geworden en hebben we me z'n allen op ne schooldag nog tot 03u00 's nachts lopen babbelen. Er zijn ook wel wa traantjes gevallen langs ons ma en onze pa hunne kant (onze pa vond het zooo erg da hij mij nooit heeft kunnen helpen in die'n tijd da'k et nog aan't aanvaarden was voor mezelf...ons ma weende gewoon omda ze er fameus van verschoot).

Ik ben dan in mijn bed gekropen en heb zitten denken van "Was da nu alles? Waarom heb ik het ni vroeger verteld?"...ik kan natuurlijk weten hoe jullie ouders zijn, maar er valt echt een serieuze last van u schouders eens ge het hebt verteld zenne!!!
K-ToF: Bijt Me, En Je Bent Gebeten!!!

screamer

Bericht door screamer » 21 mar 2004 21:47

Ik heb het thuis op een heel korte manier gezegd. Op een doodgewone zaterdag gaan men ouders altijd winkelen in de voormiddag om dan de boodschappen komen af te zetten en dan weer naar de volgende winkel te lopen. Ook ik had al verschillende keren gezegd van: Nu moet ik het ze toch eens vertellen en dit lijkt wel een goed moment. Maar zoals bij de meesten heb ik nooit echt die kansen gegrepen en alles maar blijven uitstellen. Op die dag zijn men ouders naar huis gekomen en de boodschappen afgezet. Dan heb ik gewoon gezegd.
Ik wil straks met jullie eens praten. Ik denk dat ik homo ben.
Mijn ma : Ale, zijde met ons aant lachen?
Ik: Nee ik ben doodserieus
Ma: Tot straks dan, we moete nog gaan verder winkelen.

Nadien moet ik zeggen als ik had gehoord dat de auto weg was, ben ik keihard beginnen te wenen omdat ik zo blij was dat ik het eindelijk had verteld. Ik zal ook maar zeggen dat ik nadien in een zeer zware depressie ben geraakt. Ik had al zoveel jaren dat geheim verborgen gehouden en nu was ik er ineens van af. Ik heb heel veel zitten wenen in de eerste dagen na men outing maar dat is uiteindelijk verdwenen. Ik wist al van mijn 13 dat ik me anders voelde dan mijn vrienden, maar dan sta je er nog niet bij stil. Ik heb het dus in mijn 5e middelbaar verteld hier thuis. Ondertussen al bijna 3 jaar geleden.
In het school had ik meer en meer het gevoel dat ze over mij aan het roddelen waren en ze het uit me wilden peuteren. Gelukkig heb ik altijd mooi mijn mond gehouden zodat ze nooit iets hebben gehoord. Maar dat jaar hebben ze mij enorm hard te kakken gezet voor de ganse klas om het zo te zeggen. Ze hadden voor mij expres een rol gemaakt in een dialoog voor engels van een extreem verwijfde homo. Ik wist dat ze dat gedaan hadden voor mij te pesten en het ergste van al was dan nog dat die leerkracht altijd zei dat hij fameus tegen holebi's was. Die dag ben ik gewoon ontploft, ik ben naar mijn klasleerkrachte gegaan en heb gedurende bijna 2 uur met haar zitten praten. Eerst heel emotioneel. Ik heb zitten wenen, roepen, zwijgen omdat ik zo kwaad was wegens dat voorval. Nadien heb ik een zeer goed gesprek met haar gehad. Ze heeft mij dan verteld over holebi's die zij kende, ze heeft me adressen gegeven voor moest ik zeer zware problemen hebben. Ik heb eigenlijk enorm veel aan haar te danken. Ze heeft me opgevangen, gesteund, raad gegeven gedurende de volgende 2 jaar. Dankzij haar heb ik het ook thuis durven zeggen en tegen enkele vrienden van men klas. Ik hoop dat dit een goed beeld geeft van hoe ik mezelf heb geout. Zoals je wel kan zien, is geen enkele outing de juiste of de enige of dezelfde. Ik ben nu wel blij dat ik mezelf aanvaard heb. Soms begin ik nog wel eens te wenen, maar dat denk ik dat iedereen wel voorheeft. Nu durf ik ook te zeggen tegen mijn vrienden, vriendinnen, ouders en familie dat ik blij ben dat ik homo ben en geen hetero.

Dax
I have no life
I have no life
Berichten: 7508
Lid geworden op: 22 dec 2002 01:03
Locatie: Wemmel Geslacht: Androgine

Bericht door Dax » 21 mar 2004 22:04

Bij mij heeft mijn ma het gewoon op een avond gevraagd. En nadien nog een minuut of vijf over gebabbeld en da was het. En zij heeft het aan mijn pa gezegd, dus da hoefde ook al niet meer. No big deal dus.

Soit, dat was eigenlijk niet wat ik wou zeggen. Ik wou aan die twee meisjes zeggen dat ik vrees dat ze zich droombeelden voor de ogen houden. Een lief hebben maakt het niet gemakkelijker om te zeggen. Erger nog voor jullie ouders maakt dat de zaken nog des te moeilijker. Ik kan enkel voor mij spreken, maar er zijn twee coming-outs geweest. Eerst antwoorden op haar vraag (het gemakkelijkste deel) dan met mijn lief thuiskomen (het moeilijkste). Mijn ma is very openminded en toch heeft ze een hele tijd nodig gehad om mijn lief als mijn lief te zien. Om te kunnen aanvaarden dat we in het salon zitten te kussen en dergelijke meer.
Ik weet niet of dat ook zo bij anderen was, maar denk dat met een lief thuiskomen en het dan zeggen een zo grote schok gaat zijn dat het niet constructief maar veeleer destructief zal werken... Maar dat is mijn mening.
On ne voit bien qu'avec le Coeur. L'essentiel est invisible pour les yeux!

Ijskonijn

Bericht door Ijskonijn » 22 mar 2004 04:24

Ik ga volledig met Dax akkoord.

Ik denk dat je ouders al moeten wennen aan het idee dat je holebi bent, voor ze kunnen accepteren dat je een lief van hetzelfde geslacht hebt. Door het te zeggen vòòr je een lief hebt geef je ze wat tijd om er aan te kunnen wennen. Maar zelfs dan nog denk ik dat het bij veel ouders heel anders is om te accepteren dat hun zoon of dochter holebi is, en te accepteren dat hun zoon of dochter een lief van hetzelfde geslacht heeft.
Thuis accepteren ze mijn homozijn dus blijkbaar zonder veel problemen, maar als ik met een vriend ga thuiskomen gaan ze toch rare ogen trekken ...

Ik denk dat je het jezelf gewoon makkelijk probeert te maken... Je stelt gewoon je probleem uit tot je een lief hebt ... Ik heb me dat ook lang voorgehouden (maar toen wou ik dan weer geen echte relatie omdat ik nog niet out was thuis, en dan zit je natuurlijk in een vicieuze circel).
Je moet inderdaad een beetje stevig in je schoenen staan om het te vertellen, maar echt, niemand is er ooit 100% klaar voor om dat te doen ... En zelfs bij ouders die heel negatief staan tov holebi's kan je de reactie niet voorspellen blijkt uit eigen ervaring ... Plus dat het een enorme opluchting is, eens het eruit is ...

Voor al de mensen die zich nog moeten outen thuis: STERKTE!!!

schopenhauer
Senior user
Senior user
Berichten: 860
Lid geworden op: 20 aug 2002 13:13
Geslacht: Man
Locatie: Roeselare

Bericht door schopenhauer » 22 mar 2004 09:21

K heb t wellicht al eens verteld maar hier is t verhaal :-)

Ergens in december 2002, op een zondagnamiddag.
Ons pa was ergens naartoe, ma zat te breien in de keuken :-) (ja mijn mij is de 60 al voorbij).

Soit, ik dacht van, ik MOET het toch eens zeggen en k was net met mijn Mayrkuur bezig (wat je veel energie geeft). Bon, ik wijk af.

Ik dus,

"Ma, ik moet iets zeggen. Misschien heb je t al door. Ik ben homo".
Ma : Ja, k dacht al zoiets. Ik heb t ooit aan Vanessa (=mijn schoonzus) gevraagd, maar ze wist het nie. Je pa denkt niet da je homo bent.
IK : mja, t is toch zo.
Ma : alle, ja, t is natuurlijk nie zo plezant, maar voor ons verandert er niks. Er zijn zoveel homo's, kijk naar Will Ferdy (looool).
Ik (doonerveus) : alle, k ben dan door naar huis he (ik woon nie meer thuis)
MA; alle t is goe

Pittig detail, heel den tijd bleef ons ma breien zonder echt op te kijken

Nu, bijna anderhalf jaar later heeft mijn pa er nog steeds geen woord met mij over gepraat (al weet hij het wel) hij mijdt alle gesprekken erover. Maar ze doen niet moeilijk thuis. Er wordt gewoon niet over gepraat.
Ook mijn zus en schoonbroer die t weten, praten er niet over.

Op zich is da geen probleem, ik heb mijn plicht gedaan.
Mijn ma heeft het wel de buren en de familie gezegd.
1 tante reageerde nogal grappig : "Oh nee, zo erg. Ik heb er medelijden mee " :-)

soit, je ziet ik was ook keinerveus.. en t loopt dan toch ergens goe af.
EN trouwens, hoe ze ook reageren. Je blijft wie je bent, en daar kan niemand iets aan veranderen

Schopje
xxx
"Slechts in de liefde zijn eenheid en dualiteit niet tegenstrijdig."

- Tagore

kleineke
Experienced user
Experienced user
Berichten: 566
Lid geworden op: 13 sep 2003 19:02
Locatie: Denderbelle

Bericht door kleineke » 22 mar 2004 16:34

Tegen mijn ma weet ik het nog tegen mijn pa heb ik geen idee meer hoe ik het gezegd heb maar soit.
Ik zat met mijn ma in de wagen:
Mama: En hebt ge al iemand anders op het oog?
Ik: Bwa,
Mama: En hoe heet hij?
Ik: Bwa, als ik nu al iemand anders heb?
mama: Ha, ...
Ik: En als het nu geen hij is?
Mama: Ha hoe heet ze?
En wat doet ze en waar woont ze...
Ik: :D
Tja, vermits mijn mama zelf een vriendin heeft had ik dus eigenlijk ni heel erg veel te vrezen he :D
Zon op je weg!

Fieroke

Bericht door Fieroke » 22 mar 2004 19:53

Ik heb het eigenlijk op een foute manier thuis gezegd....

Aan mijn papa heb ik het verteld toen we op de autosnelweg naar leuven reden.... (geen goed idee) Mijn papa heeft heel goed gereageerd. Hij heeft het er moeilijk mee gehad, maar dat kunt ge hem niet kwalijk nemen, hij heeft wel onmiddellijk gezegd, dat hij wil dat ik gelukkig ben...

en mijn mama een week later, toen ze mij kwam halen voor de kerstvakantie.... ook zij heeft geweldig gereegeerd..

Ik moet zeggen dat ik heel blij ben dat ik het gezegd heb..

Voor degene die het nog niet verteld hebben, ook al hebben ze het er moeilijk mee, ge zijt en blijft hun kind...

slangetje

Bericht door slangetje » 22 mar 2004 21:53

Als ik dat zo allemaal bekijk lijkt het me of ik ben de enige die niet het lef gehad heeft om het rechtuit te zeggen.

Tja, schrijven betekend voor mij in leven blijven,
gidichten verzinnen is me gevoelens bedwingen :-)

zethje

Bericht door zethje » 22 mar 2004 22:34

1e keer:

Ik: mama zet u neer ik moe u iets vertellen
*moeder zit*
Ik: ik ben homo
Ma: maar nee, da denkt ge maar, slaap er een nachtje over, morgen ga ge weer helder denken

2e keer: heb haar dan zo'n 'graag gezien' boekje voorgeschoteld. repons van moeder: als ge uw leven wilt verkloten, trekt uwen plan ...

3e keer: ... nooit echt van gekomen ... 'k trek het me in feite niet meer aan, en ze weten het ondertussen wel ... (ze negeren het gewoon)

Mensen die me kennen weten dat het niet zo goed klikt tussen m'n ouders in feite ... maar het begint te beteren denk ik ...

m'n pa denkt dat het aan m'n opvoeding ligt en geeft zichzelf de schuld ... (ik laat hem lekker zichzelf schuldig voelen)
en m'n moeder had toegegeven dat ze het eigenlijk al van toen ik klein was wist ... (positief denk ik ...)

De 'wanneer begin jij eraan' en 'wanneer komde ne keer me een lief af' vragen zijn drastisch verminderd ... verdwenen zelfs ... alleen als nonkels of tantes op bezoek komen zijn ze bezig dat ik nog geen vriendin heb ... maar eigenlijk ... hebben die nonkels en tantes dat al lang door denk ik ...

Andria
Experienced user
Experienced user
Berichten: 603
Lid geworden op: 29 jan 2004 14:47
Geslacht: Vrouw
Locatie: Merelbeke

Bericht door Andria » 23 mar 2004 16:53

Voorgeschiedenis: ik was al een paar keer naar 't Aksent op Roze geweest (ja 'k weet het, raar begin van de "holebi-reisweg") en was daar te weten gekomen dat er een soort praatavonden voor lesbiennes waren in het CSV (Centrum voor Seksuele Voorlichting) in Gent. Ikke daar dus naartoe.
Probleem: die liepen door tijdens de examens en ik woonde toen thuis, dus wist ik niet wat verzinnen thuis. Omdat ik niet graag lieg (alleen dingen verzwijgen, eigenlijk even erg maar soit) wilde ik gewoon niet zeggen waar ik naartoe was. Op den duur vonden mijn ouders dat zo verdacht, omdat ik anders wel altijd alles vertelde, dat ze me net vóór ik ging vertrekken vroegen of ik in een sekte zat of zo, of aan de drugs zat, en nog van die dingen. Dus ja, toen was het van: nee, zo erg is 't nu ook weer niet, gewoon dat ik soms wel eens op meisjes verliefd word.
Eerste reactie: maar dan gaat ge niet trouwen en geen kindjes krijgen ? ( :o tja, is ook al 5 jaar geleden hé, stenen tijdperk :) )
Tweede reactie: we hadden dat van 't buurmeisje verwacht, maar niet van u (d'oh!)
Derde reactie: jamaar, laat u dat niet aanpraten hé, dat ge op meiskes valt (ik vermoed en hoop dat deze uitspraak te wijten was aan de schok...)
Vierde reactie: o, moet je nu al weg?

Latere reacties soms redelijk bevreemdend: aan de ene kant pa die op schone meiskes/vrouwen wijst op TV en zo, aan de andere kant proberen ze me toch telkens jongens aan te smeren, wat dus dé manier is om die jongens voor mij off-limits te maken :-?

Mijn twee zussen weten trouwens ook nog van niks, of misschien wel maar willen ze t niet weten, geen idee.
ma l'amore è come l'aria. infinito.

moon_man
Forum addict
Forum addict
Berichten: 1559
Lid geworden op: 12 jan 2004 23:10
Locatie: Waregem
Contacteer:

Bericht door moon_man » 28 mar 2004 20:12

Mijn coming out is een nog speciale vind ik, want ik weet niet wat de reactie gaat zijn van mijn ma als ze het ondekt.
Ben nu bezig met een brief te schrijven aan mijn ma, met daarin mijn verhaal dat ik homo ben. Ook zal ik wel vertellen aan mijn ma dat ik nu een vriend heb waar ik heel gelukkig bij ben. Ik doe mijn coming out via een brief, omdat ik schrik heb om dit in het bijzijn van mijn ma te doen.
Ik vond dit het geschikte moment, want ik vertrek morgen op stage naar Nederland voor 3weken, en zo kan mijn ma een beke rustig bekomen van dit.
Khoop dus als ik terug kom dak nog altijd dezelfde mama zal hebben, die me nog altijd zal aanzien als de gewone Björn van vroeger, of die nu homo, bi of hetero is. :)
Ik ben anders en gestoord.......

slangetje

Bericht door slangetje » 29 mar 2004 16:59

Bjorn, zo heb ik het dus ook op gevat :-)
Ik heb wel altijd in me achterhoofd gehouden dat ik me ouders even veel tijd moest laten mijn geaardheid te aanvaarden, als de tijd die ik zelf nodig had (4 jaar bij mij)...

Laat binnen enkele weken weten hoe je mama haar reactie was ene succes op je stage :-)

Sid
Senior user
Senior user
Berichten: 1319
Lid geworden op: 15 mar 2004 19:03
Locatie: Cloudcuckooland

Bericht door Sid » 29 mar 2004 18:00

Ik heb het aan mijn ouders verteld toen ik bij mijn vriend bleef slapen. Zijn ouders wisten het al lang. Er was een fuif geweest en toen was ik bij zijn thuis blijven slapen. Mijn ouders wisten dat ik er bleef slapen, maar ze dachten dat hij een gewone vriend was. Toen ik de volgende morgen terug thuis kwam heb ik het verteld. Het was totaal onverwacht. Mijn ouders zaten nog in hun pyama's aan de ontbijttafel toen ik binnenkwam. En opeens kon ik het echt niet meer voor mezelf houden, ik moest het gewoon vertellen. En ik wist "als ik het nu niet doe, ga ik het waarschijnlijk nooit meer durven". Dus heb ik het er uit gesmeten. Mijn ouders waren erg geschrokken, ze hadden het totaal niet vermoed. Mijn moeder zei niks, en dat doet ze trouwens nog steeds niet. Niet over mijn homo-zijn bedoel ik dan. Mijn vader is toen ontzettend tegen mij uitgevlogen. Hij denkt dat het hele "homo-gedoe" een rage is en hij vroeg waarom ik er in godsnaam aan meedeed. Het was best moeilijk, maar achteraf was ik ontzettend blij dat ik het gezegd had. Nu moet ik tenminste niet meer de hele tijd geheimzinnig doen.
If you'd been a dog, they would have drowned you at birth

kleineke
Experienced user
Experienced user
Berichten: 566
Lid geworden op: 13 sep 2003 19:02
Locatie: Denderbelle

Bericht door kleineke » 30 mar 2004 13:45

Dax schreef: Soit, dat was eigenlijk niet wat ik wou zeggen. Ik wou aan die twee meisjes zeggen dat ik vrees dat ze zich droombeelden voor de ogen houden. Een lief hebben maakt het niet gemakkelijker om te zeggen.
Misschien moeten ouders effectief wennen aan het feit dat je daar dan met een lief zit. Maar het maakt jou als persoon waarschijnlijk sterker en het geeft je waarschijnlijk meer moed om thuis te zeggen dat je een lief hebt.
Ik snap beide partijen wel, ik snap dax die zegt dat het niet makkelijker is. Dat ondervind ik zelf ook, ze weten wel dat ik bi ben maar op mijn liefje kijken is toch nog iets anders dan het effectief weten.
Aan de andere kant heb ik het thuis ook maar gezegd toen ik een lief had, toen voelde ik mij zekerder van mijn zaak! Het moedigde mij met andere woorden aan om het thuis toch maar te zeggen...
Zon op je weg!

moon_man
Forum addict
Forum addict
Berichten: 1559
Lid geworden op: 12 jan 2004 23:10
Locatie: Waregem
Contacteer:

Bericht door moon_man » 30 mar 2004 15:22

Ok, mijn ma heeft gisterenavond naar me gebeld, en zei dat ze het jammer vindt, maar dat ze het zal aanvaarden, maar ze wil wel dat ik er niet teveel over bezig ben in het bijzijn van andere. Mag altijd met problemen gaan als er zijn. En ik had dan zo'n schrik, was eigenlijk voor niets nodig. Kben nu wel tevreden da ze het weet, nu moet ik met gn leugens meer omgaan.

:offtopic: Ohja hier in Holland (Overveen) is het 22graden, echt prachtig
Doei 8)
Ik ben anders en gestoord.......

slangetje

Bericht door slangetje » 30 mar 2004 18:14

moon_man schreef: :offtopic: Ohja hier in Holland (Overveen) is het 22graden, echt prachtig
Doei 8)
:offtopic: is hier ook lekker weertje, je kunt ons niet jaloers maken... :-p

atika
Regular user
Regular user
Berichten: 140
Lid geworden op: 19 dec 2003 19:35
Locatie: St-Niklaas

Bericht door atika » 01 apr 2004 23:30

ik had zo al een tijdje het idee van ik wil het wel vertellen thuis. en dan verschillende keren gedacht, dit is het moment, nu doe ik het. maar elke keer weer durfde ik niet of kwam het er niet van.

dan dacht ik: ok, met kerstavond zijn we met z'n vieren samen om te eten. dat is het moment. toch weeral een mislukte poging.

dan maar een dag later, op kerstmis vorig jaar, tussen het middageten en het dessert:
"ik wil eigenlijk nog iets vertellen: kheb er de laatste maanden nogal veel over nagedacht en mee bezig geweest, ik ben lesbisch."

eerste reactie: oh is het dat maar.
vervolg van mijn papa: "ja en het volgende dat je gaat zeggen is dat je naar spanje verhuist om met noe te gaan wonen"
(kvond het best wel grappig. maar dan om te beginnen was ik wel verbaasd dat hij al een vermoeden had. maar ik viel compleet uit de lucht van die link die hij legde. ik heb 6 maand in spanje gezeten om te studeren en toen een appartement gedeeld met een meisje. en sindsdien zijn wij echt goede vriendinnen en zien wij elkaar nog regelmatig. toen hij mij kwam ophalen was er plaats te kort en sliep mijn papa in mijn kamer en ben ik samen met noe gaan slapen. maar that's it, echt waar)

dat viel dus goed mee als reacties.
het enige rare was mijn zus die later dan appart met mij begon: dat het toch maar tijdelijk zou zijn en dat het niet serieus zou zijn. wel raar dat die reactie van mijn zus komt die een jaar en half jonger is.

en sindsdien wordt er eigenlijk niet veel meer over gesproken en doe ik vanalles. maar ik heb dan toch niet het gevoel als ik wegga om naar een holebifuif te gaan of iets anders dat ik iets verberg. en dat was een echte opluchting.
If Newton was a juggler, he would have caught the apple

GE

Bericht door GE » 04 apr 2004 18:27

Ik ben nog bezig met een creatieve methode te vinden om me te outen.

Het zal bij m'n ouders wel geen probleem zijn (ik denk eerlijkgezegd dat ze het al weten) en de rest van mijn familie staat ook redelijk open tegenover "andersgeaarden" (vreselijk woord hé), bij één tante heb ik wel mijn twijfels. Me op school outen zal wat moeilijker zijn, in mijn klas is er niet bepaald een holebi-vrienderlijke sfeer. Natuurlijk denk ik dat de meesten het wel zullen aanvaarden en dat zal ook beteren na verloop van tijd.

Nabuchodonosor
Forum addict
Forum addict
Berichten: 1770
Lid geworden op: 28 mar 2004 23:53

Bericht door Nabuchodonosor » 05 apr 2004 00:22

Bij mij is het al n tijdje geleden, het was in de Paasvakantie denk ik, volgens mn broer in de grote vakantie, in 2000 of 2001, de tijd gaat toch zo snel. Ik was nogal down die dag, liep overal rond zonder te weten wat ik zocht. Ik ging toen naar ma. Het was fantastisch mooi weer. Mn ma lag rustig in haar ligzetel in de tuin n boek te lezen. Toen heb ik het gezegd, vlakaf. En afwachten op haar reactie. Maar die kwam er niet, zo verdiept lag zij te lezen leek me. Toen ik haar weer aansprak vroeg ze of ik wel zeker was, het kon van voorbijgaande aard zijn maar ik zei dat ik het al jaren zeker wist. Zij zei niet veel en ik had de indruk dat ze zich meer concentreerde op haar boek dan op hetgene dat ik haar daarjuist had verteld. Ze zei dat ze al lang vermoedens had, dat ze verschillende homo's kende en ze duwde me zelfs om in n verenigen te gaan. Ik voelde me opgelucht maar verweet mezelf dat ik zolang gewacht had. Toen mn broer n klein jaar later met vrienden in Antwerpen was voelde hij ook de drang zich te outen wat hij dan effectief deed, hij belde naar ma en zei het vlakaf, 'ma, ik ben homo'. Mn ma reageerde met, 'kun je morgen es terugbellen, ik heb nu geen tijd, er is daarnet een vriendin toegekomen'. Dus ook geen probleem. De enige negatieve reactie was van mijzelf, zn broer die ook homo was. Ik nam het hem bijzonder kwalijk dat, terwijl ik mezelf al had geout en hij het dus wist, dat hij dat van zichzelf had verzwegen. Want ik had jaren de vermoedens gehad dat hij ook homo was en verwachtte dat wanneer ik mij zou outen dat hij dat onmiddelijk ook zou doen. Maar dat deed hij niet, dus ik had mn broer beginnen te zien als hetero. Maar na n paar uur realiseerde ik me dat we samen veel konden doen, dus ik en dat ik hem dus moest steunen. Hij heeft het ondertussen tegen pa gezegd, ik nog niet. Pa maakte er, geheel tegen mn verwachting, geen probleem van. We hebben er zelfs nog nooit over gepraat. Ik vermoed zelfs dat hij het van mij zou weten. Maar ook daar hebben we het nog nooit over gehad. Mn ma heeft het al snel tegen ooms en tante's gezegd die het ook verder vertelden aan hun kinderen, zo weet de hele familie het, aan ma's kant. Maar ik vermoed ook aan pa's kant. Maar gewoon, er wordt er gewoon nooit over gepraat, het is een heel normale zaak.

Gesloten