Even m'n verhaal doen...

Zoek je iets met al veel stof op? Dan is dit the place to be. (Tip: de zoekfunctie is een handige tool om hier je weg te vinden.)
Gesloten
Kaito
New user
New user
Berichten: 8
Lid geworden op: 04 jan 2016 23:34
Geslacht: Man
Locatie: Waasland

Even m'n verhaal doen...

Bericht door Kaito » 10 jan 2016 23:29

Rond m'n zestiende ben ik beginnen twijfelen of ik niet op jongens viel. Ik had op die moment wel wat vrienden maar helaas was er niet echt iemand waarbij echt close genoeg bij was om over men problemen en men eventuele verliefdheid over jongens te praten. Dus besloot ik alles gewoon voor mezelf te houden. Ergens kon ik gewoon niet accepteren dat ik eventueel op jongens zou vallen. Al deze gevoelens stak ik weg en probeerde ik zo min mogelijk aan te denken. Helaas bleef het wel door men hoofd spoken gedurende 2 jaar en zorgde het samen met nog wat andere problemen dat ik gewoon ben ingestort tijdens men laatste examens in het middelbaar. Uiteindelijk heb ik dat jaar moeten overdoen.

Tijdens m'n zomervakantie en men schooljaar nadien ben ik over veel dingen beginnen na te denken en heb ik veel dingen leren accepteren van mezelf. Veel problemen die ik had raakten opgelost. Ik leerde een boel nieuwe mensen kennen en begon meer en meer open te bloeien. Langzaamaan begon ik terug volop plannen te maken met wat voor dingen dat ik nog wilde doen in het leven. Dus alles begon eindelijk wat op te klaren. Bijna alles... men gevoelens voor mannen bleef voor mij een moeilijk onderwerp om over te babbelen en hield ik nog steeds het liefst voor mezelf.

Die zomer erna leerde ik een meisje kennen en na enkele weken tijd waren we best buddies. En na een maand werden we door wat hulp van andere vrienden een koppel. Ergens zat ik nog steeds met de twijfel in men hoofd van op jongens te vallen, maar omdat alles zo goed verliep met haar dacht ik dat deze gevoelens voor jongens maar tijdelijk waren geweest en op een moment wel zouden verdwijnen. In het begin van onze relatie liep alles goed en we kwamen super goed overeen met elkaar. Toch had ik ergens het gevoel dat er iets ontbrak aan onze relatie en dat onze relatie precies op eenzelfde punt bleef staan en maar niet verder evolueerde. Op een bepaald moment realiseerde ik me dat deze relatie eerder is ontstaan doordat zij een van de eerste personen was waar ik alles wat aan kwijt kon. Ik zag haar meer als een zeer goede vriendin om mee te praten dan dat ik eigenlijk verliefd op haar was. Na een lange babbel met elkaar hebben we onze relatie stopgezet . Uiteindelijk zijn we meer dan 2 jaar samen geweest.

Na het stop zetten van deze relatie ben ik terug over alles beginnen na te denken en weet ik eigenlijk dat ik me altijd al meer aangetrokken heb gevoelen tot jongens dan meisjes. Op een of andere manier heb ik altijd deze gedachten naast me neergelegd omdat ik me liefst normaal wilde voelen.

Ondertussen heb ik dit alles al wat aanvaard van mezelf maar lig ik wel nog wat in de knoop met hoe ik dit aan vrienden en men ouders ga uitleggen. Ook ben ik ergens nog steeds niet zeker of ik echt 100% homo ben of dat er toch een kant is in mij die zich aangetrokken voelt tot vrouwen. Het is vooral dit dat ik komende maanden van mezelf wil ontdekken.

Ergens weet ik dat mijn ouders en het grootste deel van men vrienden dit gaan aanvaarden maar toch is er nog steeds een soort van drempel dat me tegenhoud om het te vertellen. Vooral hoe het te vertellen en wanneer vind ik nog moeilijk op deze moment.

Dit alles moest even uit mijn hoofd. Ergens hoop ik dat er iemand de moed heeft gehad om heel de tekst te lezen en ongeveer dezelfde gevoelens heeft als mij en erover zou willen praten. Het zou mij enorm helpen.

Groetjes,
Kaito

Hombie
Senior user
Senior user
Berichten: 915
Lid geworden op: 10 dec 2015 23:17
Geslacht: Man
Locatie: Brugge

Re: Even men verhaal doen...

Bericht door Hombie » 11 jan 2016 01:00

Aj, da's best een lastige situaties, maar het is alvast goed dat je denkt dat het belangrijkste deel van je omgeving het wel gaat aanvaarden. Outen is echt iets dat je op eigen tempo moet doen, zeker als je ze zelf zoveel moeite had met het aanvaarden. Ik zou als ik mag de hint geven om het ook gewoon niet teveel te proberen verbergen ofzo, want dat lever des te meer stress op, zeker als je een redelijk open omgeving hebt.

En qua niet zeker zijn of je volledig homo bent of nog ergens anders op het spectrum zit, maar ik zou zeggen (als je kan), maak je er niet te druk in. Een label helpt altijd om dingen uit te leggen aan anderen, maar goed in je vel zitten is belangrijker, en que sera, sera en zo.

En als je wil praten ofzo, voel je altijd vrij een PBtje te sturen of gewoon hier verder te praten natuurlijk ^^
"My lips and fingertips were stone, I wore my heart on my jeans
I sang the blues like the dogs, left too long in the street,
I still sing the blues with the dogs"
The Gaslight Anthem - Wherefore art thou, Elvis?

vorvzie
Senior user
Senior user
Berichten: 1481
Lid geworden op: 15 mei 2010 13:43
Geslacht: Man
Locatie: Gent
Contacteer:

Re: Even men verhaal doen...

Bericht door vorvzie » 11 jan 2016 07:13

Het leven is in bepaald opzicht steeds de beste versie van jezelf naar voor proberen brengen. Rekening houden met gegevenheden en het beste er van maken hoort daar zeker bij.

Seksualiteit is volgens mij niets absoluut, de kans dat je 100 % homo bent is dan ook vrij klein denk ik. Wat niet wilt zeggen dat een relatie met een meisje ooit werkt. Uit de kast komen is vaak zeer moeilijk, het steeds opnieuw een opgave. Maar het loont, zeker bij je naasten, op jouw tempo!
Datgene wat er nog te redden valt, moet gekoesterd worden met oneindig veel begrip, geduld en een uitzonderlijk grote goedheid. (Phil Bosmans)

De stilte vind je niet op de toppen van de bergen,
het lawaai niet op de markten van de steden,
beiden vind je in de harten van de mensen.

Thor
Senior user
Senior user
Berichten: 1172
Lid geworden op: 23 apr 2015 17:09
Geslacht: Man
Locatie: Ninove

Re: Even men verhaal doen...

Bericht door Thor » 11 jan 2016 08:48

Hey

Ik herken je gevoelens maar al te goed. Ik kan ook gevoelens hebben voor meisjes, maar ik voel mij wel veel meer aangetrokken tot jongens fysiek gezien. Ik denk dat je kan zeggen dat ik voor 10 procent op meisjes val en 90 procent op jongens (qua verliefdheid, niet qua uiterlijk). Dus je bent zeker al niet alleen, maar ik denk toch eerder dat ik homoseksueel ben en veel minder biseksueel. Ik had al sinds mijn 2e middelbaar die indruk gehad, maar ik heb het tot het 6e middelbaar onbewust of bewust onderdrukt.
Be yourself and Festina lente (haast je traag).
Optimism is a moral duty!

Solangelo
New user
New user
Berichten: 7
Lid geworden op: 11 jan 2016 16:25

Re: Even men verhaal doen...

Bericht door Solangelo » 11 jan 2016 16:48

Ik heb een "soortgelijk" verhaal meegemaakt,was samen met een meisje maar eerder omdat we dezelfde interesses hadden (boeken, Dan and Phil,...) We waren meer "gepusht" door klasgenoten, en we hebben nooit gekust of iets dergelijks. Later heb ik ingezien dat ik op jongens viel, maar ik vraag me nog altijd af of dat misschien kwam omdat het toen is mislukt dat ik homo ben geworden . :-?

fabio
Regular user
Regular user
Berichten: 245
Lid geworden op: 26 okt 2013 11:27
Geslacht: Man
Locatie: Sint-Niklaas, student in Gent

Re: Even men verhaal doen...

Bericht door fabio » 11 jan 2016 19:31

Dat lijkt me inderdaad wel een moeilijke situatie. Zelf heb ik op mijn 18de volledig aan mezelf toegegeven dat ik homo was, al voelde ik daarvoor al verschillende 'signalen' die me erop wezen dat ik toch iéts voelde voor jongens. Voor ik mezelf volleddig aanvaardde zat ik met sterke twijfels of ik nu homo of bi was, of ik nu toch niets met een meisje moest proberen. Op die leeftijd leek het mij vooral belangrijk om ergens, of toch tenminste in mijn hoofd, in een hokje te passen. Uiteindelijk heb ik, met de wijze raad van anderen toch begrepen dat dat het laatste is wat ik moet doen, en dat hokjesdenken het er alleen moeilijker op maakt. Ik ben zeker niet volledig homo, en een relatie met een meisje sluit ik niet uit. Maar mij lijkt de kans nu gewoon groter om verliefd te worden op een jongen.
Mij lijkt het vooral belangrijk dat je verliefdheid niet kan tegenhouden, en of dat nu een meisje of een jongen is maakt voor mezelf al niet veel meer uit. Eens ik dat zelf door had viel er een enorme last van mijn schouders, omdat ik me niet meer steeds naar de normen van een bepaald hokje wou gedragen, en ik gewoon mezelf ben beginnen zijn.

Misschien heeft dit geholpen om eens een bepaald zicht op je situatie te krijgen. En ik hoop dat al deze verhalen en ervaringen van de forummers je toch verderhelpen.

Groetjes
Fabio
A map of the world that does not include Utopia isn't even worth glancing at, for it leaves out the one country at wich humanity is always landing. And when humanity lands there, it looks out,and, seeing a better country, sets sail.
Progress is the realisation of Utopia.

Oscar Wilde

Kaito
New user
New user
Berichten: 8
Lid geworden op: 04 jan 2016 23:34
Geslacht: Man
Locatie: Waasland

Re: Even men verhaal doen...

Bericht door Kaito » 11 jan 2016 21:22

Ik ben dus al redelijk blij met de reacties hier, heb er eigenlijk ook al wat aan gehad. Ben vooral blij om te horen dat er nog mensen zitten met de twijfels tussen volledig homo en bi. Ik ga inderdaad wel wat minder in hokjes moeten denken. Het is denk ik wel ergens een van de reden waarom ik nog niets tegen niemand van men vrienden of ouders iets heb gezegd. Ergens had ik het gevoel dat ik me eerst in een hokje moest plaatsen voordat ik open over men gevoelens kon babbelen.

Ik ga nu vooral proberen om over men gevoelens te babbelen met men dichte vrienden en dan meer en meer proberen naar men omgeving open te komen. Uiteindelijk hoop ik dat ik me hierdoor toch al iets meer bevrijd ga voelen.

fabio
Regular user
Regular user
Berichten: 245
Lid geworden op: 26 okt 2013 11:27
Geslacht: Man
Locatie: Sint-Niklaas, student in Gent

Re: Even men verhaal doen...

Bericht door fabio » 12 jan 2016 07:34

Kaito schreef:Ik ben dus al redelijk blij met de reacties hier, heb er eigenlijk ook al wat aan gehad. Ben vooral blij om te horen dat er nog mensen zitten met de twijfels tussen volledig homo en bi. Ik ga inderdaad wel wat minder in hokjes moeten denken. Het is denk ik wel ergens een van de reden waarom ik nog niets tegen niemand van men vrienden of ouders iets heb gezegd. Ergens had ik het gevoel dat ik me eerst in een hokje moest plaatsen voordat ik open over men gevoelens kon babbelen.

Ik ga nu vooral proberen om over men gevoelens te babbelen met men dichte vrienden en dan meer en meer proberen naar men omgeving open te komen. Uiteindelijk hoop ik dat ik me hierdoor toch al iets meer bevrijd ga voelen.
Leuk om dat te horen! Het is zeker een goed idee om erover te babbelen. Ik weet dat het waarschijnlijk eenvoudiger lijkt om te zeggen " ik val op jongens" dan te moeten zeggen " ik denk dat ik (ook) op jongens val" maar op zich mag dat geen reden zijn om niet over die gwvoelens te praten, dus sterk dat je dat wil doen!

Groetjes
Fabio
A map of the world that does not include Utopia isn't even worth glancing at, for it leaves out the one country at wich humanity is always landing. And when humanity lands there, it looks out,and, seeing a better country, sets sail.
Progress is the realisation of Utopia.

Oscar Wilde

vraagsteller
New user
New user
Berichten: 66
Lid geworden op: 21 jan 2016 14:24
Geslacht: Man
Locatie: Oost-Vlaanderen

Re: Even men verhaal doen...

Bericht door vraagsteller » 25 jan 2016 14:17

Kaito schreef:Rond men zestiende ben ik beginnen twijfelen of ik niet op jongens viel. Ik had op die moment wel wat vrienden maar helaas was er niet echt iemand waarbij echt close genoeg bij was om over men problemen en men eventuele verliefdheid over jongens te praten. Dus besloot ik alles gewoon voor mezelf te houden. Ergens kon ik gewoon niet accepteren dat ik eventueel op jongens zou vallen. Al deze gevoelens stak ik weg en probeerde ik zo min mogelijk aan te denken. Helaas bleef het wel door men hoofd spoken gedurende 2 jaar en zorgde het samen met nog wat andere problemen dat ik gewoon ben ingestort tijdens men laatste examens in het middelbaar. Uiteindelijk heb ik dat jaar moeten overdoen.

Tijdens men zomervakantie en men schooljaar nadien ben ik over veel dingen beginnen na te denken en heb ik veel dingen leren accepteren van mezelf. Veel problemen die ik had raakten opgelost. Ik leerde een boel nieuwe mensen kennen en begon meer en meer open te bloeien. Langzaamaan begon ik terug volop plannen te maken met wat voor dingen dat ik nog wilde doen in het leven. Dus alles begon eindelijk wat op te klaren. Bijna alles... men gevoelens voor mannen bleef voor mij een moeilijk onderwerp om over te babbelen en hield ik nog steeds het liefst voor mezelf.

Die zomer erna leerde ik een meisje kennen en na enkele weken tijd waren we best buddies. En na een maand werden we door wat hulp van andere vrienden een koppel. Ergens zat ik nog steeds met de twijfel in men hoofd van op jongens te vallen, maar omdat alles zo goed verliep met haar dacht ik dat deze gevoelens voor jongens maar tijdelijk waren geweest en op een moment wel zouden verdwijnen. In het begin van onze relatie liep alles goed en we kwamen super goed overeen met elkaar. Toch had ik ergens het gevoel dat er iets ontbrak aan onze relatie en dat onze relatie precies op eenzelfde punt bleef staan en maar niet verder evolueerde. Op een bepaald moment realiseerde ik me dat deze relatie eerder is ontstaan doordat zij een van de eerste personen was waar ik alles wat aan kwijt kon. Ik zag haar meer als een zeer goede vriendin om mee te praten dan dat ik eigenlijk verliefd op haar was. Na een lange babbel met elkaar hebben we onze relatie stopgezet . Uiteindelijk zijn we meer dan 2 jaar samen geweest.

Na het stop zetten van deze relatie ben ik terug over alles beginnen na te denken en weet ik eigenlijk dat ik me altijd al meer aangetrokken heb gevoelen tot jongens dan meisjes. Op een of andere manier heb ik altijd deze gedachten naast me neergelegd omdat ik me liefst normaal wilde voelen.

Ondertussen heb ik dit alles al wat aanvaard van mezelf maar lig ik wel nog wat in de knoop met hoe ik dit aan vrienden en men ouders ga uitleggen. Ook ben ik ergens nog steeds niet zeker of ik echt 100% homo ben of dat er toch een kant is in mij die zich aangetrokken voelt tot vrouwen. Het is vooral dit dat ik komende maanden van mezelf wil ontdekken.

Ergens weet ik dat men ouders en het grootste deel van men vrienden dit gaan aanvaarden maar toch is er nog steeds een soort van drempel dat me tegenhoud om het te vertellen. Vooral hoe het te vertellen en wanneer vind ik nog moeilijk op deze moment.

Dit alles moest even uit men hoofd. Ergens hoop ik dat er iemand de moed heeft gehad om heel de tekst te lezen en ongeveer dezelfde gevoelens heeft als mij en erover zou willen praten. Het zou mij enorm helpen.

Groetjes,
Kaito
Deze situatie komt bij vrij bekend voor. Met uitzondering dan van de mentale klap die jij hebt gekregen en de lange relatie die je had.
Dit is mogelijks niet de meest passende weg om het te formuleren, maar ik ben blij dat niet alleen ik dit op een dergelijke manier beleef.
Ik ben nieuw hier op dit forum. Ik heb zeer lang nagedacht en getwijfeld om me lid te maken (en nog meer of ik hier überhaupt wel iets zou posten), maar ja, ik ben intussen al bijna 25 jaar en het leven gaat door. Ik zal ooit moeten aanvaarden dat een vrouw niet de persoon is waar ik verliefd op kan worden. Dat is nu stilaan gelukt (het resultaat uit zich onder meer door lidmaatschap op dit forum). Lang heb ik de gedachte verdrongen. Ik stort me met volle overgave op mijn werk en studeer nog na de werkuren. Zo heb ik weinig tijd om na te denken over de dingen des levens.

Ik denk dat ik voor mezelf besefte dat ik voor de mannen was rond mijn 14 jaar. Al een ruime tijd dus. Ik heb het zeer lang verdrongen en gedacht dat het slechts een fase was tijdens de puberteit. Wie kijkt er immers in die periode niet eens naast de jongen rechts of links van je in de douche? Maar wanneer ik nu in gezelschap ben en vrienden zeggen me "dat was een snelle he", zeg ik wel "jaja" of zeg ik dat ik ze niet heb gezien. Uiteraard niet, want ik heb meer oog voor de man die aan haar zijde loopt... Of ik doe gewoon mee en zeg dat ik het een knappe verschijning vond, terwijl het wel aan me knaagt op dat moment. Ik ben er dus vrij zeker van dat ik enkel op mannen val. Biseksueel is niet van toepassing op mij.

Ik weet hoegenaamd niet hoe mijn ouders gaan reageren als de dag ooit zal komen dat ik hen dit - minder heuglijke ? - nieuws zal vertellen. Hoewel ik denk dat hun reactie niet zeer negatief zal zijn. Ik vermoed trouwens eigenlijk dat - vooral mijn moeder dan - al doorheeft dat ik wel eens op een man kan vallen.

Ik hoop dat jullie hier wat aan hebben, inzonderheid Kaito, want je ziet dat je niet alleen bent met die gevoelens.
Ik ben bereid om via dit forum mensen te leren kennen en hoop daar wat vrienden aan over te houden en wie weet misschien zelfs iets meer. En nee, ik ben niet wanhopig op zoek :D Liefde kan je niet afdwingen...
Ik wil gewoon eens mijn verhaal kwijt tegen mensen die je begrijpen, dan wel in hetzelfde schuitje zitten.

Alvast dank om dit te lezen.
Nil volentibus arduum

Darkcrow
Experienced user
Experienced user
Berichten: 426
Lid geworden op: 08 mei 2014 20:44
Geslacht: Man
Locatie: Hasselt, het hart van Limburg

Re: Even men verhaal doen...

Bericht door Darkcrow » 26 jan 2016 14:56

Ik begrijp wat je bedoelt ik heb ook die situaties gehad, dat alle problemen op me af komen en dat ik het uiteindelijk begaf onder de druk van deze problemen. Er was uiteindelijk een oplossing en dat was van school veranderen. Ik moest daardoor het jaar ook opnieuw doen. Ik ben wel in een jaar tijd al mijn vrienden kwijtgeraakt omdat ik me steeds meer afsloot van de rest. Dit was omdat ik zopas was te weten gekomen dat ik autistisch was. Met alle gevolgen van dien, ik kon het niet aanvaarden dat ik anders was. En ik heb uiteindelijk het slechte gedaan wat ik kon doen, vluchten naar een andere school. Mijn vrienden was ik allemaal kwijt, hoewel ik er soms naar snack om toch contact met ze op te nemen. Dit is wel onmogelijk omdat ik nagenoeg geen contact informatie heb.
Oké, ik ben aan het afwijken. Het komt erop neer dat ik dit allemaal opnieuw meemaakte toen ik ontdekte dat ik homo ben. Ik ben er uiteindelijk ook bovenop geraakt en ik heb geout bij mijn moeder en zus. Ik ben dus nog niet volledig geout bij mijn familie, ik moet mijn oma's tantes en nonkels er nog over spreken. Buiten mijn ene vriend die ik hier in het forum terug heb leren kennen, weet eigenlijk niemand het (mijn begeleidsters en huisdokter weten het ook.) Ik vind het erg spijtig dat ik geen vriendenkring heb.

Robbe
Meest gemiste forummer 2017
Berichten: 1000
Lid geworden op: 10 okt 2015 14:05
Geslacht: Man
Locatie: Op kot in Gent

Re: Even men verhaal doen...

Bericht door Robbe » 27 jan 2016 13:35

Graag had ik even mijn ervaringen gedeeld rondom het hokjesdenken hierboven beschreven.

Voor mezelf vind ik het niet nodig om mijzelf in een hokje te plaatsen, hoewel de voorkeur momenteel hier sterk overhelt naar de jongenszijde.
Toen ik het vertelde aan mijn ouders en een vriendin, heb ik nooit letterlijk uitgesproken dat ik homo was. Ik heb letterlijk gezegd dat ik twijfelde en dat de voorkeur toch steeds meer opging naar de jongenszijde. Een drietal maand later nu, merk ik dat die vriendin mij in gesprekken gewoon als homo beschouwd en ook met die term spreekt. Ik ben er niet kwaad over, want ja... de voorkeur leunt inderdaad aan bij 'homo'. Toch heb ik mezelf dat label nooit opgeplakt... Het is iets wat je omgeving automatisch zal doen als je er met hen over spreekt, OOKAL zeg je dat het een VOORKEUR is. Ik ben er zo bijvoorbeeld van overtuigd dat mijn ouders me als homo beschouwen.

Wat mijn punt is... Je omgeving verdraait je woorden soms automatisch. Je bekent kleur en meteen kleven ze een label op je. Het is ook gewoon gemakkelijker in gesprekken met anderen. Ik vind het niet erg, maar voor mezelf weet ik bijvoorbeeld dat als het ooit enorm zou klikken met een hete diva, ik dat niet af zal blokken omdat ik door anderen het label 'homo' opgekleefd heb gekregen. Wat dan weer vreemd is aan mezelf is dat ik liever heb dat anderen me dan toch 'homo' noemen en niet 'bi'. Waarom? Geen idee :p .
Het belangrijkste wat je -volgens mij dan toch- moet uitmaken. Krijg ik puur gevoelens voor leden van het andere geslacht, of is hetzelfde geslacht ook mogelijk? Eens dat inzicht er is ... Zou ik zeggen: Laat alles op je afkomen, en zie wat er gebeurt of net niet gebeurt.

Robs
Where should I go?
To the left, where nothing is right ...
Or to the right, where nothing is left?

Hombie
Senior user
Senior user
Berichten: 915
Lid geworden op: 10 dec 2015 23:17
Geslacht: Man
Locatie: Brugge

Re: Even men verhaal doen...

Bericht door Hombie » 27 jan 2016 17:16

Robbe schreef: Toen ik het vertelde aan mijn ouders en een vriendin, heb ik nooit letterlijk uitgesproken dat ik homo was. Ik heb letterlijk gezegd dat ik twijfelde en dat de voorkeur toch steeds meer opging naar de jongenszijde. Een drietal maand later nu, merk ik dat die vriendin mij in gesprekken gewoon als homo beschouwd en ook met die term spreekt. Ik ben er niet kwaad over, want ja... de voorkeur leunt inderdaad aan bij 'homo'. Toch heb ik mezelf dat label nooit opgeplakt... Het is iets wat je omgeving automatisch zal doen als je er met hen over spreekt, OOKAL zeg je dat het een VOORKEUR is. Ik ben er zo bijvoorbeeld van overtuigd dat mijn ouders me als homo beschouwen.
Haha, dat klinkt bekend. Ik heb gewoon 'bi met voorkeur voor jongens' gekozen als label voor mezelf, heel m'n nabije vriendenkring refereert steevast naar mij als de ene echte homo van de bende (omdat het er soms nogal euh, zwaar (b)romantisch aan toe gaat in ons bendetje xD). Ik heb ze verbeteren ondertussen bijna opgegeven, tis niet alsof het echt veel uitmaakt, en ondertussen is dat op zich al bijna een running joke geworden.
"My lips and fingertips were stone, I wore my heart on my jeans
I sang the blues like the dogs, left too long in the street,
I still sing the blues with the dogs"
The Gaslight Anthem - Wherefore art thou, Elvis?

Robbe
Meest gemiste forummer 2017
Berichten: 1000
Lid geworden op: 10 okt 2015 14:05
Geslacht: Man
Locatie: Op kot in Gent

Re: Even men verhaal doen...

Bericht door Robbe » 27 jan 2016 21:22

Hombie schreef:
Robbe schreef: Toen ik het vertelde aan mijn ouders en een vriendin, heb ik nooit letterlijk uitgesproken dat ik homo was. Ik heb letterlijk gezegd dat ik twijfelde en dat de voorkeur toch steeds meer opging naar de jongenszijde. Een drietal maand later nu, merk ik dat die vriendin mij in gesprekken gewoon als homo beschouwd en ook met die term spreekt. Ik ben er niet kwaad over, want ja... de voorkeur leunt inderdaad aan bij 'homo'. Toch heb ik mezelf dat label nooit opgeplakt... Het is iets wat je omgeving automatisch zal doen als je er met hen over spreekt, OOKAL zeg je dat het een VOORKEUR is. Ik ben er zo bijvoorbeeld van overtuigd dat mijn ouders me als homo beschouwen.
Haha, dat klinkt bekend. Ik heb gewoon 'bi met voorkeur voor jongens' gekozen als label voor mezelf, heel m'n nabije vriendenkring refereert steevast naar mij als de ene echte homo van de bende (omdat het er soms nogal euh, zwaar (b)romantisch aan toe gaat in ons bendetje xD). Ik heb ze verbeteren ondertussen bijna opgegeven, tis niet alsof het echt veel uitmaakt, en ondertussen is dat op zich al bijna een running joke geworden.

Welja ... dat is het ook gewoon! De term 'homo' is veel gemakkelijker in de mond te nemen in een gewoon gesprek en/of mopjes! Niet dat er het al heel veel van mij weten, maar dat is gewoon zo ;) En ik heb er geen probleem mee! Zolang voor mij duidelijk is wat ik wil, is het al goed :)
Where should I go?
To the left, where nothing is right ...
Or to the right, where nothing is left?

vorvzie
Senior user
Senior user
Berichten: 1481
Lid geworden op: 15 mei 2010 13:43
Geslacht: Man
Locatie: Gent
Contacteer:

Re: Even m'n verhaal doen...

Bericht door vorvzie » 28 jan 2016 00:27

Eens je een relatie hebt valt alle nuance daardoor ook weg. Je hebt een hetero- of homoseksuele relatie, daardoor ben je voor de buitenwereld vaak één van die twee.
Laatst gewijzigd door vorvzie op 28 jan 2016 08:39, 1 keer totaal gewijzigd.
Datgene wat er nog te redden valt, moet gekoesterd worden met oneindig veel begrip, geduld en een uitzonderlijk grote goedheid. (Phil Bosmans)

De stilte vind je niet op de toppen van de bergen,
het lawaai niet op de markten van de steden,
beiden vind je in de harten van de mensen.

Robbe
Meest gemiste forummer 2017
Berichten: 1000
Lid geworden op: 10 okt 2015 14:05
Geslacht: Man
Locatie: Op kot in Gent

Re: Even m'n verhaal doen...

Bericht door Robbe » 28 jan 2016 00:45

vorvzie schreef:Eens je een relatie hebt valt alle nuance daardoor ook weg. Je hebt een hetero- of homoseksuele relatie, daardoor ben je buur de buitenwereld ik vaak één van die twee.
Akkoord ;) !
Where should I go?
To the left, where nothing is right ...
Or to the right, where nothing is left?

-Matteo-

Re: Even m'n verhaal doen...

Bericht door -Matteo- » 04 feb 2016 16:40

Ik zou als ik jou was daarover niet teveel piekeren. Het is begrijpelijk dat het in het begin moeilijk is om te aanvaarden dat je misschien ook gevoelens voor jongens hebt, maar zoiets maakt iedereen mee. Sommigen gaan er goed mee om en aanvaarden het, anderen onderdrukken die gevoelens door o.a. toch iets te beginnen met een meisje en uiteindelijk merkt zo'n iemand dat het niet iets is wat men eigenlijk had verwacht in een relatie (lees: de magie van wérkelijke aantrekkingskracht dat 'alles klopt'. Hoe je in zijn/haar ogen verdrinkt tot samen intiem gaan).
Daarnaast zou het misschien handig zijn om jongens(en/of meisjes) te leren kennen die in dezelfde situatie zitten of door naar zo'n activiteitengroep/praatcafé te gaan. Voor sommigen helpt dat, anderen hebben er moeite mee en willen liever 1 of 2 personen kennen die in dezelfde situatie zitten omdat je het als iets persoonlijk beschouwt en liever niet naar zo'n groep gaat. Dat bepaalt elk persoon voor zich.
Wat ook belangrijk is, dat door het feit dat je misschien gevoelens voor jongens hebt, niet wil zeggen dat je leven plots helemaal anders zal worden zoals sommigen denken. Je hebt bepaalde personen die plots in een half jaar tijd totaal veranderen en enkel met holebi's uitgaan, totaal ander persoonlijkheid vormen en alles met een 'gay bril' kijken. Als sommigen dat leuk vinden, is hun recht, maar dat wil niet zeggen dat je ook zo moet zijn.

Blijf gewoon jezelf, ontdek wat je in je leven belangrijk vindt, leer nieuwe personen kennen zonder je 'oude' vriendenkring te laten vallen. Ga 'gemengd' uit. De ene keer met je heterovrienden, de ander keer met holebivrienden, word verliefd en of het een jongen is of een meisje, belangrijkste is dat je gewoon gelukkig bent. Sommigen ontdekken na een tijd dat ze enkel voor jongens(of meisjes) gevoelens hebben, anderen gaan er creatief mee om en worden de ene keer verliefd op een jongen, de ander keer op een meisje zonder op zichzelf een label te plakken. Uiteindelijk draait alles om gelukkig zijn en van het leven te genieten. Succes!

Gesloten