Relatie - durf het thuis niet zeggen

Zoek je iets met al veel stof op? Dan is dit the place to be. (Tip: de zoekfunctie is een handige tool om hier je weg te vinden.)
Gesloten
Paltser
New user
New user
Berichten: 15
Lid geworden op: 23 jul 2014 12:32
Geslacht: Vrouw

Relatie - durf het thuis niet zeggen

Bericht door Paltser » 26 jul 2015 21:36

Hallo,

Na lang wikken en wegen heb ik besloten om jullie om raad te vragen en eens te polsen hoe jullie coming out bij jullie ouders waren. Ik ben momenteel 25j. 4 jaar geleden was ik de eerste keer met een meisje samen maar dat mocht niet echt geweten zijn van mijn vriendin. Pas nadat de relatie afliep en ik eens hevige ruzie kreeg met mijn ouders floepte het eruit dat ik een relatie had gehad met dat meisje. Daarna werd er nooit nog met één woord over gerept. Sinds een kleine maand heb ik een nieuwe relatie maar het geheime gedoe begint op me te wegen. Ik moet tegenwoordig vanalles uitvinden om weg te kunnen van thuis aangezien ik tot voor kort een huismus was in de week en ik nu natuurlijk het liefst elke avond naar haar zou gaan.. Een groot verschil dus. Mijn ouders geven me preken alsof ik 16jaar ben 'dat ik een beetje meer thuis mag blijven' en als ik ook maar durf zeggen dat ik naar M. ga bekijken ze me alsof ik iets smerigs ben. Ik ken M. al lang en ze weten dus dat ze lesbisch is. Ze kunnen er helemaal niet mee lachen als ik met haar wegga al weet ik bijna zeker dat ze niets tegen M. persoonlijk hebben. Ik denk dat ze gewoon willen voorkomen dat we iets krijgen.. Maar dat is dus al te laat. Nu wordt het stilaan tijd dat ik het ze vertel. Ik denk dat de situatie alleen maar kan keren als ik het zeg en er tijd kan over gaan. Het wordt onhoudbaar om dingen uit te vinden en het knaagt ook in mijn hoofd dat ik ze voorlieg. Maar elke keer als ik zie hoe ze reageren als ik zeg dat ik naar haar ga dan word ik alleen maar banger.. Die blikken, die woorden 'dat ik mag stoppen met onnozel doen' Het is alsof ik momenteel gevangen zit in een kooi en ik durf er niet uitbreken. Ik weet dat ze zullen roepen en me zullen verwijten dat ik 'niet normaal' ben. Ik weet niet of ik dit aankan.. Pf. Iemand die ook zo'n 'lastige' reacties had van ouders? Gelukkig weten haar ouders het wel van dag 1 en dat scheelt. Ik ben er enorm welkom en ben er gelukkiger dan dat ik hier thuiszit aangezien ik hier mezelf helemaal niet kan zijn. Ik ben ook bang eens ik het dan gezegd heb dat het de dag erachter opnieuw doodgezwegen zal worden zoals de vorige keer. Ik weet totaaaal niet hoe ik het moet aanpakken. Ik zie mezelf niet zeggen 'ma, pa, ik moet eigenlijk iets vertellen..'. Maar wachten op 'het goede moment' kan natuurlijk ook lang duren.. Iemand tips?

Gebruikersavatar
vorvzie
Senior user
Senior user
Berichten: 1481
Lid geworden op: 15 mei 2010 13:43
Geslacht: Man
Locatie: Gent
Contacteer:

Re: Relatie - durf het thuis niet zeggen

Bericht door vorvzie » 26 jul 2015 22:52

Gewoon zeggen. Zeker de dialoog aangaan daarna hoe moeilijk dat dat ook is. Tijd helpt, al is het maar om het te plaatsen. Het kan ook al bij al meevallen, maar probeer ze het uit te leggen. Laat hen zien dat je lief echt wel hun dochter 'verdient'. Dus je kan zeggen, ma pa ik heb een lief, het is M. :D dan kan je in gesprek gaan erover.
Datgene wat er nog te redden valt, moet gekoesterd worden met oneindig veel begrip, geduld en een uitzonderlijk grote goedheid. (Phil Bosmans)

De stilte vind je niet op de toppen van de bergen,
het lawaai niet op de markten van de steden,
beiden vind je in de harten van de mensen.

Gebruikersavatar
El.
New user
New user
Berichten: 70
Lid geworden op: 09 sep 2011 12:23
Geslacht: Vrouw
Locatie: Ieper & tijdens de week in Brussel te vinden

Re: Relatie - durf het thuis niet zeggen

Bericht door El. » 28 jul 2015 15:02

Inderdaad, vertel het hen gewoon. Je bent tenslotte al 25, veel van je vrienden hebben waarschijnlijk al een vaste relatie, plannen om samen te wonen... Jij hebt evenveel recht als zij om voor je relatie uit te komen en er iets moois van te maken. En je ouders zullen waarschijnlijk wel even de tijd nodig hebben om er aan te wennen, want alle ouders hebben nu eenmaal een hoop verwachtingen van hun kinderen, vroeg of laat zullen ze ook wel inzien dat het niet iets slechts is, maar dat het je juist gelukkig maakt.
En als je schrik hebt dat er nadien weer helemaal niet meer over gesproken zal worden en dat ze zullen doen alsof je niets gezegd hebt, zorg er dan voor dat je zelf af en toe iets vertelt en wees open over je relatie ( niet té natuurlijk haha) , dan geef je ze de kans niet om een taboe te maken van je relatie.
Ik weet dat dat makkelijker gezegd is dan gedaan, maar het is gewoon een eventjes een klik die je moet maken in je hoofd: geen schaamte, geen angst, je kan er toch niets aan veranderen (moest je dat al willen).
C E S O I R
O N V A
D A N S E R

Gebruikersavatar
nemesis
Experienced user
Experienced user
Berichten: 304
Lid geworden op: 23 feb 2014 23:19
Geslacht: Man
Locatie: Gent

Re: Relatie - durf het thuis niet zeggen

Bericht door nemesis » 28 jul 2015 17:54

Ik sluit me grotendeels aan bij de bovenstaande adviezen, maar ik wil eigenlijk ook nog toevoegen dat het misschien ook niet helpt dat je nog zo afhankelijk bent van je ouders doordat je nog thuis woont. Nu is dat niet altijd financieel eenvoudig, maar er komt een moment (alleszins rond je 25e) dat je het beste een eigen leven creëert. Je ouders leren dan ook je levenskeuzes te respecteren (waar je woont, hoe je huis eruitziet, wat je doet, hoe vaak je langskomt, hoe veel je van je nieuwe leven vertelt en met wie je dus je leven deelt...) en kunnen die dan van iets meer afstand bekijken. Mijn relatie met mijn ouders is eigenlijk sterk verbeterd sinds ik uit huis ben. Het valt niet altijd mee, maar de cold shoulder verricht soms wonderen. Harsh, I know, maar het is voor beide partijen een leerproces.

Dat is geen advies voor op de korte termijn, maar wellicht is het nuttig dit eens te overwegen.
Ἕρος δαὖτ᾽ ὲτίναξεν ἔμοι φρένας, ἄνεμος κατ᾽ ὄρος δρύσιν ἐμπέσων.

Gebruikersavatar
Nora79
Senior user
Senior user
Berichten: 1084
Lid geworden op: 15 dec 2014 11:51
Geslacht: Vrouw

Re: Relatie - durf het thuis niet zeggen

Bericht door Nora79 » 29 jul 2015 11:22

Hallo Paltser

Hoe gaat het ondertussen met je?
Uit je bericht blijkt dat je graag gewoon open en eerlijk tegen je ouders zou willen/kunnen zeggen dat je lesbisch bent en dat je een relatie met M. hebt. Dat zou je opluchten.
Ik leid uit je tekst ook af dat je veel veronderstelt hoe/wat je ouders denken of zullen zeggen, hoe ze gaan reageren en dat je daar veel angsten/onzekerheden over hebt.
Misschien denk je negatief door je angsten, en gaan ze helemaal anders (en positiever dan je zelf denkt of verwacht) reageren.

Misschien kan je jezelf daarvan bevrijden door een open gesprek te hebben met hen. Het zijn je ouders, jij bent hun dochter : zij kennen jou ook al je hele leven. Kan best zijn dat ze al wel vermoeden of weten dat jij lesbisch bent/ of zelfs dat je een relatie hebt met M. Na je bekentenis dat je al eerder een relatie met een meisje had, verwachten ze dit nu misschien omdat je vaak met M omgaat.
Hoe uw ouders omgaan met het feit dat je lesbisch bent; is eigenlijk aan henzelf.
Jij weet hoe de ouders van uw vriendin reageren en met jou en je lief omgaan, en da's super! Misschien hebben jouw ouders even tijd nodig om te wennen, ... weet ik veel.

Probeer het ze te vertellen (da's niet zo makkelijk - zeker niet als je angsten hebt erover), je gaat jezelf veel beter voelen in de eerste plaats, zelfrespect (en hun respect/vertrouwen) kunnen winnen.

Je bent 25, volwassen, tijd om je vleugels te spreiden en het ouderlijk nest (vroeg of laat toch) te verlaten.
Da's iets waar jouw ouders ook mee om moeten gaan.
Maar er gewoon niks over zeggen, negeren, uitstellen... en daardoor gefrustreerd en angstig zijn, is niet echt de oplossing als je't mij vraagt.

Ik wens je veel geluk.
Clear the air
:)

Groetjes
Nora

Paltser
New user
New user
Berichten: 15
Lid geworden op: 23 jul 2014 12:32
Geslacht: Vrouw

Re: Relatie - durf het thuis niet zeggen

Bericht door Paltser » 30 jul 2015 22:33

Dankje voor de reacties.

Eerst en vooral: het is inderdaad financieel op dit ogenblik niet mogelijk om op eigen benen te gaan staan. Geloof me, de dag dat ik verhuis zal één van mijn mooiste dagen van mijn leven zijn. Ik ben op een leeftijd gekomen dat ik gefrustreerd ben om telkens hun regels op te volgen alsof ik een klein kind ben. Dat leidt af en toe tot ruzies en als gevolg zit ik dan slecht in mijn vel.

Wat M. betreft, ze vermoeden het inderdaad wel denk ik. Ik snap niet hoe ze het mij dan zo moeilijk blijven maken en er zelf niet naar vragen of toch op zijn minst niet zo belachelijk doen als ik eerlijk vertel dat ik naar M. ga. Hoe egoïstisch kun je zijn? Ze moeten toch ook beseffen in welke positie ze hun kind plaatsen door zo te doen? Ik heb het alleszins nog steeds niet durven vertellen. Elke dag ga ik er vanbinnen aan kapot omdat ik mezelf niet kan zijn. Maar toch kan ik precies nooit een geschikt moment vinden om erover te beginnen. Ik overweeg om het eerst alleen tegen mijn broer te vertellen. Hij heeft een kameraad die homo is en zal vermoedelijk wel positief reageren.

Wordt vervolgd zou ik zo zeggen..

Gesloten