überlate realisatie+probleem

Zoek je iets met al veel stof op? Dan is dit the place to be. (Tip: de zoekfunctie is een handige tool om hier je weg te vinden.)
1 bericht • Pagina 1 van 1

überlate realisatie+probleem

Berichtdoor Findmyway » 16 mei 2015 03:35
Quote
Hallo, ik had graag even hier mijn verhaal gedaan, aangezien ik het zeer moeilijk vind om hier persoonlijk over te praten. Ik ben een vrouw van 22 jaar en heb me eigenlijk maar pas ten volle gerealiseerd dat ik niet hetero ben. Buiten mijn gezin en een therapeut weet niemand hiervan: ik zit dus echt nog wel in de kast. Om een en ander duidelijk te maken: ik was nooit een typisch meisje: als kind knipte ik mijn haar kort, droeg ik jongenskleren en voetbalde ik liever met mijn broer, dan te gaan shoppen met mijn zus.Ik vond ook alles wat mijn broer deed super-cool.

In mijn tienertijd ging ik me dan toch vrouwelijk kleden, omdat ik dat jongensachtige niet meer vond passen bij mijn vormen en ook omdat ik er mooi wou uitzien " voor de jongens". Toch had ik nooit een relatie en hoewel ik knappe jongens wel apprecieerde, werd ik nooit echt verliefd, in tegenstelling tot mijn vriendinnen. Het hielp ook niet dat ik altijd zeer preuts en verlegen was( nu nog steeds.) en het niet echt leuk vond dat iedereen altijd maar over "het" doen praatte.

Enfin, uiteindelijk werd ik dan toch verliefd, op een leerkracht in mijn school: een vrouw en ik was er echt van ondersteboven. Deze lkr. kende ik namelijk nog van vroeger, omdat ze zowel in het lager als her middelbaar bij mijn zus zat, destijds zowat haar beste vriendin was en dikwijls bij ons over de vloer kwam. Ik lette toen niet echt op haar, aangezien ik 7 jaar jonger ben en toen echt nog 1 kind was. Ik vond haar wel altijd heel lief. Maar als puber, met alle hormonen gierend door mijn lijf, zag ik ineens hoe knap ze wel was. Het was ook de eerste keer dat ik echt over iemand fantaseerde. Ikzelf kwam nooit voor in die dromen, tenzij als knappere man( ik heb een zeer laag zelfbeeld.)

Maar soit: aangezien ik veel last had van stress en flauwtes, kreeg ik het zo geregeld dat ik wekelijks met haar kon praten. Het verbaasde mij dat ze zo snel akkoord ging en de 2 laatste jaren van mijn middelbaar voelden aan als een sprookje en een nachtmerrie tegelijkertijd. Ik beken dat ik soms aanvallen fakete, gewoon zodat ze me zou aanraken. Ik schreef haar 3 gedichten en gaf haar al eens chocolaatjes en op het einde een bloem. Tezelfdertijd voelde ik me ook heel schuldig: tegenover mijn zus, maar ook tegenover haar, omdat ik die fantasieën had. Ook aan de downside: ik ontdekte na 1 jaar dat ze een vriend had en ging samenwonen: I was crushed! Zo crushed dat ik het al huilend opbiechtte tegen mijn moeder en zus, ik had geen ander keuze meer. Mijn relatie met mijn zus heeft er een tijd onder geleden, maar is nu gelukkig hersteld.

Toch dacht ik toen nog niet dat ik "voor de meisjes" was. Ik denk dat ik het ook probeerde onderdrukken en het meer zag als een fase, die wel over zou gaan. Het is pas nu: een dikke 4 jaar later, dat ik het ten volle besef: en dit wel door iets onnozels als youtube-filmpjes. Plots werd me echt een en ander duidelijk: waarom ik altijd emotioneler werd van fanfiction over 2 meisjes samen en de jongen daarin zag als een obstakel, waarom ik me altijd zo oncomfortabel voelde bij een vrouwelijke dokter, als kind moest blozen als vriendinnen flirterig deden voor de lol of op sleep-overs, me eerst zo ver mogelijk van alles wat met dat soort affectie te maken had wou distantiëren, waarom ik op homofiele personages of mannen viel, ik vies was van verhalen over orale seks bij mannen, ik meer keek naar vrouwelijke sterren enz...

Om nu tot het eigenlijke probleem te komen: ik vind mezelf helemaal niet aantrekkelijk, vind ook dat ik een te mannelijke stem heb en ik kan me niet voorstellen dat ik intiem zou zijn met iemand van hetzelfde geslacht. Ik vind romantische seks tussen voor mij aantrekkelijke mensen(tv-personages) wel oké, maar ik zie mezelf met niemand. Even een vraagje: is dit normaal of ben ik aseksueel? Is er nog iemand met dit probleem of ben ik hierin alleen? Ook wil ik mij nog altijd niet lesbisch noemen, omdat het voor mij nog een negatieve connotatie heeft.

Sorry voor het mega-lange bericht, maar het moest me van het hart.
Alvast bedankt om te antwoorden,
FMW
Findmyway


1 bericht • Pagina 1 van 1

Keer terug naar Archief



Wie is er online

Gebruikers op dit forum: Geen geregistreerde gebruikers. en 9 gasten