Wanneer alles donker wordt..

Zoek je iets met al veel stof op? Dan is dit the place to be. (Tip: de zoekfunctie is een handige tool om hier je weg te vinden.)
JustMe
Regular user
Regular user
Berichten: 114
Lid geworden op: 16 apr 2006 22:00
Geslacht: Vrouw
Locatie: Dilbeek

Wanneer alles donker wordt..

Bericht door JustMe » 11 jan 2014 10:15

ik weet niet goed waar ik moet beginnen, maar het moet eventjes allemaal van mijn hart.

Ik heb altijd al geweten dat ik lesbisch ben, of toch dat ik mij heel sterk aangetrokken voel tot meisjes, en nooit tot jongens. Dat was al duidelijk van toen ik een jaar of 16 was.
Toen werd ik halsoverkop verliefd op een meisje uit mijn klas. Ik wist niet wat me overkwam. Ik kon er thuis ook niet mee terecht. Of dat gevoel had ik toch. Dus ik besloot het te negeren, zo goed als ik kon, het weg te drukken, te doen alsof het er niet was.. Ik begon toen een relatie met een jongen, wat heel slecht is uitgedraaid. Die jongen was allesbehalve lief voor mij, tot op de dag van vandaag doen zijn woorden nog altijd pijn. En ik zag hem niet eens graag, ik wou gewoon dat ik een jongen graag kon zien. Toen ik 19 was, heb ik de relatie kunnen beëindigen..

Nadien een hele tijd nagedacht van dat kan toch niet, hier kan ik nooit mee naar buiten komen, dit mag niet, waarom ik,... Mij heel veel nachten in slaap geweend. Ik had het gevoel dat ik er nergens mee terechtkon..

Zoveel jaar later opnieuw een jongen tegengekomen, weer mee geprobeerd, maar het ging niet, zowel niet op emotioneel vlak als op lichamelijk vlak.. Hij heeft toen de relatie stopgezet..

Op dat moment was ik vastbesloten om er toch IETS mee te doen. Ik heb toen veel gelezen op dit forum, ook 2 keer naar een holebifuif geweest, maar ik voelde er mij nog niet helemaal thuis, en toen kwam ik mijn huidige vriend tegen. Ik wist niet wat me overkwam, zoooo goed had ik me bij een jongen nog nooit gevoeld. We waren onmiddellijk 2 handen op één buik, hij was op slag verliefd op mij. Ik stond er niet voor open omdat ik mezelf had voorgenomen om, na al die jaren, toch iets met mijn gevoelens voor meisjes te doen..
Maar al vlug merkte ik dat ik van hem geen afstand kon nemen, dat het zooo goed zat op alle vlakken, dus ik heb eraan toegegeven.

Nu woon ik intussen 4 jaar samen met hem. Ik weet niet goed hoe ik het moet uitleggen, maar bij hem kan ik "thuiskomen".. Hij is mijn hele wereld en ik de zijne. Wij zeggen altijd dat we een beetje zijn als jip en Janneke, of als peper en zout. Het één kan gewoon niet zonder het andere. Eén blik is voldoende om te weten hoe de andere zich voelt, of wat we denken. We kennen elkaar door en door..

En toch mis ik dat andere. Als ik naar een meisje kijk, dan gebeurt er iets.. dit klinkt misschien heel fout, maar ik mis het lichamelijke. Ik kan met mijn vriend naar bed gaan, en het voelt wel heel fijn allemaal, maar het is niet 'magisch'. Kan het niet zo goed omschrijven, hopelijk begrijpen jullie wat ik bedoel.

Nu ben ik op een punt gekomen, dat ik niet meer weet hoe het verder moet. Ik ween heel veel, en voel me diep vanbinnen helemaal niet goed in mijn vel.. Vannacht heb ik bij mijn ouders in de zetel geslapen.. Ik sta precies op een kruispunt in mijn leven, ik moet naar rechts of links, maar geen enkele beslissing lijkt de juiste. Gelukkig kan ik er met mijn vriend over praten, ik kan hem alles zeggen, maar we geraken er maar niet uit.. Hij heeft het gevoel dat ik niet 100% gelukkig ben, en ergens is dat wel waar.. maar het lichamelijke is toch niet het belangrijkste. Wie weet is er nergens een meisje waarmee ik dezelfde intense band kan opbouwen als met hem.. en dan zou ik dat weer missen.. Ik zie mijn vriend heel graag en kan me geen leven zonder hem voorstellen..

ik weet niet meer hoe het nu verder moet.. Elk moment van de dag, elke minuut, kijk ik op mijn gsm of hij niet gestuurd/gebeld heeft.. Ik mis hem zooo hard dat heel mijn lichaam er pijn van doet, dat ik bijna niet meer kan ademen.. Zonder hem voel ik mij niet volledig.. Hij is letterlijk een deel van mij..

Hoe kan ik nu heel mijn wereld, en de zijne, op zijn kop zetten voor iets dat ik niet weet, niet ken.. Hoe kan ik wat wij hebben de rug toekeren om te ontdekken wie ik ben.. ik weet wie ik ben, ik weet wat ik voel als ik meisjes zie, maar ik weet ook wat ik voel als ik bij hem ben..

Ik kom er maar niet uit.. alles doet pijn..
Just be you.. Life's too short to be anybody else..

Sraa
New user
New user
Berichten: 58
Lid geworden op: 15 apr 2011 19:34
Geslacht: Vrouw

Re: Wanneer alles donker wordt..

Bericht door Sraa » 11 jan 2014 18:49

Ik ben helemaal aangedaan door jouw verhaal! Ik heb het ook periode heel erg moeilijk gehad met mezelf, maar ik heb nooit zo in de knoop gezeten als jij. Ik weet dan ook niet direct hoe ik je hiermee goed zou kunnen helpen, maar in de eerste plaats vermoed ik wel dat het al eens deugd heeft gedaan door het hele verhaal neer te schrijven. Dat is toch iets dat bij mij vaak helpt.

Kan je met je vriend ook echt praten over wat je voelt voor/bij meisjes of enkel over je meer algemene gevoelens? En is er nog iemand anders waar je met je gevoelens terecht kan en eens ka praten?

Is het misschien een optie om tijdelijk wat afstand te nemen va je vriend, hoe pijnlijk dat ook is? Dan kan proberen van je hoofd terug wat op orde te krijgen en wat meer duidelijkheid te hebben. Want ik denk dat deze situatie ook wel een erge druk op je huidige relatie moet leggen, waardoor je daar ook meer tijd in moet steken en weer minder tijd en rust hebt om over je gevoelens na te denken. Zo blijft het een beetje een vicieuze cirkel die je zou moeten doorbreken.

Veel sterkte! En als je nood hebt aan een 'babbel' ben je ook altijd welkom in mijn inbox!

JustMe
Regular user
Regular user
Berichten: 114
Lid geworden op: 16 apr 2006 22:00
Geslacht: Vrouw
Locatie: Dilbeek

Re: Wanneer alles donker wordt..

Bericht door JustMe » 11 jan 2014 23:03

Hallo sraa

Bedankt voor je reactie!

ik kan er met mijn vriend openlijk over praten. Hij weet hoe diep mijn verlangens zitten en heeft er geen probleem mee. Hij ziet mij graag voor wie ik ben. Dat maakt hem ook weer zo mooi natuurlijk.

we weten ergens dat afstand nemen, al is het tijdelijk, de enige juiste oplossing is, maar hoe doe je dat als je zo één bent met elkaar.. Het lukt ons nog niet één dag. Altijd stuurt iemand wel een berichtje om te kijken of de ander ok is. En dan zien we ons, in de hoop eruit te komen, maar het gesprek eindigt altijd met hetzelfde. Geen enkele oplossing lijkt de juiste.

Hoe kan je definitief uit elkaar gaan als alles wat we hebben zo mooi is, zo puur. Terug bij elkaar komen en 'doen of dit er niet is' is ook niet de juiste oplossing, want mijn verlangens zijn er nog steeds (misschien zelfs nog intenser dan ervoor), en dan zijn we binnen zoveel weken/maanden/jaren terug bij af..

Tijdelijk uit elkaar gaan, en mij laten uitzoeken wie ik echt ben (en of het inderdaad puur lichamelijk is of toch meer), is ook moeilijk. Want hoe kan ik er echt voor gaan in de ontdekking naar mezelf als mijn vriend op mij wacht. Dan ga ik waarschijnlijk nog altijd 'geremd' zijn en toch nog altijd vastklampen aan wat we samen hebben..

we komen er maar niet uit..
Just be you.. Life's too short to be anybody else..

Sraa
New user
New user
Berichten: 58
Lid geworden op: 15 apr 2011 19:34
Geslacht: Vrouw

Re: Wanneer alles donker wordt..

Bericht door Sraa » 12 jan 2014 12:06

Ik kan wel indenken dat het heel moeilijk is en verkeerd voelt om elkaar een tijdje niet meer te horen en zien, zeker als alles tussen jullie meer dan in orde is. Toch denk ik dat je zou moeten proberen om dit toch even vol te houden. Naar mijn gevoel wordt het heel moeilijk om er op deze manier echt uit te geraken en dat geef je zelf ook al aan, dat jullie niet weten hoe het verder moet en dat jullie er op deze manier ook niet uit geraken.
Ik denk dat je even moet doorbijten en dat ook aan je vriend duidelijk moet maken. Na die 'denkperiode' kunnen perfect terug zoals voordien met elkaar omgaan.

Het is goed dat je er met je vriend heel open over kan praten, maar het lijkt me ook nuttig iemand in vertrouwen te nemen die wat verder van je af staat. Die bekijkt het hele verhaal op een andere manier en zal waarschijnlijk ook andere dingen zeggen, die jou dan ook weer een andere kijk hierop gaan geven.

Naar mijn gevoel is het voor jullie allebei belangrijk dat er nu meer duidelijkheid komt, dat jullie allebei weten waar jullie staan. Anders zal het binnen een paar jaar zijn zoals je zegt, dat je terug op dit punt van twijfel aankomt en weer met hetzelfde zit.

Reindeer
New user
New user
Berichten: 48
Lid geworden op: 22 dec 2013 14:57
Geslacht: Vrouw
Locatie: W-Vl

Re: Wanneer alles donker wordt..

Bericht door Reindeer » 12 jan 2014 16:34

Aangrijpend verhaal. Ik weet helemaal niet goed wat te zeggen maar ik wil je toch een hart onder de riem steken.

Het is niet aan mij om te zeggen welke keuze je moet maken, dat moet je uiteraard zelf doen. Ik kan wel afleiden uit je verhaal dat je in principe niet verder kan met je leven vooraleer je jezelf een kans gegeven hebt om met een meisje samen te zijn. Je zal inderdaad misschien altijd achter blijven met 'wat als..'. Het is zeker niet makkelijk om je vriend zomaar achter je te laten na alles wat jullie samen hadden. Mede omdat hij je 'veilige haven' is. Maar soms moet je van een brug durven springen, of het het waard is kan achteraf pas ervaren worden jammer genoeg. Dat zijn de risico's van het leven.

Geef vooral de moed niet op. ;)
“To be nobody-but-yourself- in a world which is doing its best, night and day,
to make you everybody else – means to fight the hardest battle which
any human being can fight; and never stop fighting.”

JustMe
Regular user
Regular user
Berichten: 114
Lid geworden op: 16 apr 2006 22:00
Geslacht: Vrouw
Locatie: Dilbeek

Re: Wanneer alles donker wordt..

Bericht door JustMe » 12 jan 2014 16:41

@ Sraa:

ik begrijp wat je zegt en we voelen het beiden ook zo aan, alleen weten we niet hoe we die afstand moeten nemen. Ik slaap nu wel bij mijn ouders, maar dit voelt niet als mijn thuis. Ik kan met mijn ouders ook niet echt praten. Ze weten ook niet hoe ze met mijn pijn en verdriet moeten omgaan. Geen van mijn ouders heeft de afgelopen dagen echt de tijd genomen om met mij te praten. Alles blijft zo oppervlakkig. Ze vinden dat ik niet bij de pakken mag blijven zitten.. Ik heb het gevoel dat hier niet echt ruimte is voor mijn verdriet. Als ik ween, moet ik maar vlug iets anders gaan doen om mijn gedachten te verzetten, maar zo werkt het niet. Daarvoor zit het veel te diep allemaal. Ik weet dat ze het allemaal goed bedoelen, maar ik voel mij hier niet thuis. Kon ik maar ergens anders terecht voor een tijdje..

Ik heb wel een collega in vertrouwen genomen, dat is wel fijn, dan kan ik op het werk toch af en toe mijn hartje ff luchten, maar het is maar een kleine troost. Het gedacht om zonder elkaar verder te moeten, maakt ons kapot vanbinnen. Hoe neem je afstand van iemand die je doodgraag ziet? Ik kan wel een tijdje bij mijn ouders blijven wonen en mijn vriend blijft dan op ons appartementje, maar zolang we elke dag nog bellen of bij elkaar gaan, is er niet echt afstand en kunnen we ook niet verder. Nu spreken we erover dat hij (of ik), een ander appartementje zoekt, maar dat voelt zo definitief. Dan slaan we echt de bladzijde om, en dat wilt geen van ons twee..
Just be you.. Life's too short to be anybody else..

JustMe
Regular user
Regular user
Berichten: 114
Lid geworden op: 16 apr 2006 22:00
Geslacht: Vrouw
Locatie: Dilbeek

Re: Wanneer alles donker wordt..

Bericht door JustMe » 12 jan 2014 16:45

@ Reindeer:

dat is ook een beetje ons gevoel. We kunnen onze relatie verder zetten hoe ze is, maar wat als we binnen zoveel jaar dan weer op dit punt staan. Dat wil ik mijn vriend niet aandoen, daarvoor zie ik hem veel te graag.. maar anderzijds is het zo moeilijk om zoiets moois op te geven voor iets waar ik niet eens zeker van ben. En tegen dat ik eruit ben, is er misschien geen weg terug. Dat maakt ons zo bang.. Is het dan wel de moeite waard?
Just be you.. Life's too short to be anybody else..

Appeloes
New user
New user
Berichten: 15
Lid geworden op: 06 jan 2014 22:56
Geslacht: Vrouw

Re: Wanneer alles donker wordt..

Bericht door Appeloes » 12 jan 2014 19:19

Aangrijpend verhaal!

Ik kan je helaas geen tips geven uit eigen ervaring...

Ik ken jou en je vriend ook niet persoonlijk, dus ik weet ook niet hoe jullie naar de dingen kijken. Ik lees wel regelmatig de flair en de Libelle en daar kom je af en toe wel eens verhalen tegen van vrouwen die 'iets missen in hun relatie'. Ze voelen hen bijvoorbeeld ook lichamelijk meer aangetrokken tot andere vrouwen. Wat je dan regelmatig tegenkomt is dat ze de relatie met hun vriend behouden maar af en toe eens een trio doen met een andere vrouw. Ik weet natuurlijk echt niet of dat iets voor jullie zou zijn en begrijp me ook niet verkeerd omdat ik dat nu aanhaal, maar misschien zou dat je meer duidelijkheid bieden?

Alvast succes!

Kat
Experienced user
Experienced user
Berichten: 440
Lid geworden op: 04 apr 2013 17:00
Geslacht: Vrouw
Locatie: Lede
Contacteer:

Re: Wanneer alles donker wordt..

Bericht door Kat » 12 jan 2014 19:44

^ ik denk dat een trio meestal toch eerder is om meer de man te plezieren hoor. Je hebt ook biseksuelen die naast hun relatie met hun vriend er ook nog iets met een vrouw hebben, maar of dat een oplossing is weet ik ook niet echt. Sommige mensen voelen zich daar goed bij, anderen juist helemaal niet.

Ergens herken ik vaag iets in je verhaal.. Ik heb niet hetzelfde meegemaakt, maar ik heb ook al met zo'n twijfels gezeten; niet weten wie je bent en hoe je er mee moet omgaan, en jezelf nooit de kans willen geven om het uit te zoeken. Nu ben ik wel blij dat ik het gedaan heb. Dat gemis blijft anders aan je knagen.

Sraa
New user
New user
Berichten: 58
Lid geworden op: 15 apr 2011 19:34
Geslacht: Vrouw

Re: Wanneer alles donker wordt..

Bericht door Sraa » 12 jan 2014 21:19

Het maakt het ook wel lastiger als je ergens heen moet waar je je eigenlijk niet thuis voelt. En dat je niet met je ouders kan vragen en zelfs eigenlijk de kans niet krijgt om je gevoelens te uiten, bevordert de situatie en het denken ook niet echt.
Door wat je nog schrijft, merk ik dat je toch al probeert om die afstand te nemen, hoe moeilijk het ook is. Naar mijn gevoel kan dat jullie relatie alleen maar sterker maken als jij na verloop van tijd beslist om voor jullie relatie te gaan. Ook als jij beslist om er niet meer voor te kiezen voor hem, zal hij jou nog steunen, ik denk dat jullie band zo sterk wel is. Uit wat je vertelt leidt ik deze dingen af, want ik ken jullie natuurlijk niet.
Ik hoop echt datje er snel uitkomt, maar de beslissing natuurlijk ook niet overhaast neemt, want het is niet niks!

JustMe
Regular user
Regular user
Berichten: 114
Lid geworden op: 16 apr 2006 22:00
Geslacht: Vrouw
Locatie: Dilbeek

Re: Wanneer alles donker wordt..

Bericht door JustMe » 12 jan 2014 22:59

We hebben ook nagedacht over een triootje, maar ergens zijn we bang dat het niet genoeg zal zijn, dat ik meer ga willen. We weten niet goed of het proberen eerder een uitstel zou zijn van wat uiteindelijk toch onvermijdbaar is..

ik heb mezelf inderdaad nooit de kans gegeven om te ontdekken wat ik juist wil. En nu ben ik op een punt gekomen dat ik precies niet meer anders kan, dat het er uit moet, dat ik wil kijken wat die gevoelens juist betekenen. Maar daarvoor zou ik dan wel een zware prijs moeten betalen en alles wat mij zo dierbaar is loslaten. Anderzijds is het wel zoals je zegt, dan gaat het altijd blijven knagen.. Ik zou niet graag binnen enkele maanden/jaren weer op dit punt staan. Soms moet je ergens in je leven toch echt voor jezelf kiezen denk ik dan, maar ik heb het nog nooit gedaan, dus of ik het nu wel ga doen weet ik niet. Ergens ben ik het misschien wel aan mezelf, maar ook aan mijn vriend, verplicht. Het laatste wat ik wil is zo nog een hele tijd doorgaan, om nadien toch te beseffen dat het dat niet is wat ik wil. Tegen dan zijn we misschien weer een paar jaar verder, weer meer herinneringen samen en dan is alles nog zoveel moeilijker. Dat wil ik ons niet aandoen..

Ik heb intussen wel een goed gesprek gehad met mijn ouders, zonder geroep of verwijten naar elkaar toe. Mijn ouders hebben nogal de gewoonte om alles persoonlijk op te nemen, terwijl het niet altijd zo bedoeld is.. Maar thuis voel ik mij hier niet, en dat maakt het ook zo moeilijk. Ik ben vandaag weer een paar uurtjes naar mijn vriend gegaan (kon het niet laten), en daar voelt alles zo vertrouwd, zo warm aan. Daar is mijn thuis, samen met hem. Maar zo is het natuurlijk wel extra moeilijk om alles op een rijtje te zetten, al is het alleen maar omdat je altijd opnieuw 'afscheid' moet nemen..

Een collega van mij die ik in vertrouwen heb genomen, zei ook dat ik zeker niet mag vergeten dat als het 'meant to be' is, we uiteindelijk wel terug samenkomen. Dus als ik uitzoek wat die gevoelens juist betekenen, en het is toch niet zo intens als ik dacht, of ik zie mij toch geen toekomst opbouwen met een meisje, dan is er misschien nog iets moois voor ons weggelegd, wie weet..
Just be you.. Life's too short to be anybody else..

Appeloes
New user
New user
Berichten: 15
Lid geworden op: 06 jan 2014 22:56
Geslacht: Vrouw

Re: Wanneer alles donker wordt..

Bericht door Appeloes » 19 jan 2014 18:46

Zijn er ondertussen al vorderingen gemaakt?

JustMe
Regular user
Regular user
Berichten: 114
Lid geworden op: 16 apr 2006 22:00
Geslacht: Vrouw
Locatie: Dilbeek

Re: Wanneer alles donker wordt..

Bericht door JustMe » 19 jan 2014 19:47

Nee eigenlijk niet.. heb het weekend 'overleefd'. Ik weet niet meer hoe het verder moet..
De ene moment denk ik dat we samen verder moeten, omdat het zooo mooi is wat we samen hebben, maar nog geen minuut later twijfel ik weer.. omdat ik dan nooit zal weten hoe het is om met een meisje samen te zijn.. Die twijfels maken mij kapot vanbinnen..

Ik woon nog altijd bij mijn ouders, maar ze kunnen mijn verdriet niet aanzien.. Ze vinden dat ik maar bezig moet blijven, dat ik niet bij de pakken moet blijven zitten, dat ik een beslissing moet nemen.. Ik ben hier nu juist 1 week en heb nog maar 1 dag echt afstand kunnen nemen van mijn vriend.. Hoe moet je dan een knoop doorhakken.. Soms heb ik het gevoel dat het voor hen allemaal zo zwart-wit lijkt, terwijl ik echt in de knoop zit met mezelf..
Just be you.. Life's too short to be anybody else..

Appeloes
New user
New user
Berichten: 15
Lid geworden op: 06 jan 2014 22:56
Geslacht: Vrouw

Re: Wanneer alles donker wordt..

Bericht door Appeloes » 19 jan 2014 22:05

Mhm, inderdaad helemaal niet gemakkelijk!

Als ik je verhaal lees heb ik wel het gevoel dat je echt heel je leven nog met twijfels gaat blijven zitten als je het niet eens met een meisje probeert.
Het zou inderdaad heel jammer zijn om zo een relatie op te geven voor iets onzekers, maar zo te lezen ziet je vriend je echt wel super graag en steunt hij je ook echt. Ik denk dat als je uiteindelijk beseft dat je echt voor hem wil gaan, dat hij je nog wel een kans wil geven.

Langs de andere kant is het een beetje onmogelijk om je in iets nieuws te storten als je nog altijd weet dat je daarna terug bij je vriend terecht kan, want dan zal je altijd op één of andere manier nog met hem verbonden zijn.

Toch denk ik dat het misschien toch het beste is om echt eens te ontdekken wie je bent en wat je zelf wil. Als je leven nu perfect zou zijn zoals je het zelf wilde, dan zou je niet met twijfels zitten denk ik?!

Allé, ik weet het natuurlijk niet zo goed en het is aan jou om te beslissen, maar heel je leven verder leven en steeds denken 'wat als' lijkt me ook niet leuk...

JustMe
Regular user
Regular user
Berichten: 114
Lid geworden op: 16 apr 2006 22:00
Geslacht: Vrouw
Locatie: Dilbeek

Re: Wanneer alles donker wordt..

Bericht door JustMe » 20 jan 2014 19:01

Hallo appeloes!
daar ben ik inderdaad bang voor, dat het in de toekomst alleen nog méér pijn gaat doen, omdat ik het nooit zal weten.. nu ben ik 27 en eigenlijk nog een heel leven voor mij, nu kan ik het nog over een andere boeg gooien (en voor mijn vriend is dat ook zo).. Hoewel we dit beiden niet ECHT willen.. Die gevoelens gaan nooit meer weggaan, ik zou ermee moeten 'leren leven', wat heel moeilijk is, als ik bedenk hoe 'diep' ik nu al zit.. Soms vraag ik me af: wat als ik het nog 5 jaar of zelfs 10 jaar volhou, en dat het dan plots echt niet meer gaat, hoe moet het dan verder.. dan zijn we al in de 30 en is het nog moeilijker en nog pijnlijker om uit elkaar te gaan..

ach ja, of ik ooit sterk genoeg ga zijn om het allemaal in handen te nemen, weet ik niet.. ik ben een vrij onzeker meisje en ik weet niet of ik de confrontatie met mezelf wel aankan.. moest het tot een breuk komen, ben ik al zoooo bang dat ik dat niet zou 'overleven', laat staan dan nog aanvaarden dat het eigenlijk allemaal 'mijn fout' is dat het zo gelopen is, en dan op termijn nog uit de kast komen, tegen dan zou ik al 28 zijn..
het lijkt zo een enorme berg waar ik niet over kan..
Just be you.. Life's too short to be anybody else..

miss fraise
Senior user
Senior user
Berichten: 1206
Lid geworden op: 16 mei 2009 22:54
Geslacht: Vrouw
Locatie: Gent
Contacteer:

Re: Wanneer alles donker wordt..

Bericht door miss fraise » 20 jan 2014 19:19

Kan je niet eens gaan praten met een psycholoog? Want zoals je het hier beschrijft, heb ik niet de indruk dat je dit alleen kan oplossen. Een standpunt van iemand die hier boven staat, kan soms een vernieuwende kijk op de zaken geven.

Veel succes in ieder geval en hou ons op de hoogte!
Punt Andere Lijn! Wij zijn er voor en door holebi's tot en met 30 jaar en organiseren activiteiten, fuiven, praatcafé's,... in het Brugse en omstreken. Voor elk wat wils dus. :rock:

JustMe
Regular user
Regular user
Berichten: 114
Lid geworden op: 16 apr 2006 22:00
Geslacht: Vrouw
Locatie: Dilbeek

Re: Wanneer alles donker wordt..

Bericht door JustMe » 20 jan 2014 20:11

Hallo miss fraise, leuk nickname heb je hihi :)
ik denk dat dat inderdaad nodig zal zijn, want alleen kom ik er niet uit.. ik heb vorige week de eerste stap gezet en heb een eerste gesprek gehad met iemand van het CAW. Het was een kennismaking en heb mijn verhaal kunnen doen. Nu donderdag heb ik mijn tweede gesprek.Ik ben intussen ook bij mijn huisarts geweest, dat hadden ze aangeraden op het CAW, ik heb iets gekregen om te kunnen doorslapen en ook iets om mij mentaal wat sterker te voelen..

het is wel zo wat je zegt, dat zo'n gesprekken er een andere kijk op kunnen geven, want nu zit ik echt in een vicieuze cirkel waar ik niet uit geraak.. Ik ben wel bang dat het iets van lange adem zal zijn en dat het allemaal heel confronterend zal worden..
Just be you.. Life's too short to be anybody else..

Appeloes
New user
New user
Berichten: 15
Lid geworden op: 06 jan 2014 22:56
Geslacht: Vrouw

Re: Wanneer alles donker wordt..

Bericht door Appeloes » 21 jan 2014 18:03

JustMe schreef: Ik ben wel bang dat het iets van lange adem zal zijn en dat het allemaal heel confronterend zal worden..
Beter van lange adem en confronterend nu, dan deze situatie voor de rest van je leven!
Succes x

Chocopot
Senior user
Senior user
Berichten: 1050
Lid geworden op: 13 nov 2010 19:43
Geslacht: Vrouw
Locatie: West Vlaanderen

Re: Wanneer alles donker wordt..

Bericht door Chocopot » 21 jan 2014 18:33

Als ik het juist op heb, is het vooral (of zelfs enkel) het fysieke van een vrouw dat je mist. Je ziet er geen toekomst mee, met je vriend daarintegen wel. Moest zowel jij als je vriend dat zien zitten, is het dan niet mogelijk om een vrouwelijke sexbuddy te zoeken? Of neem ik je verhaal helemaal verkeerd op?
Love all, trust a few, do wrong to none.
William Shakespeare

JustMe
Regular user
Regular user
Berichten: 114
Lid geworden op: 16 apr 2006 22:00
Geslacht: Vrouw
Locatie: Dilbeek

Re: Wanneer alles donker wordt..

Bericht door JustMe » 21 jan 2014 18:40

Het is dat wat ik niet goed weet, omdat ik nog nooit een relatie heb gehad met een meisje.. en omdat het zo goed zit tussen mij en mijn vriend, weet ik niet of ik mezelf de tijd moet gunnen om dat uit te zoeken.. Wat als ik de verkeerde keuze maak..

En als het enkel op fysiek vlak is, dan is het nog maar de vraag waar je iemand vind die hetzelfde wil, maar ook niet meer? Denk dat het nog niet zo eenvoudig zou zijn als het lijkt..
Just be you.. Life's too short to be anybody else..

Gesloten