mijn verhaal...

Zoek je iets met al veel stof op? Dan is dit the place to be. (Tip: de zoekfunctie is een handige tool om hier je weg te vinden.)
Gesloten
Kali
New user
New user
Berichten: 33
Lid geworden op: 23 jun 2010 20:31
Geslacht: Vrouw

mijn verhaal...

Bericht door Kali » 16 sep 2011 01:17

Ik weet niet of ik hier goed aan doe, maar heb me al een tijd geleden geregistreerd en blijf alles lezen en ik denk dat het eens tijd is om mijn verhaal te doen...

Het begon in het 2de middelbaar... Ik was op zoek naar wie ik was, naar mijn ware identiteit. Nu lijkt het vrij stom aangezien ik altijd mezelf zal blijven. Ik wist gewoon niet wie ik was en ik was verloren. Waarom ik me zo voelde wist ik niet. Ben dan beginnen snijden... Heb dat ongeveer 3 jaar gedaan (begon september 2006 en eindigde december 2009). In die tijd ben ik wel naar leerlingenbegeleiding, clb geweest enzo. Uiteindelijk naar een psycholoog die er na 3 maanden mee stopte en ik het toen zelf moest oplossen. Dankzij de hulp van leerkrachten op school heb ik weten te stoppen.
Eind 5de middelbaar begon ik te beseffen dat ik liever naar de vrouwen keek. Mijn zus was continu op zoek naar wat mijn type was, maar ze had er geen idee. Waarschijnlijk omdat ik gewoonweg lesbisch ben, ook al zeg ik het niet hardop.
Dan kwam de tijd om het te accepteren... Ik heb het aan die leerkrachten kunnen vertellen, waar ik altijd bij terecht kon. Nu heb ik het middelbaar af en sta ik er alleen voor...
Ik had altijd zoiets van als ik van het middelbaar kom kan ik zijn wie ik ben. Nu is het zover en durf ik eigenlijk niet. Deels omdat ik het waarschijnlijk nog niet volledig geaccepteerd heb en me er ook nog voor schaam. Anderzijds omdat ik schrik heb van de reacties en vooral hoe mijn ouders en mijn zus hiermee zouden omgaan.
Ik heb het mijn zus een keer gezegd, maar we hebben daar niet meer over gesproken en volgens mij is ze het al vergeten aangezien ze laatst over een mogelijk vriendje had. Mijn vader weet dat de mogelijkheid er is dat ik lesbisch ben, al heb ik gezegd dat ik het zelf nog niet wist nadat hij een brief van mij had gevonden waarin ik aan mama en papa geschreven had dat ik lesbisch was en dat ze zich geen zorgen moesten maken om mij (heb die brief nooit afgegeven en het was niet de bedoeling dat ze die zouden lezen). Mijn vader heeft gezegd dat ik altijd dezelfde zou blijven als het zo was, maar ik zag dat hij het er toch moeilijk mee had. We praten thuis niet echt over gevoelens enzo dus daar is nooit meer iets over gezegd.
Nu ga ik op kot in Leuven en weet ik dat ik bij &of terecht zou kunnen om anderen te leren kennen en om me misschien te helpen het beter te accepteren. Maar ik heb gewoon schrik om er met iemand over te praten. Ik heb de neiging om dicht te klappen als het over onderwerpen gaat waar ik me niet op mijn gemak bij voel.

Dit is het eigenlijk zo een beetje. Alvast merci om het te lezen...
Groetjes
You will never be happy if you continue to search for what happiness consists of. You will never live if you are looking for the meaning of life.
-Albert Camus-

medica
Regular user
Regular user
Berichten: 203
Lid geworden op: 12 apr 2010 23:15
Geslacht: Man
Locatie: Leuven

Re: mijn verhaal...

Bericht door medica » 17 sep 2011 16:20

Heej!

Kom zeker naar de startweek om eens te snuffelen aan &Of:)
Het gaat u misschien wel goed doen.

Misschien tot dan?!

Medica
Spr 7-18: Kom, laten we dronken worden van de liefde,
laten we genieten van het minnespel tot in de morgen.

El.
New user
New user
Berichten: 70
Lid geworden op: 09 sep 2011 12:23
Geslacht: Vrouw
Locatie: Ieper & tijdens de week in Brussel te vinden

Re: mijn verhaal...

Bericht door El. » 17 sep 2011 17:31

ds nie makkelijk é babbelen over persoonlijke dinges,
vind het persoonlijk makkelijker alst nie 'face to face' is
je mag altyd een persoonlijk bericht sturen als je wil x
C E S O I R
O N V A
D A N S E R

metalhead94
Experienced user
Experienced user
Berichten: 678
Lid geworden op: 21 jan 2011 20:44
Geslacht: Vrouw
Locatie: Berendrecht

Re: mijn verhaal...

Bericht door metalhead94 » 21 sep 2011 19:49

jah, erover praten is idd moeilijk. ik kan er ook nog altijd niet open over praten in "het echt", daarom heb ik hier een paar vrienden gemaakt en via msn met hen gepraat. misschien een goed idee voor jou ook? want praten helpt echt wel om het te kunnen accepteren ...

grt, kendra.

ps: ik sta steeds open voor een gesprek ;)
It doesn't do well to dwell on dreams if you forget to live.

Happiness can be found even in the darkest of times, if one only remembers to turn on the light.

wasurenai ano hi kanjita itami - I don't forget the pain I felt that day

JustMe_
Experienced user
Experienced user
Berichten: 595
Lid geworden op: 15 sep 2009 19:58
Geslacht: Vrouw
Locatie: Antwerpen

Re: mijn verhaal...

Bericht door JustMe_ » 25 sep 2011 12:57

Ik ken me perfect voorstellen hoe je je voelt, zo'n 3 jaar geleden heb ik hetzelfde meegemaakt.
Ik probeerde toen vooral ook het 'lesbische gevoel' weg te duwen en met jongens te gaan, maar iedere keer opnieuw was het toch niet wat ik zocht. Zo heb ik heel wat jongens gekwetst, en op een gegeven moment voelde ik me zo schuldig dat ik het helemaal beu was. Ik wilde eindelijk kunnen zeggen wie ik echt ben! Al een geluk heb ik heel goede vrienden, die het meteen accepteerden.

Misschien moet je eerst een vriendengroep zoeken waarbij je je 100% op je gemak voelt. Als het echt goede vrienden zijn zullen ze het zeker accepteren, en dan heb je je eerste stap gezet. Van je ouders zou ik het je niet te hard aantrekken, ze zullen het uiteindelijk ook wel accepteren. Ik ken veel holebi's waarbij de ouders eerst héél moeilijk deden tot ze beseften dat het hun zon/dochter echt niet 'minder waard' maakt.

Ik ben er zeker van dat je er wel zal uitkomen. Maar ben je ook al eens echt verliefd geweest op een meisje/vrouw of niet echt? Dat maakt ook wel een groot verschil.

Je mag me altijd een bericht sturen als je wil praten!

xx
Let's meet somewhere with a pale blue sky and a warm summer breeze, a place where the leaves keep changing colour without falling down!

even ofline

Re: mijn verhaal...

Bericht door even ofline » 28 sep 2011 19:38

Dit post ik even ofline, omdat ik dit toch liever niet link aan mijn forumnaam.
Ik kan mij zeer goed in jou verhaal vinden. Jaren wist ik niet wie ik was, bij wie ik hoorde...
Ik voelde mijn langs de ene kant heel erg op mijn gemak bij meisjes, maar langs de andere kant dan ook weer niet. Ik was volledig de kluts kwijt en ik ben dan ook met am begonnen.
Dit heb ik nooit aan iemand verteld, pas toen ik er mee gestopt was kon ik er over praten.
Ik leerde mezelf kennen. Ik ontdekte mijn gevoelens tegenover meisjes, maar ik had het er heel moeilijk mee. Ik ben dan naar een activiteit gegaan van min19 en sindsdien is er een hele wereld voor mij opengegaan. Ik ben van school verandert waar ik mij veel beter voelde. Ik kwam er direct voor uit dat ik voor de vrouwen was, alles kwam op zijn pootjes. Een jaar later was ik volledig uit de kast.
Mijn tip voor jou is de stap zetten om naar een activiteit van &of te gaan. Ik hoop dat alles voor jou net zoals van mij ook op zijn pootjes terecht komt.

Gesloten