hoe omgaan met teleurstellingen

Zoek je iets met al veel stof op? Dan is dit the place to be. (Tip: de zoekfunctie is een handige tool om hier je weg te vinden.)
Gesloten
on the edge of reason

hoe omgaan met teleurstellingen

Bericht door on the edge of reason » 03 jul 2011 16:04

Hallo allemaal, het is niet mijn gewoonte om op internet hulp te zoeken, maar ik geloof dat ik alle andere opties geprobeerd heb en er niets aan had.

Ik heb de laatste jaren wat tegenslag te verwerken gekregen op relationeel gebied. Ondertussen toch al een behoorlijke leeftijd bereikt hebbende, waarop mijn vrienden zich zelfs al stilaan beginnen te settelen, heb ik nog nooit het plezier van een relatie meegemaakt. Wel al de miserie. Volgens mijn vrienden heb ik telkens de pech gehad de verkeerde personen te treffen, maar dat wil ik ook niet gezegd hebben. Op zich zijn dat lieve, leuke meisjes, maar feit is dat ze mij een voor een gebruikt hebben en me daarna als een baksteen laten vallen. Door zo'n gebeurtenissen ga je aan jezelf twijfelen, ligt het aan mij, wat doe ik verkeerd,.. En ongetwijfeld zal ik er zelf ook een aandeel in hebben, maar zelfs na maanden/jaren gepieker weet ik niet wat het probleem is/was.
En 'probleem' is misschien een groot woord, het gaat tenslotte maar over zoiets triviaal als 'relaties', wat uberhaupt een bijkomstigheidje in het leven is. Maar door wat problemen op andere vlakken in mijn leven ben ik hierover gaan nadenken en het houdt me bezig. In die mate dat ik binnenkort bij een psychologe te raad moet. Ik vraag me af hoe andere mensen, en dan vooral holebi's, met zulke dingen omgaan. Want ik weet het echt niet meer en ik zit er behoorlijk onderdoor. Al bedankt aan hen die dit gelezen hebben!

sko'jieh
Experienced user
Experienced user
Berichten: 551
Lid geworden op: 24 nov 2003 00:02
Geslacht: Vrouw
Locatie: Gent
Contacteer:

Re: hoe omgaan met teleurstellingen

Bericht door sko'jieh » 04 jul 2011 15:37

on the edge of reason schreef:maar feit is dat ze mij een voor een gebruikt hebben en me daarna als een baksteen laten vallen.
Wat versta je onder 'gebruikt hebben'? Wat zijn dat voor meisjes? Wat zijn dat voor relaties?
Een relatie kan toch niet met 'gebruiken' te maken hebben, een relatie gaat toch niemand aan die er niet in gelooft? Als dat gevoel niet oprecht is dan kan er toch geen relatie zijn?
Misschien heb je losse flirts als relaties beschouwd (maar dat zou je toch merken?), misschien kreeg je te maken met extreem labiele meisjes die keihard met zichzelf in de knoop lagen en freakten - die zijn te mijden, onthoud dat goed? Het is moeilijk om daar iets zinnigs over te zeggen, elke relatie is anders, net zoals elke persoon anders is. Je kan naar een patroon zoeken en analyseren wat het probleem kan zijn, maar uiteindelijk is alles onvoorspelbaar, zelfs als je het 'probleem' zou vinden. Ik hoop alleen dat je er nu niet steeds meteen al van uit gaat dat elke relatie weer tot deze situatie zal leiden, dat je gedoemd bent of zo, dat heeft hoogstwaarschijnlijk geen goede invloed en het verkeerde effect.
Het lijkt me ook verstandig om een wat afwachtende houding aan te nemen, je niet halsoverkop in een relatie te storten, er niet meteen te veel van te verwachten, zodat je de tijd hebt om zowel de losse flirters te doorzien als de labiele meisjes te identificeren als labiel en hen de kans te geven zichzelf te stabiliseren. Als je verliefd bent wil je de andere natuurlijk zo gelukkig mogelijk maken en stop je daar al je energie in, maar uiteindelijk blijft er geen energie meer over, zeker als de relatie dan toch eindigt. En uiteindelijk zou al die energie niet nodig moeten zijn, ook dat kan het omgekeerde effect hebben.. In een perfecte wereld zouden relaties iets van vrijblijvendheid moeten hebben.
Relaties zijn eigenlijk wél fundamenteel in het leven, vind ik. We kunnen er niet onderuit. Jammer genoeg zijn het ook net relaties die ons het diepste raken. Dat valt niet te banaliseren.
Oeps.

Gebruiker

Re: hoe omgaan met teleurstellingen

Bericht door Gebruiker » 04 nov 2011 20:14

on the edge of reason schreef:Hallo allemaal, het is niet mijn gewoonte om op internet hulp te zoeken, maar ik geloof dat ik alle andere opties geprobeerd heb en er niets aan had.

Ik heb de laatste jaren wat tegenslag te verwerken gekregen op relationeel gebied. Ondertussen toch al een behoorlijke leeftijd bereikt hebbende, waarop mijn vrienden zich zelfs al stilaan beginnen te settelen, heb ik nog nooit het plezier van een relatie meegemaakt. Wel al de miserie. Volgens mijn vrienden heb ik telkens de pech gehad de verkeerde personen te treffen, maar dat wil ik ook niet gezegd hebben. Op zich zijn dat lieve, leuke meisjes, maar feit is dat ze mij een voor een gebruikt hebben en me daarna als een baksteen laten vallen. Door zo'n gebeurtenissen ga je aan jezelf twijfelen, ligt het aan mij, wat doe ik verkeerd,.. En ongetwijfeld zal ik er zelf ook een aandeel in hebben, maar zelfs na maanden/jaren gepieker weet ik niet wat het probleem is/was.
En 'probleem' is misschien een groot woord, het gaat tenslotte maar over zoiets triviaal als 'relaties', wat uberhaupt een bijkomstigheidje in het leven is. Maar door wat problemen op andere vlakken in mijn leven ben ik hierover gaan nadenken en het houdt me bezig. In die mate dat ik binnenkort bij een psychologe te raad moet. Ik vraag me af hoe andere mensen, en dan vooral holebi's, met zulke dingen omgaan. Want ik weet het echt niet meer en ik zit er behoorlijk onderdoor. Al bedankt aan hen die dit gelezen hebben!
Dit verhaal lijkt zo sprekend op het mijne dat bepaalde personen die mij kennen en dit lazen niet wilden geloven dat het niet van mijn hand kwam.

Hoe klein de troost ook, ik begrijp wat je bedoelt.

De grootste fout die je kunt maken, die ik ook maakte, is steeds bij jezelf op zoek gaan naar fouten. Er zullen dingen gezegd zijn waardoor je aan jezelf twijfelt, dat is normaal, maar laat die meisjes die eigenlijk allemaal niet klaar waren voor een (serieus) engagement je je gevoel van eigenwaarde niet afnemen. Je kunt dat gebruiken noemen, maar waarschijnlijk wisten ze zelf niet wat ze wilden.

Misschien deed je wel te veel je best, was je te lief en te goed voor hun, heb je dingen verdragen en toegestaan die eigenlijk over je grens gingen, waardoor een breuk des te harder aankomt. Misschien is het antwoord niet dat je iets fout deed, maar 'te veel' deed. Dat je een ander in plaats van jezelf op de eerste plaats zette. Wanneer je dan met jezelf achterblijft ben je soms nog verdrietiger omdat je jezelf zo lang verloochend hebt ten voordele van die ander. Laat die ander dus zeker niet je relatie met jezelf kapot maken.

Vrienden die zich settelen noopt tot vaker en langer alleen zijn, mensen zien 'verdergaan' terwijl je zelf misschien het gevoel hebt ter plaatse te blijven trappelen. Anderen zullen je zeggen dat 'het zeker nog komt' en 'ook voor jou weggelegd is' 'dat je heus nog niet zo oud bent', maar dat is allemaal bijzaak. Daar gaat het niet om. Je vraagt je wellicht af wat er aan jou schort dat je telkens opnieuw gedwongen wordt tot afscheid nemen, maar het antwoord is, dat weet ik nu wel zeker: niets. Jezelf vergelijken met anderen maakt je enkel ongelukkiger. En wat die meisjes betreft, na een tijdje leer je ze er wel uithalen, daar ben ik van overtuigd. Zolang je maar jezelf op de eerste plaats zet en niemand over jouw grens laat gaan. Dan zul je vlug genoeg aanvoelen wanneer iemand oprecht is, en iemand je 'gebruikt'.

Gesloten