Probleem?

Zoek je iets met al veel stof op? Dan is dit the place to be. (Tip: de zoekfunctie is een handige tool om hier je weg te vinden.)
Gesloten
MrNobody ;)

Probleem?

Bericht door MrNobody ;) » 04 apr 2011 13:28

Hey daar :)

Om eerlijk te zijn heb ik totaal geen idee hoe ik het beste begin. Vanaf het begin zou je zeggen, maar dan is de kans groot dat je ligt te slapen voordat ik effectief ben uit verteld ;) Anderzijds zou een kort bericht niet echt de volledige omvang van mijn probleem omschrijven waardoor hetgeen ik eigenlijk wil zeggen verkeerd begrepen kan of zal worden.
Ik schilder het geheel nu wel af als 'een probleem' en dat is het in zekere zin ook wel. Maar het is niet zo dat het ik er hele nachten niet van kan slapen en dat ik er de hele tijd over lig te piekeren. Ik draag het al langer met mij mee, maar ik ben nu (vandaag eigenlijk...) pas tot het besef gekomen dat ik er meer moeite mee had dan dat ik aanvankelijk dacht.

Laat ik toch maar beginnen vanaf het begin, want ik begin op de zaken vooruit te lopen ;)

Ik ben een jongen van 21 (bijna 22), ik ben homo (& al een hele tijd out), ik ga graag uit, ik studeer nog steeds... ik zie mezelf eigenlijk wel als een doorsnee student :) Op een punt na dan: ik heb nog maar 1 keer in mijn hele leven iemand gekust en ik heb nog nooit seks gehad (laatbloeier...). Op dit punt wil ik wel even vermelden dat ik weldegelijk besef dat ik niet de enige ben en dat er nog wel jongens zijn zoals ik. Maar zoals ik al zei, ik ben tot de conclusie gekomen dat het probleem toch net iets complexer was bij mij dan dat ik eerst voor ogen had.

Als jonge tiener zag ik vaak kussende stelletjes aan de schoolpoort staan en ja, ik moet toegeven dat ik vaak wel een beetje jaloers was op hen. Maar ik hield mij voor ogen dat ik ook wel snel iemand zou vinden (ondanks het feit dat meisjes mij niet echt interesseerde) en dat ik daar binnenkort ook wel zou staan. Wat vast stond was dat ik mijn 'eerste kus' echt wel met iemand wou delen die ik echt de moeite waard vond. Ik ben hier misschien wel in de fout gegaan door té kieskeurig te zijn en door mensen vaak geen kans te geven. Ik had wel een beetje aantrek, maar als mijn buikgevoel nee zei (en geloof mij, dat doet het nogal vaak...) dan begon ik er ook gewoon niet aan. Met als gevolg dat ik ouder en ouder werd en op een bepaald moment de gezegde leeftijd van 20 jaar bereikte. Het was toen pas dat ik voor het eerst echt verliefd werd. Oh, het is niet zo dat ik nooit iemand leuk vond en dat ik nooit een poging uit mezelf heb ondernomen (meestal eindigde die wel in mineur...) maar het was toen dat ik voor het eerst echt vlinders voelde in mijn buik. En het leuke was, dat was ook wederzijds ;) Helaas vertrok ik twee weken nadat ik hem had leren kennen op erasmus, waardoor ik vreesde dat het weeral eens op niets zou uitdraaien. Maar we hielden contact per mail & per post en we keken allebei wel uit naar de dag waarop ik terug zou keren naar het thuisfront. Toen ik eenmaal terug was, was het dan zover: mijn eerste kus. Ik was er 20, ik heb er lang op gewacht maar het was het waard! Onwennig en een beetje klungelig in het begin, maar hij lachte dat weg en gaf mij al snel een tweede en derde kus. Als ik terug denk aan dat moment verschijnt er nog steeds een glimlach op mijn gezicht :) Helaas duurde dat gelukzalige gevoel dat ik toen had niet echt lang. Hij heeft mij na die kus enkele maanden aan het lijntje gehouden en maakte het toen zonder boe of bah uit. Niet veel later kreeg hij verkering met een goede kamaraad van mij en was ik niet meer dan een vergissing. Ik was kwaad... en verdrietig... om eerlijk te zijn wist ik niet dat ik zoveel dingen tegelijk kon voelen. Maar ik was gelukkig wel zo volwassen genoeg om mij er overheen te zetten en de dag van vandaag heb ik nog steeds contact met hen. Minder dan vroeger, maar toch. Maar ondanks alles begon ik toch steeds meer te twijfelen aan mezelf... Wat ging er mis? Lag het aan mij? Wat had ik fout gedaan? Was ik zo een slechte kusser? (ik weet dat dat klinkt redelijk belachelijk klinkt, maar het hele voorval was nu niet bepaald een boost voor mijn zelfvertrouwen...) In ieder geval, het is nu al vaker voorgevallen dat ik bijvoorbeeld iemand leuk op een fuif tegenkom en dat we wat lachen, dansen en flirten. Maar vanaf het moment dat hij meer wil dan enkel dansen of flirten blokkeer ik gewoon helemaal en haak ik meestal af. Met een enorm baalgevoel als gevolg. Ik maakte mezelf altijd wijs dat als ik de juiste tegenkom, ik dat gevoel niet ga hebben. Maar tijdens een avondje uitgaan vorige week ben ik tot het besef gekomen dat dat niet het geval is. Een goede vriend van mij leerde er namelijk iemand kennen. Ze dansten wat, flirtten wat en op een bepaald moment begonnen ze ook te kussen. En ik weet nog heel goed dat ik toen een en al jaloezie was en dat ik de rest van de avond redelijk kort ben geweest tegenover hem. Erg, want hij had niet echt iets verkeerd gedaan.

Het punt is dat ik gewoon zo jaloers was en dat hetgeen hij toen deed, ik ook dolgraag wou doen. En hetgeen ik eigenlijk wilde zeggen is dat ik enorm veel schrik heb om nog eens iets te ondernemen bij iemand waardoor ik het meestal ook gewoon niet doe. Door die handeling voel ik mezelf dan wel meer op mijn gemak, maar dat 'gemak' maakt vrijwel meteen plaats voor een baalgevoel.

Ik gaf hierboven het voorbeeld van een fuif, maar je kan dat ook doortrekken naar andere situaties. Ook als ik gewoon iemand leer kennen en we spreken een paar keer af, dan kom er altijd een moment waarop ik afhaak, waarop ik blokkeer. Ik zou graag van dat gevoel afraken en wat losser worden in die zaken. Maar ik heb eigenlijk totaal geen idee hoe. Vandaar mijn bericht hier eigenlijk.... :)

Ik hoop dat ik niet de indruk heb gewekt vreselijk depressief te zijn ofzo, want dat is totaal niet het geval. Zoals ik al zei is dat gewoon iets waar ik me langzaam aan bewust van ben geworden & waar ik misschien toch meer aandacht aan moet besteden dan dat ik aanvankelijk dacht. Hopelijk heeft iemand hier een beetje raad.. en zo niet, dan ben ik in ieder geval blij dat ik mijn verhaal heb kunnen doen, want schrijven is wel iets wat enorm oplucht ;)

Groetjes!
MrNobody..

koekoek

Bericht door koekoek » 04 apr 2011 13:57

Ik ben zelf ook een laatbloeier en heb het geluk gehad slechts 3 verliefd te moeten worden vooraleer ik mijn huidige vaste relatie heb kunnen 'verzilveren'. Ik heb nooit een hoge lat gelegd, want ik heb het psychologische probleem dat ik mezelf altijd te min vind voor alles, wat niet werd geholpen trouwens door die enkele verliefdheden die altijd wisten te zeggen dat ze op zoek waren naar exact mijn persoonlijkheid maar niet mij... en zo wil ik alleen maar zeggen: het is eigen aan mensen om 'psychologische problemen' te hebben...

Nu, je zei het zelf al: je bent kieskeurig en bang verliefd te worden omdat je dan kwetsbaar bent... en wat doe je eraan... ik stel voor: doe eens een leap of faith. De eerste keer op de roller-coaster is altijd ff angstig, de tweede keer een pak minder... :)

MrNobody

Re: Probleem?

Bericht door MrNobody » 05 apr 2011 00:12

Misschien heb je wel gelijk...
In ieder geval bedankt voor je reactie! ;)

xkeytje
Regular user
Regular user
Berichten: 162
Lid geworden op: 12 okt 2009 21:23
Geslacht: Man
Locatie: Gent

Re: Probleem?

Bericht door xkeytje » 05 apr 2011 22:06

Disco Trut schreef:Oh, en:
Ook gevaarlijk is om af te meten aan een eerste verliefdheid, het durft al wel eens gebeuren dat die nooit meer te overtreffen valt. Niet noodzakelijk hoor, maar vergelijken is sowieso nooit goed.
Wijze woorden van Disco Trut... Je bent maar klaar voor een relatie als een oude liefde niet meer is dan een (pijnlijke) herinnering die op zolder stoffig ligt te worden tussen bergen kinderspeelgoed die hun laatste rustplaats nooit meer zullen verlaten. Gisteren zag ik heel toevallig de allereerste jongen op wie ik heel stiekem verliefd was terug. 2 eeuwen geleden was ie dé superhetero, macho, voetballer,... Nu was hij alles wat ik vroeger van hem gedroomd zou hebben. Toen ik hem nu met zijn --excuseer-- behoorlijk jeanetterige stem bezig hoorde heb ik waarschijnlijk van oor tot oor geglimlacht om de vreselijke ironie hierachter. Toen besefte ik dat hij helemaal vanachter op mijn 'zolder' was beland :)

En dan blijkt iedereen in je omgeving supergelukkig te zijn met hun vriendje/vriendinnetje? Ofwel zijn we gewoon een tikkeltje jaloers en staren we ons blind op onze 'voorbeelden'. Neen, ik geloof dat er meer mensen in mijn omgeving zijn die (hopeloos?) verliefd zijn... Ze zijn dan misschien ook wel gelukkig, maar missen gewoon dat tikkeltje 'meer'.

Om eerlijk te zijn vind ik (holebi)fuiven niet de perfecte plaats om aan een lief te geraken. Met die paar sms'jes, wat in elkaars oren roepen en in de ogen kijken ken je de andere toch nog niet? Waarschijnlijk normaal dat je dan terughoudend bent. Zie het als een compliment dat je niet enkel voor het lichamelijke, maar wel voor meer 'diepgang' gaat! Bij de juiste persoon in een rustige sfeer, duidelijk laten blijken wat de bedoeling (niet) is, voelt een mens zich ongetwijfeld meer op zijn gemak, niet?
En over dat prachtig eufemisme: laatbloeiers bloeien toch ook?
Fell in love with this bright-eyed farmer's village boy pushing his luck, knowing the world for him would never be enough...

chillah
New user
New user
Berichten: 59
Lid geworden op: 24 mei 2006 19:13
Geslacht: Man
Locatie: Gent

Re: Probleem?

Bericht door chillah » 19 apr 2011 00:34

"Some things are so unexpected that no one is prepared for them." - Leo Rosten
Ik wil maar zeggen: misschien ben je gewoon de juiste nog niet tegengekomen en voel je je daardoor ongemakkelijk? Liefde vindt jou wel, je moet daar niet al te pragmatisch naar gaan lopen zoeken. En als je vreest dat je iemand gaat ontlopen omdat je bang bent voor die eerste zoen, zeg dat dan gewoon. De kans is kleiner dan 0% dat men daar negatief op zal reageren, integendeel zelfs. En moest het toch zo zijn, dan is die jongen je hart al zeker niet waard! Btw: ik kus ook nooit op een eerste date, niet dat ik al veel gedated heb, maar dat is één van mijn principes: eerste mekaar goed leren kennen en dan daarna (volgende afspraak) zien of dat het zoenen waard is :wink: .

DaVinci Leonardo
New user
New user
Berichten: 2
Lid geworden op: 21 nov 2010 03:07
Geslacht: Man
Locatie: Gent, leuven

Re: Probleem?

Bericht door DaVinci Leonardo » 21 apr 2011 00:32

Ik heb zelf soms ook dat gevoel. Dat gevoel dat je krijgt wanneer je de koppeltjes in de vriendenkring weer eens ziet kussen, dat gevoel waarbij je denkt 'wanneer mag het eens aan mij zijn?

Zelf ben ik ook een 'laatbloeier' zoals de term al is gebruikt. Ik ken zelf weinig homo's, en mijn heterogehalte is zo groot dat het merendeel van de homo's mij er niet zo snel zou kunnen uithalen. Soms heb ik het gevoel dat ik nog eeuwig kan wachten op een kandidaat, maar daarnaast heb ik ook weer het gevoel dat een vriendje hebben echt niet zo'n 'must' is dus dat je het echt wel rustig aan kan doen.

Maar je vertrouwen in jezelf behouden is altijd het allerbelangrijkste. Hoe meer je in jezelf gelooft, hoe meer signalen de omgeving je zal geven dat daar de reden voor zijn.

Volkanovich
New user
New user
Berichten: 71
Lid geworden op: 05 jun 2007 18:50
Geslacht: Man
Locatie: Leuven (kot)

Re: Probleem?

Bericht door Volkanovich » 22 apr 2011 23:04

DaVinci Leonardo schreef:Ik heb zelf soms ook dat gevoel. Dat gevoel dat je krijgt wanneer je de koppeltjes in de vriendenkring weer eens ziet kussen, dat gevoel waarbij je denkt 'wanneer mag het eens aan mij zijn?

Zelf ben ik ook een 'laatbloeier' zoals de term al is gebruikt. Ik ken zelf weinig homo's, en mijn heterogehalte is zo groot dat het merendeel van de homo's mij er niet zo snel zou kunnen uithalen. Soms heb ik het gevoel dat ik nog eeuwig kan wachten op een kandidaat, maar daarnaast heb ik ook weer het gevoel dat een vriendje hebben echt niet zo'n 'must' is dus dat je het echt wel rustig aan kan doen.

Maar je vertrouwen in jezelf behouden is altijd het allerbelangrijkste. Hoe meer je in jezelf gelooft, hoe meer signalen de omgeving je zal geven dat daar de reden voor zijn.
² Het wachten tot je iemand tegenkomt, zeker als je het gevoel hebt dat je niet echt past in het "wereldje", kan soms echt verschrikkelijk zijn. En veel twijfel met zich meebrengen.

Maar het is sowieso ook geen goed gedacht om uzelf te forceren om met mensen samen te zijn waar je toch niet zo geïnteresseerd bent, gewoon om "ervaring" op te doen. Zo kwets je uiteindelijk toch maar die mensen, of verlies je een deel van uw zelfrespect. Dus hoe moeilijk het soms ook kan zijn, uiteindelijk is wachten nog niet zo slecht.

Gesloten