Wie ben ik?

Zoek je iets met al veel stof op? Dan is dit the place to be. (Tip: de zoekfunctie is een handige tool om hier je weg te vinden.)
Christophe
Regular user
Regular user
Berichten: 200
Lid geworden op: 14 dec 2010 20:31
Geslacht: Man
Locatie: Antwerpen
Contacteer:

Wie ben ik?

Bericht door Christophe » 14 dec 2010 23:11

Heej allemaal,

Wie ben ik?
Dat is de grote vraag.
Sinds een tweetal weken spookt dit raadsel voortdurend door m'n hoofd. Ik besef nu ook dat ik eigenlijk al vele jaren die vraag heb willen ontwijken, maar desondanks denk ik dat ik me er altijd wel 'onbewust bewust' van ben geweest dat het probleem zich hoe dan ook stelde.

Vandaar dat ik - op aanraden van iemand anders - op deze site en dit forum beland ben.
Ik wil me graag voorstellen, maar om eerlijk te zijn weet ik niet waar te beginnen.

Ik ben een jongen van 17 jaar, woon in Antwerpen en heb eigenlijk nooit een doorsnee leventje geleid. Op alle vlakken was ik altijd wel een buitenbeentje. Daar heb ik het een tijdje moeilijk mee gehad - mede omdat ik vaak uitgelachen werd - maar uiteindelijk leerde ik er mee leven dat ik andere interesses, hobby's en kwaliteiten heb dan de meeste jongens van mijn leeftijd. Ondertussen durf ik zelfs stellen dat ik daar bijna volledig over ben en het min of meer fijn vind dat ik op mijn manier extra uniek ben en niet zo'n doodnormaal persoon ben zoals er al veel te veel rondlopen. Daarentegen moet ik wel toegeven dat ik altijd al enorm weinig zelfvertrouwen heb gehad, maar ik slaag er meestal in om dat te verbergen voor de buitenwereld.
Dus: geen grote problemen meer de laatste tijd! Of toch...

Nu ik eindelijk de hoop kreeg dat alles zich min of meer zou gaan plaatsen in mijn leven, en nu ik na al die jaren aan een mooie toekomst durfde denken, kwam er een nieuw soort twijfel in mijn leven, of beter gezegd: begon ik me bewust te worden van een soort twijfel die ik altijd had kunnen onderdrukken, maar die het nu van mijn innerlijke kracht dreigde te winnen.
Na maandenlang, jarenlang steeds maar weer alles aan mezelf ontkend te hebben, begin ik de laatste weken te merken dat ik niet anders kan dan toegeven dat ik vaker en met meer interesse naar jongens kijk dan naar meisjes; dat ik - ondanks mijn pogingen om het te verhelpen - uiteindelijk altijd weer aan jongens denk wanneer ik wegdroom over relaties (die ik trouwens tot nu toe nooit gehad heb) en seksualiteit; dat ik me kortom meer aangetrokken voel tot jongens dan tot meisjes.
Zoals ik al zei besef ik nu dat dit gevoel altijd al - of toch zeker een heel aantal jaren - in mij gezeten heeft, maar het is pas nu dat ik het echt niet meer kan ontkennen (zelfs al wil ik dat heel graag). Integendeel: het gevoel wordt sterker elke dag.

Nu lijkt de conclusie snel gemaakt: "Ik ben homo". Maar ja, ik vrees dat het echt niet zo simpel is.
Want om te beginnen heb ik nog nooit een relatie gehad - ook niet met een meisje - en dus weet ik de facto ook niet wat ik zou missen. Misschien vergist mijn gevoel zich wel en ben ik toch hetero? Verder ben ik nog nooit op een jongen echt verliefd geweest, en op meisjes wel. Maar dat kan natuurlijk wel te wijten zijn aan het feit dat ik bepaalde gevoelens heb verdrongen. Tenslotte ben ik ervan overtuigd dat àls ik voor mezelf besluit dat ik homo ben (wat op zich volgens mij al een heel moeilijke stap zal zijn), dat de moeilijkste stap nog moet komen: mezelf outen. Voor vrienden zal dat goed meevallen, want ik heb geen homohaters of dergelijke in mijn vriendenkring. Voor kennissen zal het iets meer problemen meebrengen: ik weet zeker dat veel mensen (die me niet zo graag hebben, en dat zijn er heel wat) wel wat zullen lachen en roddelen als ik me out als homo, maar daar kan ik mee leven, vermits ik me niet zoveel aantrek van de mening van 'buitenstaanders'. Het is voor het outen naar mijn familie toe, dat ik enorm veel schrik heb. Vooral mijn vader is - om het zacht uit te drukken - niet bepaald een voorstander van homoseksualiteit. Dat is al vaak genoeg gebleken toen het onderwerp toevallig ter sprake kwam.

Ik weet het allemaal niet meer. Tegenwoordig zit ik werkelijk voortdurend met deze tweestrijd in mijn hoofd, en eerlijk gezegd word ik er echt door uitgeput. Constant voel ik een wanhopige leegte in me. Ik heb er met enkele personen (die zelf homoseksueel zijn) al wel over kunnen praten, maar heb het verhaal toch op dit forum gepost, omdat ik heb gezien dat hier veel mensen in min of meer dezelfde situatie zitten.

Het was een lang verhaal, ik weet het. Maar ik denk dat ik beter in één keer zoveel mogelijk vertel, zodat het duidelijker is wat er in mijn hoofd omgaat en waar de problemen zich stellen.

Alvast bedankt aan de enkele zieltjes die dit hele bericht hebben gelezen!
We are infinite.

SIG
New user
New user
Berichten: 40
Lid geworden op: 22 aug 2010 22:08
Geslacht: Man

Re: Wie ben ik?

Bericht door SIG » 14 dec 2010 23:47

welkom

Mag ik vragen welke andere interesses, hobby's en kwaliteiten je eigenlijke bedoelt?

Christophe
Regular user
Regular user
Berichten: 200
Lid geworden op: 14 dec 2010 20:31
Geslacht: Man
Locatie: Antwerpen
Contacteer:

Re: Wie ben ik?

Bericht door Christophe » 15 dec 2010 10:55

SIG schreef:welkom

Mag ik vragen welke andere interesses, hobby's en kwaliteiten je eigenlijke bedoelt?
Ik dacht eigenlijk niet aan specifieke dingen, maar gewoon algemeen.
Maar als je voorbeelden wilt: ik heb altijd al gemerkt dat ik nu eenmaal niet graag luister naar de meest populaire muziek, dat ik geen fervente sportliefhebber ben en dat ik van nature niet zo erg sociaal aangelegd ben. Dat zijn maar enkele voorbeeldjes. Uiteraard weet ik dat ik op dat vlak niet de enige ben.
We are infinite.

Skipperke
Experienced user
Experienced user
Berichten: 332
Lid geworden op: 28 feb 2010 12:21
Geslacht: Vrouw
Locatie: Lierde

Re: Wie ben ik?

Bericht door Skipperke » 15 dec 2010 11:22

welkom op het forum!
ik hoop dat je rap je draai hier vind, maar dat zal wel.
en dat je op al je vragen een antwoord krijgt ;)

medica
Regular user
Regular user
Berichten: 203
Lid geworden op: 12 apr 2010 23:15
Geslacht: Man
Locatie: Leuven

Re: Wie ben ik?

Bericht door medica » 15 dec 2010 11:32

Goedemorgen Iemandvan17,

Ik heb uw berichtje gelezen en ik kan mij er deels wel in herkennen hoor... maffe hobbies, andere interesses.. een verleden met aan de ontvangende kant van pestgedrag staan etc. Ik denk dat je daarin zeker niet de enige bent, en zeker niet de enige homo die daar last van heeft (gehad).
Niet dat ik je als homo wil bestempelen, absoluut niet. Het kan goed zijn dat het voor jou een moment van totale verstandsverbijstering is geweest.. maar het kan ook goed zijn dat alle twee de seksen u interesseren.

Geef jezelf de tijd om daar achter te komen. Overigens staat er geen tijd op wanneer jeje zou moeten outen, als je dat al zou willen. Blijkt nu na lang wikken en wegen dat je biseksueel bent en je rolt in een relatie met een vrouw is daar bijvoorbeeld (althans naar de buitenwereld toe) geen dwingende reden toe. Rol je in een relatie met een jongen dan moet je voor je zelf de afweging maken of je je out of niet. Niemand kan je daartoe dwingen, ookal voelt het misschien wel zo.

Je spreekt over uitputting en dat versta ik op zich wel. Signalen krijgen van je eigen lichaam waar je geen bal van snapt is nu niet bepaald een energiezuinig iets. Wat misschien helpt is om je gedachten te ordenen op papier, desnoods om het daarna te verscheuren en weg te gooien, maar om in ieder geval wat orde in je hoofd te krijgen. Dat zorgt ervoor dat je wat rust vind, zodat je echt ruimte krijgt om na t e denken over hoe je omgaat met de signalen die je krijgt.

Mocht je wat hulp zoeken hierbij, dan kun je je vragen hier altijd kwijt. Veel van ons hier zijn ook actief als vrijwilliger bij één van de lokale groepen van weljongniethetero en hebben al vaker mensen op weg geholpen. Ze hebben mij plusminus een half jaar geleden ook prima opgevangen:)

Rest mij nog je geduld en rust te wensen, zodat je alles op je gemak geordend krijgt.

Groetjes,

Tjerk/Medica
Spr 7-18: Kom, laten we dronken worden van de liefde,
laten we genieten van het minnespel tot in de morgen.

Christophe
Regular user
Regular user
Berichten: 200
Lid geworden op: 14 dec 2010 20:31
Geslacht: Man
Locatie: Antwerpen
Contacteer:

Re: Wie ben ik?

Bericht door Christophe » 15 dec 2010 11:38

Heej Medica,

Bedankt voor je reactie!
Ik weet dat ik me nooit zal moéten outen als ik dat niet wil, maar aan de andere kant - als blijkt dat ik enkel op jongens val - denk ik dat ik toch nooit volledig gelukkig zal kunnen zijn, ook naar de buitenwereld toe, als ik niet voor mijn homoseksualiteit uitkom?
Inderdaad, gedachten en gevoelens opschrijven kan inderdaad wel helpen. Daarom ook dat ik er met een aantal mensen al over gepraat heb, en nu op dit forum beland ben. Misschien moet ik inderdaad ook eens iets schrijven gewoon voor mezelf... Bedankt voor de tip!

Groetjes
We are infinite.

medica
Regular user
Regular user
Berichten: 203
Lid geworden op: 12 apr 2010 23:15
Geslacht: Man
Locatie: Leuven

Re: Wie ben ik?

Bericht door medica » 15 dec 2010 11:49

Je bent mij geen dankbaarheid verschuldigd:)

Even hypothetisch gesproken: stel je bent inderdaad homo. En je komt een jongen tegen waar je gewoon knetterverliefd op wordt.. dan komt er een moment dat je heel de wereld wilt vertellen hoe leuk/lief/geweldig/super/fantastisch jouw lief is:) Dat zou voor jou een aanleiding kunnen zijn om het de wereld kenbaar te maken. Je kunt er ook voor kiezen om je te outen voordat het je overkomt.

Of je als niet ge-oute homo wel of niet gelukkig bent kan ik en wil ik niet over oordelen. Ik kan op dit vlak slechts uit eigen ervaring spreken en voor mij was het alsof het blok beton wat rond m'n nek hing los werd gehaald en in zee geworpen. Ik kon terug recht lopen...

Maar zoals ik al zei: probeer eerst je eigen gedachten op orde te krijgen en maak je dan eventueel pas druk om wat de wereld daar van vind. (Wat je vind moet je overigens als verloren voorwerp naar de flikken brengen, maar dat terzijde :greenthing: )
Spr 7-18: Kom, laten we dronken worden van de liefde,
laten we genieten van het minnespel tot in de morgen.

Christophe
Regular user
Regular user
Berichten: 200
Lid geworden op: 14 dec 2010 20:31
Geslacht: Man
Locatie: Antwerpen
Contacteer:

Re: Wie ben ik?

Bericht door Christophe » 15 dec 2010 11:57

Oke, je hebt gelijk. Ik moet nog wat geduld hebben en wachten tot ik het zeker weet.. :)
Ik ben je misschien geen dankbaarheid verschuldigd, maar toch bedankt ;)
We are infinite.

Kali
New user
New user
Berichten: 33
Lid geworden op: 23 jun 2010 20:31
Geslacht: Vrouw

Re: Wie ben ik?

Bericht door Kali » 16 dec 2010 13:38

Hoi

Hier ook iemand van 17. Bij mij is het zo dat ik sinds enkele maanden door heb dat ik veel liever naar meisjes kijk naar jongens. Ik heb geprobeerd het te verdringen maar tevergeefs. Deels heb ik het geaccepteerd en kan ik er wel mee leven, toch is er een klein deeltje dat stiekem hoopt dat ik gewoon op jongens val.
Heb me ook nog niet geout... Vooral voor de reactie van mijn ouders, de rest kan me eigenlijk niet veel schelen.
Ik heb ook nog nooit een relatie gehad en ik wacht af op wie er mijn pad kruist. Is het een jongen, dan gaat mijn leven misschien simpeler worden. Is het een meisje dan out ik me op mijn eigen tempo en zie ik wel.
Zelf heb ik ook heel veel moeite om te weten wie ik ben? Maar ik zou zeggen, laat het op je afkomen en heb je het moeilijk, probeer alles rustig op een rijtje te zetten en praat daarover met iemand die je kan vertrouwen.

-Kali-
You will never be happy if you continue to search for what happiness consists of. You will never live if you are looking for the meaning of life.
-Albert Camus-

Skipperke
Experienced user
Experienced user
Berichten: 332
Lid geworden op: 28 feb 2010 12:21
Geslacht: Vrouw
Locatie: Lierde

Re: Wie ben ik?

Bericht door Skipperke » 16 dec 2010 16:50

Kali schreef:Hoi

Hier ook iemand van 17. Bij mij is het zo dat ik sinds enkele maanden door heb dat ik veel liever naar meisjes kijk naar jongens. Ik heb geprobeerd het te verdringen maar tevergeefs. Deels heb ik het geaccepteerd en kan ik er wel mee leven, toch is er een klein deeltje dat stiekem hoopt dat ik gewoon op jongens val.
Heb me ook nog niet geout... Vooral voor de reactie van mijn ouders, de rest kan me eigenlijk niet veel schelen.
Ik heb ook nog nooit een relatie gehad en ik wacht af op wie er mijn pad kruist. Is het een jongen, dan gaat mijn leven misschien simpeler worden. Is het een meisje dan out ik me op mijn eigen tempo en zie ik wel.
Zelf heb ik ook heel veel moeite om te weten wie ik ben? Maar ik zou zeggen, laat het op je afkomen en heb je het moeilijk, probeer alles rustig op een rijtje te zetten en praat daarover met iemand die je kan vertrouwen.

-Kali-
heey :-)
welkom op het forum!
ik heb je verhaal gelezen en ik herken er mijzelf helemaal in.. al kon mij de reacties van anderen ook schelen.. maar beter dat ze je niet kunnen schelen.
1 tip: verdring je gevoelens niet.. het helpt toch niet, en als je dan met een jongen zou gaan, dan speel je eigenlijk met zijn voeten. ik heb hetzelfde meegemaakt. toen ik wist dat ik voor meisjes viel ben ik toch aan een relatie begonnen met een jongen.. en in die relatie was ik in het begin mss wel gelukkig hé ma dat veranderde. ik miste iets.. en ik voelde mij niet zo gelukkig.
ik heb het dan toch moeten gedaan maken, want ik maakte mij toch alleen maar kwaad op die jongen. en dat verdiende hij totaal niet.
succes met het aanvaarden ;)
als je vragen hebt of wil praten.. je mag altijd pb sturen als je dat wil

Mike2201
New user
New user
Berichten: 52
Lid geworden op: 01 okt 2010 22:30
Geslacht: Man
Locatie: lochristi

Re: Wie ben ik?

Bericht door Mike2201 » 22 dec 2010 18:59

Hey

Ik herken mij ook zeer goed in jouw positie maar dat zal wel bij verschillende mensen zijn hier op het forum. Maar door je verhaal hier al te doen helpt wel vind ik. Ik heb die golf van raadsels ook dit jaar gekregen. En door het hier te vertellen lucht het op en krijg je goede tips enz.

Maar je heeft best alles wat te tijd en dan zal je er wel uitgeraken vermoed ik. Ik heb het ook jaren vermoed maar nooit bij stil gestaan of over willen nadenken maar toen ik dan ook die twijfels kreeg heb ik vele slapeloze nachten gehad omdat mijn hoofd bleef werken. Hierdoor heb ik dan ook beseft dat het in mijn geval wel klopt dat ik homo ben. Maar ik moet toegeven het outen of algemeen het aanvaarden is en blijft moeilijk. Zeker omdat bij mij en zoals bij jou het moeilijk is als je er totaal geen ervaring met hebt. Als je een relatie of een vriend zou hebben is het makkelijker om het te begrijpen en te aanvaarden. In plaats van dat je het zo maar aanvaard.

Nu moet ik toegeven dat ik het heb aanvaard van mijzelf sinds een tijdje. Ik schaam mij er ook minder voor wat ook al komt omdat ik het toch al aan een paar vrienden en ouders verteld heb die het goed opvangde. Ik heb mij zelf voorgenomen om het nieuwe jaar te starten door mij in het algemeen te outen. Het kan mij niet schelen wat andere denken en wie het daar moeilijk met geeft is dan geen echte vriend.

In ieder geval veel sterkte en je zal er wel uit geraken ook zal het niet altijd makkelijk zijn.

Groeten
Maikel

Christophe
Regular user
Regular user
Berichten: 200
Lid geworden op: 14 dec 2010 20:31
Geslacht: Man
Locatie: Antwerpen
Contacteer:

Re: Wie ben ik?

Bericht door Christophe » 23 dec 2010 01:58

Mike2201 schreef:Hey

Ik herken mij ook zeer goed in jouw positie maar dat zal wel bij verschillende mensen zijn hier op het forum. Maar door je verhaal hier al te doen helpt wel vind ik. Ik heb die golf van raadsels ook dit jaar gekregen. En door het hier te vertellen lucht het op en krijg je goede tips enz.

Maar je heeft best alles wat te tijd en dan zal je er wel uitgeraken vermoed ik. Ik heb het ook jaren vermoed maar nooit bij stil gestaan of over willen nadenken maar toen ik dan ook die twijfels kreeg heb ik vele slapeloze nachten gehad omdat mijn hoofd bleef werken. Hierdoor heb ik dan ook beseft dat het in mijn geval wel klopt dat ik homo ben. Maar ik moet toegeven het outen of algemeen het aanvaarden is en blijft moeilijk. Zeker omdat bij mij en zoals bij jou het moeilijk is als je er totaal geen ervaring met hebt. Als je een relatie of een vriend zou hebben is het makkelijker om het te begrijpen en te aanvaarden. In plaats van dat je het zo maar aanvaard.

Nu moet ik toegeven dat ik het heb aanvaard van mijzelf sinds een tijdje. Ik schaam mij er ook minder voor wat ook al komt omdat ik het toch al aan een paar vrienden en ouders verteld heb die het goed opvangde. Ik heb mij zelf voorgenomen om het nieuwe jaar te starten door mij in het algemeen te outen. Het kan mij niet schelen wat andere denken en wie het daar moeilijk met geeft is dan geen echte vriend.

In ieder geval veel sterkte en je zal er wel uit geraken ook zal het niet altijd makkelijk zijn.

Groeten
Maikel
Hey Maikel,
Bedankt om je verhaal te vertellen. Verhalen over het outen (en zichzelf "ontdekken") van andere mensen, helpen me ook bij mijn eigen zoektocht.. :)
We are infinite.

SHREDintoPIECES
Regular user
Regular user
Berichten: 111
Lid geworden op: 11 okt 2010 21:17
Geslacht: Man
Locatie: Antwerpen

Re: Wie ben ik?

Bericht door SHREDintoPIECES » 24 dec 2010 21:00

Hey,

Ook ik herken mezelf wel deels in jouw verhaal, maar ik ben er zeker van dat iedereen dat wel een beetje kan doen, omdat holebi's nu eenmaal worden gezien als 'anders' en 'niet zoals de rest'. Ik wil gewoon even zeggen dat ik het idee achter 'je weet niet zeker of je homo bent of niet totdat je iets hebt gehad met een jongen' (die vele bange ouders wel eens durven gebruiken) belachelijk vind. Als je dan kijkt naar iemand zoals jij of ik die nog nooit iets hebben gehad met iemand, hoe kun je zeggen dat hij wel hetero moet zijn als hij ook nog nooit iets heeft gehad met een meisje? Ik denk dat het allemaal te maken heeft tot wie je je aangetrokken bent, niet hoeveel mensen je al hebt binnen gedraaid om te weten op welk geslacht je valt.

Mijn ouders hebben het ook moeilijk met homoseksualiteit en voordat ik mijn coming-out deed in oktober, durfden ze ook negatieve uitspraken te maken. Maar ik denk dat het anders wordt als ze plots weten dat hun zoon 'één van hen' is. Ik denk dat het misschien wel goed is om het nu al thuis te vertellen, omdat je het nog niet zeker weet. Misschien zal de klap dan minder groot worden als je uiteindelijk toch homo blijkt te zijn, omdat ze het dan konden verwachten. Voor velen kan het outen wel een grote opluchting zijn, maar als je ouders zoals die van mij hebt, zul je weinig tot geen verandering in de thuissituatie zien. Toch vind ik dat ik op een of andere manier "vrijer" ben en als ik opeens met een jongen zou thuiskomen, zou ik het waarschijnlijk minder eng vinden dan als ik niet geout was. Outen blijf je wel heel je leven doen, omdat iedereen ervan uitgaat dat de hele bevolking hetero is, het is maar dat je het weet.

Ik vind het in ieder geval fantastisch dat je je niets aantrekt van wat anderen denken. Ik ben iemand ben die dat juist vaak te veel doet en ik kijk wel op naar mensen die het tegenovergestelde zijn.

Nog iets. Als het op een of andere manier helpt, is hierde topic over mijn coming-out: viewtopic.php?f=15&t=25217

Veel succes,

Michael

Ketnetkick
Experienced user
Experienced user
Berichten: 320
Lid geworden op: 02 okt 2010 09:54
Geslacht: Man
Locatie: Antwerp City

Re: Wie ben ik?

Bericht door Ketnetkick » 24 dec 2010 21:19

Ik heb je bericht gelezen, en ook voor mij is het zéér herkenbaar. Ik ben ook geen sportliefhebber, luister geen mainstream-muziek en ben ook al niet al te sociaal.

Je bent hier aan het juiste adres, omdat iedereen hier ooit of nu ongeveer hetzelfde meemaakt(e).

Ik heb ook nog nooit een relatie gehad met jongens. Met meisjes wel, maar het is juist na mijn laatste relatie met een meisje (nu iets meer dan 3 jaar geleden) dat ik begon door te krijgen dat ik feitelijk meer op jongens val (ik kon het namelijk niet nalaten naar haar broer te kijken). Het is niet nodig om al een relatie gehad te hebben of verliefd te zijn geweest op jongens om te weten dat je op jongens valt. Vind ik toch, en kennelijk ook anderen hier :wink:

Het is in mijn ogen wel heel belangrijk jezelf te accepteren als wie je bent. Homo zijn is een deel van je identiteit (alleen al omdat je nooit met een vrouw zal wonen, trouwen, ...) maar meer ook niet. Het is een cliché (maar het leuke daaraan is dat ze meestal waar zijn) maar je kan niet verwachten dat iemand jou accepteert alvorens je jezelf volledig geaccepteerd hebt. Ik weet bijna zeker dat je vader je - al dan niet uiteindelijk pas - zal accepteren. Je blijft namelijk zijn zoon, dat verandert nooit.

Hopelijk had je hier wat aan. Nog veel plezier op het forum en veel succes met de zoektocht naar jezelf. :sun:
Varjudesse tee on mööda läind,
ma vaatan ja otsin ikka veel,
on vaikusel see võim - heliseda
sind ma ootan siin, just poolel teel,
sa kuula, hüüdmas on mu hääl

Christophe
Regular user
Regular user
Berichten: 200
Lid geworden op: 14 dec 2010 20:31
Geslacht: Man
Locatie: Antwerpen
Contacteer:

Re: Wie ben ik?

Bericht door Christophe » 14 jan 2011 02:34

SHREDintoPIECES schreef:Hey,

Ook ik herken mezelf wel deels in jouw verhaal, maar ik ben er zeker van dat iedereen dat wel een beetje kan doen, omdat holebi's nu eenmaal worden gezien als 'anders' en 'niet zoals de rest'. Ik wil gewoon even zeggen dat ik het idee achter 'je weet niet zeker of je homo bent of niet totdat je iets hebt gehad met een jongen' (die vele bange ouders wel eens durven gebruiken) belachelijk vind. Als je dan kijkt naar iemand zoals jij of ik die nog nooit iets hebben gehad met iemand, hoe kun je zeggen dat hij wel hetero moet zijn als hij ook nog nooit iets heeft gehad met een meisje? Ik denk dat het allemaal te maken heeft tot wie je je aangetrokken bent, niet hoeveel mensen je al hebt binnen gedraaid om te weten op welk geslacht je valt.

Mijn ouders hebben het ook moeilijk met homoseksualiteit en voordat ik mijn coming-out deed in oktober, durfden ze ook negatieve uitspraken te maken. Maar ik denk dat het anders wordt als ze plots weten dat hun zoon 'één van hen' is. Ik denk dat het misschien wel goed is om het nu al thuis te vertellen, omdat je het nog niet zeker weet. Misschien zal de klap dan minder groot worden als je uiteindelijk toch homo blijkt te zijn, omdat ze het dan konden verwachten. Voor velen kan het outen wel een grote opluchting zijn, maar als je ouders zoals die van mij hebt, zul je weinig tot geen verandering in de thuissituatie zien. Toch vind ik dat ik op een of andere manier "vrijer" ben en als ik opeens met een jongen zou thuiskomen, zou ik het waarschijnlijk minder eng vinden dan als ik niet geout was. Outen blijf je wel heel je leven doen, omdat iedereen ervan uitgaat dat de hele bevolking hetero is, het is maar dat je het weet.

Ik vind het in ieder geval fantastisch dat je je niets aantrekt van wat anderen denken. Ik ben iemand ben die dat juist vaak te veel doet en ik kijk wel op naar mensen die het tegenovergestelde zijn.

Nog iets. Als het op een of andere manier helpt, is hierde topic over mijn coming-out: viewtopic.php?f=15&t=25217

Veel succes,

Michael
Hey Michael!
Allereerst sorry dat ik nu pas reageer...
Ik moet zeggen dat jou bericht me zeker goed doet! Jouw kijk op de dingen is vergelijkbaar met de mijne. Ik ben het ook helemaal eens met je bewering dat homoseksualiteit bepaald wordt door tot wie je je aangetrokken voelt, en niet tot "hoeveel jongens/meisjes je al gehad hebt". Maar anderzijds blijf ik toch het gevoel hebben dat ik er volgens mij spijt van ga krijgen als ik nóóit iets met een meisje gehad heb. Ik ken redelijk wat homo's, maar de meesten hebben in een - al dan niet ver - verleden wel relaties gehad met meisjes. Hoewel ik de laatste tijd steeds maar zekerder word over mijn homoseksualiteit, blijf ik daar dus een beetje mee inzitten, en heb ik het gevoel dat ik nooit zeker zal weten of ik wel homo ben, omdat ik niet weet wat ik "mis" (als je begrijpt wat ik bedoel). Het zijn een beetje gemengde en tegenstrijdige gevoelens allemaal...

Ik vind het in ieder geval heel leuk voor je dat je coming-out gelukt is, en dat je thuissituatie daar niet té hard onder lijdt. Voor mezelf zal ik nog wel zien wat ik ga doen...
Ik heb je verhaal over je coming-out ook gelezen (inclusief alle reacties). Zo te zien heb je het er ook zwaar mee gehad. Hopelijk is het ondertussen allemaal een beetje op z'n plaats gevallen!

Groetjes en bedankt voor de reactie!
We are infinite.

Christophe
Regular user
Regular user
Berichten: 200
Lid geworden op: 14 dec 2010 20:31
Geslacht: Man
Locatie: Antwerpen
Contacteer:

Re: Wie ben ik?

Bericht door Christophe » 14 jan 2011 02:37

Ketnetkick schreef:Ik heb je bericht gelezen, en ook voor mij is het zéér herkenbaar. Ik ben ook geen sportliefhebber, luister geen mainstream-muziek en ben ook al niet al te sociaal.

Je bent hier aan het juiste adres, omdat iedereen hier ooit of nu ongeveer hetzelfde meemaakt(e).

Ik heb ook nog nooit een relatie gehad met jongens. Met meisjes wel, maar het is juist na mijn laatste relatie met een meisje (nu iets meer dan 3 jaar geleden) dat ik begon door te krijgen dat ik feitelijk meer op jongens val (ik kon het namelijk niet nalaten naar haar broer te kijken). Het is niet nodig om al een relatie gehad te hebben of verliefd te zijn geweest op jongens om te weten dat je op jongens valt. Vind ik toch, en kennelijk ook anderen hier :wink:

Het is in mijn ogen wel heel belangrijk jezelf te accepteren als wie je bent. Homo zijn is een deel van je identiteit (alleen al omdat je nooit met een vrouw zal wonen, trouwen, ...) maar meer ook niet. Het is een cliché (maar het leuke daaraan is dat ze meestal waar zijn) maar je kan niet verwachten dat iemand jou accepteert alvorens je jezelf volledig geaccepteerd hebt. Ik weet bijna zeker dat je vader je - al dan niet uiteindelijk pas - zal accepteren. Je blijft namelijk zijn zoon, dat verandert nooit.

Hopelijk had je hier wat aan. Nog veel plezier op het forum en veel succes met de zoektocht naar jezelf. :sun:
Hey!
Ook voor jou, sorry dat ik nu pas antwoord.
Je hebt helemaal gelijk! Bedankt voor je bericht, het helpt me zeker en vast!
We are infinite.

VindGeenNaam:p
Senior user
Senior user
Berichten: 1413
Lid geworden op: 19 aug 2010 22:56
Geslacht: Man
Locatie: Regio Kortrijk

Re: Wie ben ik?

Bericht door VindGeenNaam:p » 14 jan 2011 07:47

Hallo,

ik herken mezelf hier helemaal in. Ik heb ook lange moeilijke periode gehad van twijfel en zeer onzeker zijn, maar dat begint nu wel wat te beteren. Ik kon er persoonlijk niet over praten met vrienden dus dat maakte het ook nog eens wat lastiger.

Hoe dan ook, welkom en hopelijk helpt het forum je wat vooruit ;)
A smile is the shortest distance between two people - Victor Borge

milo_saxo
New user
New user
Berichten: 14
Lid geworden op: 02 jan 2011 23:15
Geslacht: Man

Re: Wie ben ik?

Bericht door milo_saxo » 14 jan 2011 11:08

Hej,

Ik vind je verhaal zeer herkenbaar en ik denk dat de meesten onder ons wel iets herkennen in je verhaal! Ik denk dat het normaal is dat je twijfelt en het niet meteen aan de grote klok wil hangen. Het is ook beter er helemaal zeker van te zijn vooraleer je het vertelt aan iedereen. Toen ik twijfelde heb ik er ook eerst met zeer goede vrienden over gepraat, deze reageerden goed en hebben mooi gezwegen tot ik er echt klaar voor was.
Bij mij was mijn vader ook totaal geen voorstander van homo's (nu nog niet), maar hij heeft er mee moeten leren leven en hij begint het wat te aanvaarden. Sommige mensen hebben nu eenmaal langer nodig dan andere zeker. Ik denk dat de meeste ouders uiteindelijk wel bijdraaien, je bent hun zoon en daardoor zien ze je waarschijnlijk oneindig graag. Dus als je homo zou zijn, zullen ze dit wel aanvaarden.

Ciao!

SHREDintoPIECES
Regular user
Regular user
Berichten: 111
Lid geworden op: 11 okt 2010 21:17
Geslacht: Man
Locatie: Antwerpen

Re: Wie ben ik?

Bericht door SHREDintoPIECES » 14 jan 2011 21:18

Iemandvan17 schreef:
SHREDintoPIECES schreef:Hey,

-Snip snip-

Veel succes,

Michael
Hey Michael!
Allereerst sorry dat ik nu pas reageer...
Ik moet zeggen dat jou bericht me zeker goed doet! Jouw kijk op de dingen is vergelijkbaar met de mijne. Ik ben het ook helemaal eens met je bewering dat homoseksualiteit bepaald wordt door tot wie je je aangetrokken voelt, en niet tot "hoeveel jongens/meisjes je al gehad hebt". Maar anderzijds blijf ik toch het gevoel hebben dat ik er volgens mij spijt van ga krijgen als ik nóóit iets met een meisje gehad heb. Ik ken redelijk wat homo's, maar de meesten hebben in een - al dan niet ver - verleden wel relaties gehad met meisjes. Hoewel ik de laatste tijd steeds maar zekerder word over mijn homoseksualiteit, blijf ik daar dus een beetje mee inzitten, en heb ik het gevoel dat ik nooit zeker zal weten of ik wel homo ben, omdat ik niet weet wat ik "mis" (als je begrijpt wat ik bedoel). Het zijn een beetje gemengde en tegenstrijdige gevoelens allemaal...

Ik vind het in ieder geval heel leuk voor je dat je coming-out gelukt is, en dat je thuissituatie daar niet té hard onder lijdt. Voor mezelf zal ik nog wel zien wat ik ga doen...
Ik heb je verhaal over je coming-out ook gelezen (inclusief alle reacties). Zo te zien heb je het er ook zwaar mee gehad. Hopelijk is het ondertussen allemaal een beetje op z'n plaats gevallen!

Groetjes en bedankt voor de reactie!
Hey,

ik begrijp wel wat je bedoelt, maar dat gevoel heb ik helemaal niet.
Ik denk dat je niet weet hoe het met een meisje is, iets is wat je gewoon zo moet accepteren.
Je kan natuurlijk altijd experimenteren e.d., je bent nog jong om alles te doen wat je wil,
zolang je maar eerlijk blijft en niemand achteraf kwetst ofzo.

Toch blijf ik erbij dat je gewoon weet dat je wel of niet homo/lesbisch/bi/... bent. Maar dat je het misschien wel iets wil beginnen met meisjes kan ook betekenen dat je biseksueel bent.
Maak voor jezelf uit of je echt aangetrokken bent to meisjes of nu enkel dat idee hebt,
omdat je dat anders zou missen in je leven. Maar in ieder geval is er een aflevering van
'Uit De Kast' waar een jongen ook schrik heeft voor de reactie van zijn vader.
Misschien niet volledig vergelijkbaar, maar als je even tijd hebt:
http://uitdekast.kro.nl/uitzendingen/aflevering_2.aspx

Michael

Christophe
Regular user
Regular user
Berichten: 200
Lid geworden op: 14 dec 2010 20:31
Geslacht: Man
Locatie: Antwerpen
Contacteer:

Re: Wie ben ik?

Bericht door Christophe » 14 jan 2011 21:43

SHREDintoPIECES schreef:
Iemandvan17 schreef:
SHREDintoPIECES schreef:Hey,

-Snip snip-

Veel succes,

Michael
Hey Michael!
Allereerst sorry dat ik nu pas reageer...
Ik moet zeggen dat jou bericht me zeker goed doet! Jouw kijk op de dingen is vergelijkbaar met de mijne. Ik ben het ook helemaal eens met je bewering dat homoseksualiteit bepaald wordt door tot wie je je aangetrokken voelt, en niet tot "hoeveel jongens/meisjes je al gehad hebt". Maar anderzijds blijf ik toch het gevoel hebben dat ik er volgens mij spijt van ga krijgen als ik nóóit iets met een meisje gehad heb. Ik ken redelijk wat homo's, maar de meesten hebben in een - al dan niet ver - verleden wel relaties gehad met meisjes. Hoewel ik de laatste tijd steeds maar zekerder word over mijn homoseksualiteit, blijf ik daar dus een beetje mee inzitten, en heb ik het gevoel dat ik nooit zeker zal weten of ik wel homo ben, omdat ik niet weet wat ik "mis" (als je begrijpt wat ik bedoel). Het zijn een beetje gemengde en tegenstrijdige gevoelens allemaal...

Ik vind het in ieder geval heel leuk voor je dat je coming-out gelukt is, en dat je thuissituatie daar niet té hard onder lijdt. Voor mezelf zal ik nog wel zien wat ik ga doen...
Ik heb je verhaal over je coming-out ook gelezen (inclusief alle reacties). Zo te zien heb je het er ook zwaar mee gehad. Hopelijk is het ondertussen allemaal een beetje op z'n plaats gevallen!

Groetjes en bedankt voor de reactie!
Hey,

ik begrijp wel wat je bedoelt, maar dat gevoel heb ik helemaal niet.
Ik denk dat je niet weet hoe het met een meisje is, iets is wat je gewoon zo moet accepteren.
Je kan natuurlijk altijd experimenteren e.d., je bent nog jong om alles te doen wat je wil,
zolang je maar eerlijk blijft en niemand achteraf kwetst ofzo.

Toch blijf ik erbij dat je gewoon weet dat je wel of niet homo/lesbisch/bi/... bent. Maar dat je het misschien wel iets wil beginnen met meisjes kan ook betekenen dat je biseksueel bent.
Maak voor jezelf uit of je echt aangetrokken bent to meisjes of nu enkel dat idee hebt,
omdat je dat anders zou missen in je leven. Maar in ieder geval is er een aflevering van
'Uit De Kast' waar een jongen ook schrik heeft voor de reactie van zijn vader.
Misschien niet volledig vergelijkbaar, maar als je even tijd hebt:
http://uitdekast.kro.nl/uitzendingen/aflevering_2.aspx

Michael
Misschien heb je wel gelijk... Bedankt!
Ik ben nu even naar die aflevering aan het kijken ;)
We are infinite.

Gesloten