In de knoop...

Zoek je iets met al veel stof op? Dan is dit the place to be. (Tip: de zoekfunctie is een handige tool om hier je weg te vinden.)
Gesloten
SunnySunshine1987

In de knoop...

Bericht door SunnySunshine1987 » 26 jul 2010 20:00

Hey allemaal,

Ik denk dat ik dit forum al volledig vanbuiten ken en heb toch al mijn moed bijeen geraapt om mijn verhaal te vertellen…

Ik weet eig al lang dat ik “anders” ben. Ik heb al verliefdheid ervaren voor meisjes maar ik onderdrukte die gevoelens. Ik denk dat ik het gewoon niet kon geloven. We leven nu eenmaal in een maatschappij waar het principe geldt man – huisje – tuintje – kinderen.

In het middelbaar heb ik kortstondige relaties met jongens gehad. De eerste langdurige relatie kwam er op mijn 22ste. Toen we elkaar leerden kennen had ik toch echt dat gevoel dat ik een relatie wou met hem, maar eens we verkeerden voelde het niet “goed” aan. Ik had het gevoel dat ik zijn liefde niet kon beantwoorden. De relatie heeft net geen jaar geduurd. Na de relatie begon ik echt twijfels te krijgen. Ik ging er vanuit dat ik bi was. Ik vind het wel leuk als een jongen naar mij kijkt. Maar ik kan wel zeggen dat ik niet echt een goed zelfbeeld heb en meestal denk dat die me meer nakijkt dan geïnteresseerd is. Maar ik veronderstel dat ik niet zo dat waauw gevoel heb maar heb ik dat wel al er bv. Een mooi meisje passeert? Ik weet het eig niet…
Maar ik blijf het niet normaal vinden dat ik in een relatie met een jongen precies moeite heb om affectie te tonen waardoor ik serieus ben beginnen twijfelen aan het “Bi” zijn. Soms denk ik dat ik mezelf iets voorlieg en ik het eig al lang weet. Misschien wil ik perse Bi zijn en wil ik het daarom perse laten lukken met een jongen… Ik weet het echt niet meer. Ik heb zelf al gedacht dat het gewoon bindingsangst is of die ware jongen nog niet gepasseerd is.

Ik kan eerlijk zeggen dat ik de voorbije dagen mij echt niet goed in mijn vel voel. Enkele mensen weten al van mijn twijfels en reageerden heel positief maar het blijft knagen in mijn kopje. Zelf speel ik voetbal en ken toch wel enkele lesbische koppels. Ik heb er zeker geen problemen mee maar heb het moeilijk mij erbij te rekenen. Ik kan het nog niet accepteren. Ik heb al overwogen om naar een activiteit van 1 van de groepen te gaan maar vind er de moed niet voor. Het doet deugd als ik er met iemand kan over babbelen maar eens ik thuis kom en terug “alleen” ben met mezelf spoken de gedachten weer door mijn hoofd. Soms heb ik zelf het gevoel dat ik het niet meer aan kan.

Ook stel ik mij de situatie al levendig voor dat ik dit ooit aan mijn ouders moet vertellen… Dan kan ik gewoon in huilen uitbarsten. Ik weet eerlijk gezegd totaal niet hoe ze zouden reageren. En wanneer vertel je zoiets? Wacht je tot je er uit bent en bv. al een vriendin hebt? Of vertel je het al vroeger maar stel dat de situatie zelf nog niet duidelijk is voor jezelf?

Ik weet niet goed welke eerste stap ik moet zetten...

Ik weet het allemaal niet meer… :cry:

SunnyShunshine1987

Re: In de knoop...

Bericht door SunnyShunshine1987 » 27 jul 2010 05:20

Nu zie ik dat ik mij verhaal echt wel warrelig heb geschreven... :(
Sorry daarvoor, het moest er even uit...

Galimatias
Forum addict
Forum addict
Berichten: 4594
Lid geworden op: 06 mei 2008 01:41
Geslacht: Man
Locatie: Leuven

Re: In de knoop...

Bericht door Galimatias » 28 jul 2010 15:28

SunnySunshine1987 schreef:Ik weet eig al lang dat ik “anders” ben. Ik heb al verliefdheid ervaren voor meisjes maar ik onderdrukte die gevoelens. Ik denk dat ik het gewoon niet kon geloven. We leven nu eenmaal in een maatschappij waar het principe geldt man – huisje – tuintje – kinderen.
Het klopt inderdaad dat we nog steeds in een maatschappij leven waar dat principe het ideaalbeeld vormt... Echter: zoals maar al te vaak het geval is, wordt dat ideaal door het overgrote merendeel van de bevolking niet bereikt - ongeacht of daar een factor als geaardheid bij komt kijken of niet.

Gevoelens onderdrukken werkt slechts tijdelijk; op de lange duur vormt het een groter probleem dan het aanvaarden van het feit dat je een beetje 'anders' bent dan hetgeen waaraan je omgeving zich verwacht(te). Hetzelfde geldt voor je eigen verwachtingen, en daarin ben je lang niet de enige om die verwachtingen bij te stellen voor jezelf. Dat betekent daarom niet dat het onmogelijk is; het vergt vooral tijd. Meestal voel je je pas sterk genoeg om het aan je omgeving mee te delen wanneer je 'met jezelf in het reine gekomen bent', om het zo te stellen. Eigenlijk betekent dat in eerste instantie dat je inziet dat het - ook/uitsluitend - hebben van gevoelens voor mensen van hetzelfde geslacht niet zo'n bijster groot verschil betekent: je kan nog steeds trouwen, kinderen krijgen, een woonst kopen en gelukkig zijn!
SunnySunshine1987 schreef:Ik kan eerlijk zeggen dat ik de voorbije dagen mij echt niet goed in mijn vel voel. Enkele mensen weten al van mijn twijfels en reageerden heel positief maar het blijft knagen in mijn kopje. Zelf speel ik voetbal en ken toch wel enkele lesbische koppels. Ik heb er zeker geen problemen mee maar heb het moeilijk mij erbij te rekenen. Ik kan het nog niet accepteren. Ik heb al overwogen om naar een activiteit van 1 van de groepen te gaan maar vind er de moed niet voor. Het doet deugd als ik er met iemand kan over babbelen maar eens ik thuis kom en terug “alleen” ben met mezelf spoken de gedachten weer door mijn hoofd. Soms heb ik zelf het gevoel dat ik het niet meer aan kan.
Ik weet niet uit welke regio je afkomstig bent, maar hier vind je een uitgebreid overzicht van de verschillende bij Wel Jong Niet Hetero aangesloten holebi-jongerengroepen... Zowat elke jongerengroep heeft een onthaal en/of mogelijkheden om voorafgaand aan een activiteit iemand van de groep te leren kennen. Zo ken je iemand voordat de eigenlijke activiteit van start gaat. Ook hier op het forum kan je uiteraard terecht als je je hart wil luchten of gewoonweg een babbel wil slaan met andere forumgebruikers. :hugs:
Timeo Danaos et dona ferentes.
Mwah schreef: Gelukkig kan je altijd rekenen op de alwetende Galimatias :adore:

Darja
New user
New user
Berichten: 90
Lid geworden op: 12 mar 2009 20:33
Geslacht: Vrouw

Re: In de knoop...

Bericht door Darja » 28 jul 2010 22:10

Ela,

Het verhaal trekt heel erg op mijn verhaal van een tijdje terug.
Zelf ben ik er uiteindelijk voor uitgekomen met meestal positieve reacties, al vind ik dat de maatschappij nog altijd wel een meer negatief beeld heeft, maar ik voel me veel beter, alsof er een grote last van mijn schouders is gevallen door ervoor uit te komen, de eerste keer dat ik het werkelijk zei, vloeide ook bij mij de tranen.
Ik wou het ook niet vertellen, al wist ik het al lang, en ik speel ook voetbal en was dus in een situatie met ook al lesbische koppels.

Ik hoop dat je er een beetje uit komt als je nood hebt aan een babbeltje, je mag me altijd iets vragen of me contacteren.
Hopelijk kom je er een beetje uit, niemand kan echt een antwoord geven op de vragen waar je mee zit, maar doe het rustig aan, de eerste stap is het zelf accepteren, en de rest volgt wel, niets overhaast doen.
If You Love Someone, Set Them Free. If They Come Back They’re Yours

Lilo
New user
New user
Berichten: 10
Lid geworden op: 08 jul 2010 16:57
Geslacht: Vrouw

Re: In de knoop...

Bericht door Lilo » 31 jul 2010 00:09

Hey,

Ik herken je verhaal ook wel wat. Zelf ben ik nu bijna 23 en hoewel ik jarenlang heb gedacht dat ik bi was, en jarenlang ook enkel verliefd werd op jongens (of de rest niet als verliefdheid bestempelde), ben ik nu tot andere inzichten gekomen. :wink:
Vanaf mijn 13de begon het te dagen dat ik ook op meisjes viel. Toen heb ik daar niet veel aandacht aan besteed, maar die twijfels begonnen hoe langer hoe meer de kop op te steken. Een paar jaar later, tegen het vijfde middelbaar, had ik voor mezelf uitgemaakt dat ik bi was. Vertellen deed ik het nog aan niemand.
In het zesde middelbaar werd ik (beter laat dan nooit ;)) verliefd op een jongen. We groeiden naar elkaar toe, hij deed me speciaal en goed voelen. Uiteindelijk zette ik zelfs de eerste stap en kuste ik hem. Vanaf dat moment sloeg alles om. Het moment dat ik hem kuste, ben ik helemaal dichtgeklapt. Ik voelde niets meer van die hevige kriebels van ervoor. De 'relatie' duurde uiteindelijk vier weken en ik was echt opgelucht toen het voorbij was. Hem moeten kussen (of de gedachte aan meer) degouteerde me gewoon.
Dat hele gedoe rammelde me wat door elkaar, maar net als jij besloot ik dat het misschien bindingsangst was of het toch niet de juiste persoon bleek.
In de jaren die erop volgden werd ik nog twee keer verliefd op een jongen. Intussen becijferde ik mijn gevoelens als 70% voor meisjes en 30% voor jongens. Bij de laatste jongen was het eigenlijk hetzelfde verhaal. Ik zag die jongen echt graag en wilde hem dan ook maar al te graag kussen. Wel stootte de gedachte aan seks me nog altijd af, maar ik dacht dat dat wel zou veranderen, als alles maar op het gemakje ging. Toen de verliefdheid wederzijds bleek te zijn en hij me kuste, klapte ik volledig toe. Echt rampzalig deze keer. Ik vertelde hem hoe de vork aan de steel zat, over mijn twijfels, etc. en hij was heel begripvol. Wat ik al had beseft en wat hij zelfs zelf aanhaalde, is dat ik altijd op de vrouwelijke kantjes en zeker niet op échte mannen viel. Uiteindelijk zijn die wellens-nietes gevoelens tussen hem en mij toch nog een jaar blijven aanslepen. Intussen waren de procenten wel al naar 80%-20% geëvolueerd. Toen ik dan vorig jaar gewoon 'als vrienden' bij hem bleef slapen, maar we uiteindelijk toch weer in elkaars armen belandden en hij ook meer wou deze keer, is er voor mij een kentering gekomen. De hele tijd kon ik alleen maar denken "wat doe ik hier in godsnaam".

Sowieso heb ik me lichamelijk nooit tot jongens aangetrokken gevoeld. Zoals ik al zei, stootten mannen me lichamelijk zelfs af, terwijl ik vrouwen altijd veel mooier heb gevonden of ik de gedachte aan seks met een vrouw helemaal niet vies vond. Ook dacht ik telkens ik een koppel zag met een mooie vrouw “wat doet zo’n mooie vrouw in godsnaam bij die man”.

In oktober vorig jaar zag ik eindelijk ‘het licht’. Plots dacht ik: ik ben helemaal niet bi. Vanaf die dag is er een soort rust over mij gekomen. Ik kan alleen maar zeggen: “heb geduld, op een dag zal het duidelijk zijn”. Sowieso vind ik het al heel goed dat je op dit forum zit en allerlei topics hebt doorgenomen. Dat had ikzelf ook vroeger moeten doen, ik zit hier zelf nog maar sinds een paar weken.

Bij mijn ouders ben ik nog altijd niet officieel geout. Een paar jaar geleden heb ik mijn mama wel eens verteld over mijn twijfels (en ik ben toen ook in huilen uitgebarsten, dus daar moet je niet mee zitten) en sindsdien houdt ze in haar gesprekjes over de toekomst wel rekening met beide mogelijkheden. Dat lucht ook wel op, vind ik.

Het lijkt er wat op dat dit meer mijn verhaal dan jouw verhaal is geworden, maar misschien heb jij (of iemand anders) er iets aan en voel je je minder alleen.

Take care!

SunnyShunshine1987

Re: In de knoop...

Bericht door SunnyShunshine1987 » 01 aug 2010 09:39

Hey allemaal,

Bedankt voor de reacties!

Ik heb de laatste dagen zo mijn ups and downs… Ik kan mijn goeie momenten hebben maar als ik bij wijze van spreken ’s morgens uit mijn bed stap wordt ik er weer aan herinnerd eig. Ik besef maar al te goed dat ik ook het recht heb gelukkig te zijn en mij echt goed te voelen in een relatie. En niet dat gevoel te hebben van hier klopt iets niet en waar je je soms echt moet forceren.

Ik zit met heel veel in mijn hoofd.
Ik vraag mij af, als ik er eenmaal uit ben, ga ik mij dan ten volle kunnen geven in een relatie met een vrouw? Ik heb er geen ervaring mee en aangezien ik iemand ben die heel erg kan inzitten met reacties van anderen…
En dan moet ik eerst nog iemand vinden :o want ik ben tenslotte al 23 en wie weet wanneer ik echt klaar ben om die stap te zetten…

SunnyShunshine1987

Re: In de knoop...

Bericht door SunnyShunshine1987 » 01 aug 2010 10:43

Woeps fameuze DT- fout... Sorry :D

Maar wat ik nog wou toevoegen. Zijn er mensen die in hun "aanvaardingsproces" angst hadden omdat ze met het idee lopen dat ze heel hun leven alleen zullen blijven? Dat ja bang bent dat je het nooit zal kunnen aanvaarden?

Lilo
New user
New user
Berichten: 10
Lid geworden op: 08 jul 2010 16:57
Geslacht: Vrouw

Re: In de knoop...

Bericht door Lilo » 01 aug 2010 11:17

SunnyShunshine1987 schreef: Ik zit met heel veel in mijn hoofd.
Ik vraag mij af, als ik er eenmaal uit ben, ga ik mij dan ten volle kunnen geven in een relatie met een vrouw? Ik heb er geen ervaring mee en aangezien ik iemand ben die heel erg kan inzitten met reacties van anderen…
En dan moet ik eerst nog iemand vinden :o want ik ben tenslotte al 23 en wie weet wanneer ik echt klaar ben om die stap te zetten…
Die vraag heb ik mij ook heel lang gesteld en af en toe flitst ze nog door mijn hoofd. Ik ben intussen ook bijna 23 en heb nog geen relatie met een vrouw gehad, dus ergens ben ik bang dat ik dan opnieuw toeklap. Gelukkig ben ik nu op het punt gekomen van "dat zien we dan wel", het heeft geen zin om je hoofd daar nu over te breken, want zulke dingen kan je nu eenmaal -jammer genoeg- niet voorspellen.

Om op je tweede vraag te antwoorden: ergens ben ik ook wel bang dat ik het zelf mijn leven lang als 'lichtjes abnormaal' ga blijven beschouwen, maar waar ik vooral bang voor ben is dat ik alleen ga blijven. :wink:

Darja
New user
New user
Berichten: 90
Lid geworden op: 12 mar 2009 20:33
Geslacht: Vrouw

Re: In de knoop...

Bericht door Darja » 02 aug 2010 20:52

Om nog mee te doen en antwoord te geven op die laatste,

ik zelf ben ook ondertussen al 23 jaar, en nog nooit een relatie gehad, ik heb ook wel iets van en als dat nu niet is wat het moet zijn of wat ik verwacht, en langs de andere kant heb ik ergens een gevoel van zekerheid dat ik voor vrouwen val. Sommige momenten heb ik het moeilijk, als ik ergens uitga en ze spelen een slow, op momenteel gewoon als ik koppels zie, krijg ik momenten van eenzaamheid, en speelt het alleen zijn wel parten, en begin ik mezelf ook vragen te stellen, maar ik probeer gewoon verder te gaan met het feit dat we zien wel wat er komt.

Die tweede vraag, goh ik blijf me min of meer wel wat abnormaal vroegen maar om bang te zijn dat ik alleen blijf of angst heb ik niet zo, behalve op die momenten zoals ik hierboven beschrijf. Ik hoop dat ik op een dag iemand tegen het lijf loop, ...
If You Love Someone, Set Them Free. If They Come Back They’re Yours

Gesloten