Strijd

Zoek je iets met al veel stof op? Dan is dit the place to be. (Tip: de zoekfunctie is een handige tool om hier je weg te vinden.)
Gesloten
C.z

Strijd

Bericht door C.z » 17 mar 2009 21:12

Zo, kom ik mijn verhaaltje hier ook nog maar eens doen... Korter samenvatten lukte helaas niet :-)

Een viertal jaren geleden ben ik er geleidelijk aan achtergekomen dat ik wel eens bi of lesbisch zou kunnen zijn, gezien het feit dat ik eigenlijk nooit naar jongens keek, en dat ze me helemaal niet interesseerden; Nu, hiervoor dacht ik eerder dat ik "raar" was, gezien iedereen in m'n omgeving een vriendje had, en het mij eigenlijk helemaal niet interesseerde, maar m'n ogen gingen op dankzij m'n beste vriendin die eigenlijk toen tegen mij haar coming out deed, omdat ze met enkele problemen zat en er graag over wou babbelen, ben blij dat ze me toen in vertrouwen nam.

Uiteindelijk - ja - betrapte ik mezelf er stiekem ook op. Door het wijzigen van klassen jaar op jaar leer je steeds meer nieuwe mensen en vrienden kennen, en plots, daar was ze... Ik werd stapelverliefd op een meisje, en jawel, het bleek ook nog wederzijds te zijn! Heb uiteindelijk dankzij haar vrijwel m'n coming out kunnen doen tegen m'n ouders en m'n beste vrienden. M'n moeder had het er wel moeilijk mee, m'n vader geen enkel probleem, zolang ik maar gelukkig ben... En met m'n vrienden zat ook wel alles snor op dat moment, maar ik had zooo vlinders in haar bijzijn.
Nu, helaas duurde onze relatie eigenlijk helemaal niet lang, een tweetal maandjes... ik zag haar nog steeds graag maar het lukte niet meer van haar zijde. Heb toen heb contact met haar een beetje gebroken net o.w.v. het feit dat ik haar nog steeds graag zag en ik me onbewust blokkeerde, uiteindelijk zijn we dan toch terug aan de praat geraakt niet lang erna, en waren we beste vriendinnetjes, op zich was er niet héél veel verandert, en daar was ik wel blij om. We bleven eigenlijk wel regelmatig tegen elkaar praten en enkele maanden erna was het weer zo ver, eventjes terug samen geweest, maar het lukte niet van haar kant. Het concrete probleem weet ik eigenlijk niet. Nu, geen probleem, nog steeds dikke vriendinnetjes.

Najja, niet zo heel lang erna beging ik zowat mijn grootste stommiteit, en heb een relatie gehad met een jongen, het duurde wel zo'n 11 maanden. Alles prima op het eerste gezicht, ouders ook blij, gezien alles 'normaal' was in de ogen van de maatschappij, geen dingen waar je verder bij moet nadenken. Hij wist ook dat ik eigenlijk op meisjes viel, maar ons karakter was veelal hetzelfde, hij was m'n soulmate en we groeiden naar elkaar, uiteindelijk leek er toch iets uit te groeien. We zouden het eigenlijk ook vooral rustig aan doen; hij wist dat ik niet klaar was voor verschillende dingen, o.a. sex omdat ik hier en daar zeker nog met twijfels zat. Na verloop van tijd veranderde zijn houding tov mij eigenlijk, zijn gedrag, die gezellige gesprekjes waren er niet meer en af en toe begon ie me zelfs af te kraken... dit bleef voortslepen en heeft me wekenlang bijna dagelijks aan het janken gezet, maar ik stomme koe deed m'n ogen niet open. Ook wou hij meer, ik wou het in eerste instantie wel proberen, maar ben toch weer dichtgeklapt, ik wou geen sex met 'm, dat zag ik echt helemaal niet zitten, ik begon z'n gedrag eigenlijk best vies te vinden. Dankzij steun van 2 vriendinnen ben ik eigenlijk uit t zooitje geraakt en is de relatie bëeindigd.
"Nooit meer een jongen!" dacht ik toen.

Een ezel stoot zich niet 2 keer aan dezelfde steen zeggen ze dan, maar ik helaas wel, ben inmiddels 1jaar en 4maanden samen met m'n vriend.
Al had ik in het begin zelf wel m'n twijfels of ik nu eigenlijk wel deed wat ik echt wou.
Hij is zo lief, hij wil me altijd helpen, op dat vlak zit het echt prima tussen ons, we lachen gezellig samen en dergelijke.
En ja, maagd ben ik ook nog steeds, het verschil met hem is dat hij er eigenlijk helemaal niet om vraagt of nooit over begint te praten. Nou, kussen en knuffelen doen we zeker wel.
Nu, onze relatie heeft t in't begin wel erg moeilijk gehad, hij is van een andere afkomst en z'n ouders hebben voor heel wat moeilijkheden gezorgt, maar uiteindelijk zijn we hier toch uit kunnen kruipen... Pas sinds Oktober zijn er eigenlijk de momenten dat ik alleen met hem kon zijn, eigenlijk omdat ik nu ook op kot zit, en hij ook; toen ging er eigenlijk ene hele nieuwe wereld open, nieuwe omgeving, nieuwe vrienden. 't is een drietal keren echt moeilijk geweest in onze relatie, vooral toenemende druk door zn ouders, of door de studies, het zou misschien beter zijn als we niet samenwaren zei hij dan, maar na een gesprek en dergelijke kwam het toch steeds weer op zn pootjes terecht, en staan we momenteel eigenlijk best goed, geen problemen momenteel...

Nouja, nu komt ie, m'n grote probleem moest ooit eens komen hé...
Door een idiote poster op de deur van kot 2 weken geleden van een holebifuif ben ik weer beginnen nadenken (goh, nadenken is echt iets waar ik heel erg goed in ben, grrr). Nu, ik weet dat ik verder helemaal niet naar jongens omkijk, en denk ook niet dat ik dat ooit zou kunnen doen, ze zeggen me helemaal niets, daarentegen zou ik wel naar een vrouw kunnen gapen. Kwam er ook nog eens bij dat "die ene vriendin" me die week aansprak op MSN met "Hi beautiful", ondertussen dat ik weer bijna een maand niets van haar had gehoord. Had/heb nog af en toe contact met haar, SMS of MSN, maar nauwelijks, ze is ook gestopt met school.
Verder niets opmerkelijks, al maakte ze een keertje aanstalte of ik nog eens naar haar toe kon komen, ze was alleen thuis op dat moment; maar ben toen niet kunnen gaan.

Nou...ja... stuurde haar deze week een onschuldig SMSje hoe het nog ging en dergelijke.
Uiteindelijk begon de conversatie nogal erg flirterig over te komen, een beetje van weerszijden, en was de conclusie "Wat ben ik toch zo stom geweest om je toen te laten gaan!"(inmiddels 3-4 jaar geleden), wat ze letterlijk neerschreef. Daarop volgde een "Ik zie je graag" en die toestandjes.
En ja, m'n probleem is dat ik me er volgens mij op betrap dat ik haar nooit echt heb kunnen laten gaan in m' hartje, ik denk nu al 2 weken vrij vaak aan haar, en mis haar ook, heb echt zin om haar te knuffelen.

Nu, komt een beetje neer op n tweestrijd... ik zie m'n vriend echt ontzettend graag, ik hou van 'm, en we doen zowat alle dingen samen, door al m'n nadenken zal ik m heus niet minder kusjes geven of 'm niet meer knuffen. Ik ga echt door het vuur voor hem. Maar waar ik dan wel achterkom is dat ik eigenlijk wel op haar verliefd ben... nog steeds... en dat ik ook enkel bij haar zo'n gigantische vlinders gehad heb.
Wat ik best haat, ik wil m'n vriend niet bedriegen, zoiets ligt echt niet in m'n aard, ik ben er zelfs tegen, wat vrij logisch is lijkt me.

Een vriendin van me zegt "Hé komop, je bent gewoon lesbisch!", maar zo eenvoudig is het helaas niet, heb tevens het gevoel dat die coming out van toen, nu helemaal niets meer te betekenen heeft, dat ik het bij wijze van nog een keer helemaal zou moeten doormaken.

Nu, zij en ik, we praten wel open tegen elkaar... Ze weet hoe het zit van mijn zijde, we hebben helemaal geen geheimen voor elkaar, ze kent mijn hele situatie en ik die van haar. We hebben gisteren een vrij lang gesprek gehad na het ontschuldige SMSje, wat beduidend een andere uitkomst had, dat ze me terug wou (ik zat hier met n knalrode kop, ik verwachtte het in tweede instantie niet (nee, ik ga niet eerste zeggen) - Maar eigenlijk voelde ik me niet slecht bij al die woordenwisselingetjes tussen ons). En moesten we samen wat hebben, wat de uitkomst zou zijn weet niemand, gezien het (ik spreek nou wel weer over die 3 jaren geleden) al een keer misliep van haar kant.
Nu, na onze babbel hebben we besloten dat we over n tweetal weekjes samen eens een dagje weggaan, eventueel naar de film gaan of dergelijke... Zouden we kijken wat daar de uitkomst van zou zijn.

Ik wil wel graag zekerheid over wat ik nu daadwerkelijk voel (voor haar/voor vrouwen), maar vraag me tegelijktijd af of ik wel goed bezig ben eigenlijk, m'n relatie van 1j4m is zeker niet niets, en op het moment gaat die ook nog eens best goed, doch sleep ik mezelf weer in dit soort situaties.
Ik weet eigenlijk niet goed wat ik beter zou kunnen doen.
Ik ben samen met 'm vriend en toch voel ik me zo les als iets eigenlijk, raar toch.
M'n tekst komt misschien redelijk 'luchtig' over, maar ik heb overal al vrij lang over nagedacht, en anders zou mijn post nog véél langer zijn (dat bespaar ik jullie ;-)...). Ik ben een vrij emotioneel iemand en hecht ook veel belang aan persoonlijkheden, aan principes en zou liefst geen vlieg kunnen kwetsen.

Ik vroeg me af of er misschien nog personen zijn die een beetje hetzelfde probleem hebben, of in een gelijkaardige situatie hebben gezeten... of als er iemand gewoon wil reageren zou ik ook tof vinden!
Alvast bedankt voor het lezen van m'n hele verhaaltje, en m'n excuses voor de lengte :-)

Groetjes,

seaking8
New user
New user
Berichten: 39
Lid geworden op: 10 jun 2008 18:01
Geslacht: Vrouw
Locatie: Kortrijk (kot)

Re: Strijd

Bericht door seaking8 » 26 mar 2009 17:46

:hugs:
Staar je niet blind op een gesloten deur,
maar kijk om je heen naar een deur die wel open gaat.

Gast

Re: Strijd

Bericht door Gast » 26 mar 2009 20:15

Hoihoi,
ik heb juist jou verhaaltje gelezen, en nu ik moet zeggen dat ik jou volledig begrijp.
Ik ben zelf ook een jaar en een maand samen, maar ik heb ook van die verschrikkelijke twijfels. En dan stel je de vraag inderdaad: moet ik bij mijn vriendje blijven, of niet?
Helaas kan ik daar geen antwoord op geven, aangezien die vraag zelf in mijn hoofd ronddoold, maar wat ik wel kan zeggen is dat je je gevoel moet laten spreken. Ga met je vriendin eens een keertje naar de film of dergelijke, praat er met haar over. Zeg ook dat je je vriendje ontzettend graag ziet, en dat het heel moeilijk is voor jou om hem los te laten. Ook al voel je vlinders voor je vriendin..
Het is een beetje zoals mijn situatie, enkel het verschil dat bij jou je vriendin je wel graag ziet.
Ik zou echt gewoon zeggen tegen haar wat je voelt voor haar, en voor je vriend. Hopelijk begrijpt ze je een beetje, en verstaat ze jou situatie.
Ik weet dat het helemaal niet simpel is, daarom wens ik je heel veel steun toe!
Grts, T.

Gesloten