Het voorleeshoekje

Zoek je iets met al veel stof op? Dan is dit the place to be. (Tip: de zoekfunctie is een handige tool om hier je weg te vinden.)
Mwah
Forum addict
Forum addict
Berichten: 2009
Lid geworden op: 04 feb 2007 22:52
Geslacht: Vrouw
Locatie: Leuven

Het voorleeshoekje

Bericht door Mwah » 14 jun 2008 21:15

Bedoeling: Neem je favoriete boek, een mooi verwoorde/leuke/totdeverbeeldingsprekende/herinneringenoproepende passage en typ ze hier "voor" aan je medeforummers! (gelieve altijd titel, auteur en uitgeverij te vermelden, auteursrechten behouden, dat spreekt voor zich)

Ik start met een stukje uit mijn favoriete kinderboek: Pluk van de Petteflet...

Laat ik beginnen bij het begin : Pluk vindt een huisje

Pluk had een klein rood kraanwagentje. Hij reed ermee door de hele stad en hij zocht naar een huis om in te wonen. Af en toe stopte hij. En dan vroeg hij aan de mensen: "Weet u niet een huis voor me?" Dan dachten de mensen even na en zeiden "Nee". Want alle huizen waren vol.
Eindelijk reed Pluk naar het park. Hij zette z'n wagentje tussen twee bomen en ging op een bankje zitten. "Misschien kan ik vannacht in het park blijven slapen," zei hij hardop. "Dan slaap ik in m'n wagentje onder de boom..." En toen hoorde hij een stem boven zich. "Ik weet een huis voor je," zei de stem.
Pluk keek op. Op een tak van de grote eikenboom zat een mooie dikke duif.
"Het torentje van de Petteflet staat leeg," zei de duif.
"Dankjewel," zei Pluk en hij nam z'n petje af. "Waar is de Petteflet? En hoe heet je?"
"Ik ben Dollie," zei de duif. "En de Petteflet is hier vlakbij. Dat hele hoge flatgebouw daar.. zie je wel? Daarbovenop is een torentje. En daar woont niemand in. Als je vlug bent, kun je in dat kamertje trekken. Maar je moet wel opschieten want anders is het misschien al weer bewoond."
"Bedankt," zei Pluk en hij stapte dadelijk in z'n kraanwagentje en reed naar het flatgebouw. Hij zette z'n wagentje langs de stoep, ging de glazen deur binnen en stapte in de lift. Zoefffff, daar ging hij naar boven.
Toen hij uitstapte stond hij op de allerhoogste buitengalerij en de wind woei (?) door z'n haren; het was zo verschrikkelijk hoog dat hij duizelig werd. Maar daar zat Dollie de duif op de leuning van de ballustrade. Ze was naar boven gevlogen, sneller dan de lift en ze zat op hem te wachten.
"Kom maar mee," zei ze. "Ja, loop maar mee over de gang. Kijk, daar is de deur van het torentje. De deur is niet op slot. Je kunt er zo in."
Pluk ging naar binnen. Het was een hele leuke torenkamer, helemaal rond en met ramen aan alle kanten. Omdat het zo hoog was kon je uitkijken over de hele stad. Er stond een bed en een stoel en een kast en er was een vaste wastafel.
"Denk je dat ik hier zomaar mag wonen?" vroeg Pluk.
"Ja hoor," zei Dollie. (tsss, de kraker :P )"Het staat leeg. Veel geluk ermee en tot ziens. Ik kom je nog wel eens opzoeken." En Dollie de duif vloog weg, terug naar het park.
Pluk was erg gelukkig met z'n eigen huisje. Hij bleef een uur lang uitkijken, telkens uit een een ander raampje en telkens zag hij weer een ander stukje van de stad. Totdat hij honger kreeg.
"Ik ga boodschappen doen," zei hij. "Hier onder in het flatgebouw is een hele rij winkels, dat heb ik gezien."
Hij ging weer met de lift (de luierik :P ). En nu stond er iemand anders in de lift. Het was een dame met een grote spuitbus in haar hand. Ze bekeek Pluk van top tot teen. En toen vroeg ze: "Woon jij hier?"
"Ja mevrouw," zei Pluk beleefd.
"Waar woon je dan?" vroeg de dame. "In welke flat? Op welk nummer?"
"Ik woon in het torentje," zei Pluk.
"In de torenkamer?" vroeg de dame. "Zo zo!" Ze bekeek hem weer met hele koude ogen en Pluk was bang dat ze zou vragen: "Mag dat wel?" of: "Heb je wel een vergunningom daar te wonen?" Maar gelukkig was de lift beneden voor ze verder iets kon vragen en Pluk ging er haastig uit en holde weg, naar buiten, naar de winkelgalerij. Hij kocht brood en melk en een zak appels (de gezondheidsfreak :wink: )
"Dat is geloof ik alles wat ik nodig heb," zei Pluk. "O nee, ik wou nog graag een fijn stripboek kopen."
Hij ging het boekwinkeltje in. Er stond een aardige oude heer achter de toonbank. En terwijl Pluk bezig was een stripverhaal uit te zoeken, vroeg de oude meneer: "Woon je hier in de flat?"
"Ik woon in het torentje," zei Pluk. "Nog maar net."
"Dan bof je," zei de oude heer. "Heb je al andere mensen ontmoet die hier wonen?"
"Nee," zei Pluk. "Tenminste... O ja, in de lift stond een dame met een spuitbus."
"Lieve help! Met een spuitbus? Dat moet mevrouw Helderder geweest zijn. Waar ging ze naartoe?"
...

En wie dat wil weten moet maar verder lezen in Pluk van de Petteflet door Annie M.G. Schmidt. (Uitgeverij Querido, met illustraties van Fiep Westendorp)

Ik herinner me dat dit boek veel indruk op me gemaakt heeft toen het me werd voorgelezen door de juf. Mijn fantasie sloeg regelmatig op hol na het zien van de tekeningen en het horen van dit prachtige verhaal. Een mooie herinnering aan m'n kindertijd en dus een boek dat zeker een plaats verdiend op mijn boekenrek!!!

Scarlett
Experienced user
Experienced user
Berichten: 394
Lid geworden op: 15 jan 2007 19:09
Locatie: Vl-Br

Bericht door Scarlett » 14 jun 2008 21:56

Pluk. :love:

Laat ik beginnen bij het einde :P ;
(Voor alle duidelijkheid; de negenjarige Oskar verloor zijn vader bij de aanslagen op het WTC in New York.)

Ik stak mijn hand tussen het bed en de muur en vond Dingen Die Me Zijn Overkomen. Het zat helemaal vol. Binnenkort moest ik met een nieuw deel beginnen. Ik las dat het door het papier kwam dat de torens bleven branden. Al die notitieblokjes en fotokopieën en geprinte e-mails en foto's van archiefkasten... allemaal brandstof. Als we een papierloze samenleving hadden gehad, die er volgens een boel wetenschappers binnenkort zal zijn, leefde papa nog. Misschien moet ik maar niet met een nieuw deel beginnen.
Ik haalde de zaklantaarn uit mijn rugzak en richtte hem op het boek. Ik zag kaarten en tekeningen, foto's uit tijdschriften en kranten en van internet, foto's die ik met opa's camera had gemaakt. De hele wereld zat erin. Eindelijk vond ik de foto's van de vallende man.
Was het papa?
Misschien.
Het was in elk geval iemand.
Ik scheurde de bladzijde uit het boek.
Ik legde ze in omgekeerde volgorde, dus de laatste bovenop en de eerste onder.
Toen ik ze zo doorbladerde, leek het net alsof de man omhoog zweefde. Als ik nog meer foto's had gehad, was hij door het raam het gebouw weer in gevlogen, en dan was de rook in het gat verdwenen waar even later het vliegtuig uit zou komen.
Dan had papa zijn berichten achterstevoren ingesproken totdat het antwoordapparaat leeg was, en het vliegtuig was achteruit bij hem vandaan gevlogen, helemaal naar Boston. Hij was met de lift naar de begane grond gegaan en had dan op de knop voor de bovenste verdieping gedrukt. Hij was achteruit naar de metro gelopen en de metro was achteruit de tunnel in gereden, terug naar ons station. Papa was achteruit door het draaihekje gelopen, had zijn metrokaart omgekeerd gestempeld en was van links naar rechts in de New York Times lezend achteruit naar huis gelopen. Daar had hij zijn koffie in zijn mok gespuugd, zijn tanden ontpoetst en met zijn scheermes haartjes op zijn gezicht gesmeerd. Dan was hij terug in bed gestapt, de wekker was achterstevoren afgelopen en hij had achterstevoren gedroomd. Dan was hij de avond voor de zwarte dag weer opgestaan. Hij was achterstevoren naar mijn kamer gelopen, ondertussen achterstevoren 'I Am the Walrus' fluitend. Hij was bij me in bed gekropen. We hadden samen naar de sterren op mijn plafond gekeken, die hun licht uit onze ogen hadden gezogen. Ik had achterstevoren 'Niks' gezegd. Hij had achterstevoren 'Ja jongen?' gezegd. Ik had achterstevoren 'Pap?' gezegd, maar dat had hetzelfde geklonken als 'Pap' andersom. Hij had me het verhaal over het zesde district verteld, van de stem in het blikje aan het eind tot het begin, van 'Ik hou van je' tot 'Ooit lang geleden...'
Alles was veilig geweest.

('Extreem luid & ongelooflijk dichtbij.' Jonathan Safran Foer. Anthos/Manteau.)

En waarom dit boek? Omdat het één van de enige boeken is die ik regelmatig even moest neerleggen om te bekomen.

W817
Regular user
Regular user
Berichten: 140
Lid geworden op: 30 mei 2008 14:55
Geslacht: Vrouw

Bericht door W817 » 14 jun 2008 22:10

leuk toppic

De klap van Ediep Koning

'Liefde is duister, mij lijkt het meer iets voor blinden.'
Daar had Ediep Koning even niet van terug. Hij keek weg van de stad en recht in het gezicht van zijn vriend. Mark kon zulke diepe dingen zeggen. Vooral op lome dagen als vandaag had hij de neiging in raadselen te spreken. Alsof hij iets wist dat voor Ediep verborgen bleef. Genetisch overgeleverde kennis misschien, die bij hemzelf verloren was gegaan.
'Duister...' zei Ediep zo neutraal mogelijk om ervoor te zorgen dat het zowel een vraag als een bevestiging kon lijken.
'Eerst ben je blind van geluk,' orakelde Mark en liet nadrukkelijk een pauze vallen. Ediep voelde dat er iets van hem verlangd werd, zoals in de dialogen die ze de de laatste tijd met Grieks kregen. Sketches voor één filosoof en een aangever, maar Mark geilde erop.
....

Het begin van het kortverhaal 'De klap van Ediep Koning' van Arthur Japin. Uitgeverij De arbeiderspres.

Ik vind het een heel tof kortverhaal. Een gesprek tussen een tiener die de grote waarheid tracht te vatten en zijn vriend die gewoon blij is dat hij in het gras ligt, om het even simpel te schetsen. De spanning tussen de twee personages is echt schitterend.

kinderknieën
Forum addict
Forum addict
Berichten: 2072
Lid geworden op: 22 aug 2006 12:07
Geslacht: Vrouw
Locatie: Antwerpen

Bericht door kinderknieën » 15 jun 2008 00:50

Voorlezen is ontzettend leuk. En zo warm en zacht. M'n liefje en ik doen dat soms nog voor elkaar.
Nuja, hier een stuk uit Eenzaam spelen met Pompon van L.P. Boon (uitg. Meulenhoff/Manteau), waar meneer Boon zelf over zei dat het zo aandoenlijk mooi en echt waar was, dat hij het nooit durfde uitgeven. Wel gaf hij, godzijdank, de toestemming dat na zijn dood wel te laten gebeuren.
Spoiler! :
En dan, een uitzonderlijk mooie lentedag, wou ze zich toch niet ontdoen van haar manteltje. Maar ik was die nukken en neuren gewend, en drong niet aan opdat ze het toch zou doen, al leek het er daardoor op of onze busreis maar een paar halten ver was. Na een poos begon ze om zich heen te kijken, overdreven geheimzinnig rondspiedend, om me toch te doen opmerken dat ze nu iets doen wou dat door niemand mocht worden opgemerkt.
Ze sloeg dan alleen maar het manteltje open. Eronder droeg ze een reeds voorbarig zomerkleedje, en op een bepaalde plaats daarvan welfden heel eventjes twee minuscule heuveltjes op. Ze ging met gekruiste armen zitten, om deze nieuwverworven vruchten van nauwelijks wat omvang, aan het oog te onttrekken.
Ik wist niet wat te zeggen. Ik glimlachte haar alleen wat toe, bemoedigend zou het kunnen worden genoemd, om haar erover heen te helpen.
En toen schrok ik opnieuw, want zich dicht naar me toebuigend zei ze, maar zo snel dat ik het niet meteen ten volle begreep:
– Je mag ze even voelen.

De hele dag smeekte binnen in haar een sprookje om geboren te worden. Een sprookje, bevolkt met cyclopen.
Ze wist dat cyclopen in grote benden leefden, liefst in zandige (als ik het ooit opschrijf, dacht ze, zet ik het verkeerd en maak ik er zondige van) bodem. Verlangend een diepgaande studie over hen te maken, zocht ik de bossen van Liederloo op, waar nog talrijke exemplaren in ongebondenheid ronddartelden.
De waard uit de auberge vergezelde haar. Het lag dan in zijn bedoeling meer vrouwelijke cyclopen van wat naderbij te bekijken. Alhoewel deze rechtop kunnen lopen trof hij ze meestal in liggende houding aan. Hun lichaam was van een oogstrelende roze kleur. Het ene oog weerspiegelde echter heel wat minder dan wat hij er in zoeken wou.
Er groeiden allerlei vruchten aan hun lichaam, maar plukken mocht hij ze niet.
– Ook niet even voelen of ze reeds rijp zijn? wou hij weten.
Ze zag hem een en ander noteren, dat hij voor haar verborgen wou houden. Maar in een onbewaakt ogenblik kon ze lezen: alhoewel we met eindeloos geduld proeven namen om een kruisingsras te bekomen, bracht dit tot nog toe geen zichtbaar resultaat op.
Ze meende het zichzelf verplicht, dan ook maar wat te noteren. Bij haar werd het: men dacht dat cyclopen in hun strijd om het bestaan niet waren opgewassen tegen hun talrijke vijanden, maar dat blijkt nu larie en apekool.

Vlug sloot ze het manteltje weer. En meer in een beschermend liefkozen dan in een verboden begeren zoende ik haar, gewoon. Ze trok zich echter niet terug na de zoen, maar bleef de open mond tegen de mijne aanhouden.
Ondertussen zocht ze, zo dicht tegen me aan, mijn blik. We zaten oog aan oog, mond aan mond. En langzaam, wetend dat het verkeerd was, dat het niet mocht, bracht ik mijn tong voorwaarts, voelde ik even de tanden, en legde ze daarna liefkozend tegen hare tong aan.
Zo bleven we. Zeker moment zocht ze ondertussen mijn hand en bracht die ter hoogte van de onooglijke heuveltjes. Doch, terwijl ik dan toch in de richting ervan voelen wou, hield ze me tegen.
We zaten in elkaar verstrengeld, met onze beide opgestoken handen tegen elkaar geplant, in het bereik van wat ze me aanbood en meteen ook onthield.

Echo
I have no life
I have no life
Berichten: 6967
Lid geworden op: 30 dec 2004 15:06
Locatie: Gent
Contacteer:

Bericht door Echo » 15 jun 2008 11:31

Wat een heerlijk topic! :love:

Misschien past mijn stukje niet onmiddellijk binnen het opzet van dit topic, maar toch vind ik het de moeite waard om het hier te posten. De woorden die volgen, zijn de allerlaatste twee paragrafen van 'A History of the Modern World' van Palmer, Colton en Kramer, op pagina 1114 van de tiende editie.


The constant changes and upheavels in contemporary human history might be compared to cataclysms in the natural world. A cataclysm is not a time downfall only. Mountains crumble, but others are thrust up. Lands vanish, but others rise from the sea. So it is with the political and social cataclysm of our times. Old landmarks are worn down. Empires pass away; new nations arise in their place. Subjugated peoples regain independence; rigid ideologies collapse. The ascendancy of Europe, the West, and the European nations closes; they learn to negotiate with others, not to rule them. There is a greater fluidity in social relationships. Women and minorities struggle for equal places in society. But social justice and peace remain elusive goals. The gap between rich and poor among nations, and within nations, is not easily overcome. Old and new diseases, natural catastrophes, and armed conflicts exact their toll. Resurgent nationalism feeds on intolerance and hatred. Never has war been so potentially destructive; the menace of a nuclear war that would blight much of civilization wanes but does not disappear. Uncontrolled economic development threatens the environment, and population growth presses on natural resources. International cooperation and intervention are needed to protect human rights, end or prevent wars, and sustain the earth's billion.

But there is a growing global recognition of all these concerns. To close this long history on a note placidity would indeed be inappropiate, but it would also be wrong to close on a note of doom. The history of the modern world shows the astonishing range of human imagination and ingenuity, and there are good historical reasons to believe that people will continue to confront future problems and challenges with determination and creativity.


Voor mij kunnen ze een gigaboek gevuld met oorlogen, haat, genocides, etc. niet mooier eindigen en iedere keer als ik dit stuk lees, komen de tranen spontaan.

Een volgend stukje zal wat literairder zijn :wink:
Ik ben een van die robuuste lezers die lezen zoals ze snurken, eten en winden laten – een gildenbroeder van het eerlijke ezelsoor en niet van het pretentieuze leeslint.
Patrick Demompere

Desire. Poetry. -
Verlangen is het beest in mijn wijn.

Echo
I have no life
I have no life
Berichten: 6967
Lid geworden op: 30 dec 2004 15:06
Locatie: Gent
Contacteer:

Bericht door Echo » 19 jun 2008 14:14

Bij deze. Uit Spoetnikliefde van Haruki Murakami.


Sumire legde haar hoofd op mijn schouder. Haar haar zat met een haarspeld naar achteren en ik kon haar fijne, kleine oortje zien. Het was een mooi oortje, dat nieuw gemaakt leek. Een zacht, kwetsbaar oortje. Ik kon haar adem voelen op mijn huid. Ze droeg een verschoten effen blauw T-shirt op een roze korte broek. Haar tepels schemerden door het T-shirt heen. Ik rook een vage geur van zweet. Het was de geur van haar zweet, de geur van mijn zweet, van ons zweet subtiel vermengd.

Ik wilde Sumire omhelzen. Een heftige drang haar ter plekke tegen de vloer te drukken overviel me. Maar ik wist dat het nutteloos was. Dat leidde helemaal nergens toe. Het leek net of mijn ademhaling stokte en mijn blikveld zich plotseling vernauwde. De tijd was de uitgang kwijt en draaide rondjes. In mijn broek zwelde de lust op en werd zo hard als steen. Ik was verward, losgeslagen. Ik probeerde me te herstellen. Ik zoog verse lucht in mijn longen, sloot mijn ogen en in deze onsamenhangende duisternis telde ik langzaam af. De aandrang was zo overweldigend dat de tranen in mijn ogen prikten.
'Ik mag jou ook,' zei Sumire. 'Meer dan wie ook ter wereld.'
'Op Mioe na.'
'Met Mioe is het anders.'
'Hoezo?'
'Wat ik voor jou voel en wat ik voor haar voel, is van een andere orde. Ik bedoel... Hoe moet ik dat nu uitleggen?'
'Hopeloze hetero's als ik hebben daar een handige uitdrukking voor,' zei ik. 'Er een stijve van krijgen, noemen we dat gewoon.'
Sumire lachte. 'Afgezien van mijn verlangen om schrijver te worden, heb ik nog nooit zo'n sterk verlangen gevoeld. Ik was altijd tevreden met wat ik had en verlangde nooit naar meer; Maar nu wil ik Mioe. Heel sterk. Ik wil haar hebben. Ik wil dat ze van mij is. Dat moet gewoon. Het is geen kwestie van keus. Ik begrijp zelf ook niet waarom dat zo is. Zoiets ongeveer?'
Ik knikte. Mijn penis had nog niets van zijn overweldigende hardheid verloren. Ik bad dat Sumire het niet opmerkte.
'Er is een geweldige uitspraak van Groucho Marx,' zei ik. 'Ze houdt zoveel van me dat ze niet meer weet wat voor of achter is. Daarom houdt ze van me.'
Sumire lachte.
'Ik hoop dat het goed afloopt,' zei ik. 'Maar wees heel voorzichtig. Je bent nog kwetsbaar. Vergeet dat niet.'
Ik ben een van die robuuste lezers die lezen zoals ze snurken, eten en winden laten – een gildenbroeder van het eerlijke ezelsoor en niet van het pretentieuze leeslint.
Patrick Demompere

Desire. Poetry. -
Verlangen is het beest in mijn wijn.

kinderknieën
Forum addict
Forum addict
Berichten: 2072
Lid geworden op: 22 aug 2006 12:07
Geslacht: Vrouw
Locatie: Antwerpen

Bericht door kinderknieën » 19 jun 2008 20:42

Uit The Bell Jar van Sylvia Plath:

I saw my life branching out before me like the green fig tree in the story. From the tip of every branch, like a fat purple fig, a wonderful future beckoned and winked. One fig was a husband and a happy home and children, and another fig was a famous poet and another fig was a brilliant professor, and another fig was Ee Gee, the amazing editor, and another fig was Europe and Africa and South America, and another fig was Constantin and Socrates and Attila and a pack of other lovers with queer names and offbeat professions, and another fig was an Olympic lady crew champion, and beyond and above these figs were many more figs I couldn't quite make out. I saw myself sitting in the crotch of this fig tree, starving to death, just because I couldn't make up my mind which of the figs I would choose. I wanted each and every one of them, but choosing one meant losing all the rest, and, as I sat there, unable to decide, the figs began to wrinkle and go black, and, one by one, they plopped to the ground at my feet.

Echo
I have no life
I have no life
Berichten: 6967
Lid geworden op: 30 dec 2004 15:06
Locatie: Gent
Contacteer:

Bericht door Echo » 19 jun 2008 21:40

kinderknieën schreef:Uit The Bell Jar van Sylvia Plath:
[Prachtige woorden]
Wauw! :love:
Ik ben een van die robuuste lezers die lezen zoals ze snurken, eten en winden laten – een gildenbroeder van het eerlijke ezelsoor en niet van het pretentieuze leeslint.
Patrick Demompere

Desire. Poetry. -
Verlangen is het beest in mijn wijn.

kinderknieën
Forum addict
Forum addict
Berichten: 2072
Lid geworden op: 22 aug 2006 12:07
Geslacht: Vrouw
Locatie: Antwerpen

Bericht door kinderknieën » 22 jun 2008 00:32

Een stukje hieruit:
Afbeelding

If only you could understand, George... But how could you? How could anyone know the depth of my frustration, my longing, my guilt? Am I an insensitive coward or an inhuman beast? While vain hope endures, I remain mute in order to forestall accusals of leopoldish complicity. Does the forced revelation of my inner nature expose the workings of a damnable brute?
A town fixates on this tragic mystery, whose terrible solution I alone must bear, and still my debased thoughts are muddied with pangs of thwarted desire. Five months ago, there was placed in my home the subject of my most passionate empathy: a creature of infinite charm from whom I must withhold all devotions; an obscene technicality: she is my “sister”! I am given solace only in furtive, and unwholesome reverie, the purity of my passion distorted. What torment, to know so well one’s character.

Spoiler! :
En ook wel dit:

Afbeelding

Beliefje
Forum addict
Forum addict
Berichten: 1973
Lid geworden op: 29 jul 2002 21:09
Locatie: Mechelen

Bericht door Beliefje » 22 jun 2008 13:40

Een passage uit één van mijn lievelingsboeken Slaap! van Annelies Verbeke

Al tijdens mijn eerste nachtelijke omzwerving besloot ik mijn haat te richten op de duizenden, miljoenen mannen, vrouwen en kinderen die vanuit donkere zachte bedden keken naar de binnenkant van hun netvlies, naar de achterkant van hun ziel. Morgen zouden ze met moeite ontwaken. Slaapdronken zouden ze plaatsnemen aan de keukentafel of op het toilet. Met een ochtendhumeur, waarom niet, alsof zij iets te klagen hadden. Ik nam een laatste trek van mijn sigaret en smeet de peuk in een riool. Wonderwoman's action time. De deur naar het halletje van het appartementsblok maakte geen geluid. Wel sprong het licht in de ruimte waar de bellen hingen vanzelf aan met een zachte zoem. Ik keek naar de etiketten op de brievenbussen, het ene al zorgvuldiger aangebracht dan het andere. Debaere, Van Kieleghem, De Wachter, Zordana, Ahib, Won, De Gieter.
Ahib, Won, De Gieter. De combinatie van de drie laatste namen werkte op mijn versleten lachspieren. (haha, zo grappig is dat nu ook weer niet). Ahib heeft niet eens een plant om te gieten (hahaha, kom, stop nu maar)
Arme Ahib, wint hij eens iets (stop!)
Mijn gelach weerkaatste tussen de glazen deuren. Ik dwong mezelf tot stilte en nam plaats voor de bellen. We beginnen met Ahib. Ik drukte zijn bel in en wachtte, mijn oor naast de intercom. Het duurde lang. Goed zo. Trek jezelf de wereld in. Realiteit!
'Ja?'
Een bange vrouwenstem. Ik trachtte zo alarmerende mogelijk te zwijgen.
'Hallo? wie is daar?'
Wat zeggen mensen toch banale dingen.
Lange stilte. Had ze de hoorn laten vallen en was ze op weg naar beneden?
'Zeg, moet ik hiervoor wakker worden? Ik heb mijn nachtrust nodig!' De slaap in haar stem verhinderde haar om echt te schreeuwen. Het doel was bereikt. Ik glipte naar buiten en verdween op mijn ijzeren ros. In een nacht die alleen van mij was, in een nacht die alleen mij wou.
Afbeelding

seagulleke
Experienced user
Experienced user
Berichten: 481
Lid geworden op: 02 feb 2003 15:01
Locatie: Bilzen
Contacteer:

Bericht door seagulleke » 22 jun 2008 21:58

dit is een superfijn topic! hieraan kan je merken of een boek je eventueel zal bevallen!
ik zal hier bij gelegenheid een stukje posten uit 'de engelenmaker' van stefan Brijs, of 'je moet dansen op mijn graf' van Aidan chambers...
maar dat lukt nu niet. het boek ligt niet bij de hand.
maar echt een geweldig topic!
waarvoor dank!
eeuwigheid is verliefd
op wat tijd opwekt

Mwah
Forum addict
Forum addict
Berichten: 2009
Lid geworden op: 04 feb 2007 22:52
Geslacht: Vrouw
Locatie: Leuven

Bericht door Mwah » 22 jun 2008 21:59

seagulleke schreef:dit is een superfijn topic! hieraan kan je merken of een boek je eventueel zal bevallen!
ik zal hier bij gelegenheid een stukje posten uit 'de engelenmaker' van stefan Brijs, of 'je moet dansen op mijn graf' van Aidan chambers...
maar dat lukt nu niet. het boek ligt niet bij de hand.
maar echt een geweldig topic!
waarvoor dank!
ú wordt bedankt voor uw (latere) bijdrage :wink:

seagulleke
Experienced user
Experienced user
Berichten: 481
Lid geworden op: 02 feb 2003 15:01
Locatie: Bilzen
Contacteer:

Bericht door seagulleke » 23 jun 2008 16:16

PB me als 't te lang op zich laat wachten ;-)
eeuwigheid is verliefd
op wat tijd opwekt

kinderknieën
Forum addict
Forum addict
Berichten: 2072
Lid geworden op: 22 aug 2006 12:07
Geslacht: Vrouw
Locatie: Antwerpen

Bericht door kinderknieën » 17 jul 2008 13:14

'Zuigen bloemen 's avonds het licht uit de lucht zodat het donker wordt?' vroeg ik op een keer aan Achiel. Daar moest hij heel lang over nadenken. Toen zei hij dat het mogelijk was, hoewel het niet vaststond. De volgende dag bracht hij me naar de stallen achter de kerk waar een groep oude monniken woonde. Elias, een vrolijke man die rook naar mijn moeder, leidde me rond. Onder een houten dakgeraamte woonden mannen en beeldhouwwerken samen, tussen stofwolken en voederbakken vol gereedschap. Hamers beten grote stukken uit blokken marmer, vijlen gleden als handpalmen over het ruwe oppervlak en susten de verminkte steen. De alleroudste monniken schuifelden wat rond en sprenkelden water over het witte zand. Bij een blok arduin hield Elias halt. Achiel had hem verteld over mijn mooie gedachten, zei de geurige, dikke stem. Met die gedachten kon ik zeker en vast een beeld maken. 'Artiesten zijn de hoveniers van de schoonheid. En die vermag alles,' zei hij, en hij lachte zijn amandelen bloot.

Uit Vrije Val van mevrouw S. De Coster (Prometheus)
De manier hoe ons Saskia het creëren van een beeld beschrijft (vooral dat met die vijlen, wojo) zorgt ervoor dat ik haar wil high fiven.

Echo
I have no life
I have no life
Berichten: 6967
Lid geworden op: 30 dec 2004 15:06
Locatie: Gent
Contacteer:

Bericht door Echo » 10 aug 2008 16:52

Lorsque j'avais six ans j'ai vu, une fois, une magnifique imaga, dans un livre sur la forêt vierge qui s'appelait Histoires vécues. Ça représentait un serpent boa qui avalait un fauve. Voilà la copie du dessin.

Afbeelding

On disait dans le livre: "Les serpent boas avalent leur proie tout entière, sans la mâcher. Ensuite ils ne peuvent plus bouger et ils dorment pendant six mois de leur digestion."

J'ai alors beaucoup réfléchi sur les aventures de la jungle et, à mon tour, j'ai réussi, avec un cryon de couleur, à tracer mon premier dessin. Mon dessin numéro 1. Il était comme ça:

Afbeelding

J'ai montré mon chef-d'oeuvre aux grandes personnes et je leur ai demandé si mon dessin leur faisait peur.

Elles m'ont répondu: "Pourquoi un chapeau ferait-il peur?"

Mon dessin ne représentait pas un chapeau. Il répresentait un serpent boa qui digérait un éléphant. J'ail alors dessiné l'intérieur du serpent boa, afin que les grandes personnes puissent comprendre. Elles ont toujours besoin d'explications. Mon dessin numéro 2 était comme ça:

Afbeelding

Les grandes personnes m'ont conseillé de laisser de côté les dessins de serpents boas ouuverts ou fermés, et de m'intéresser plutôt à la géographie, à l'histoire, au calcul et à la grammaire. C'est ainsi que j'ai abandonné, à l'âge de six ans, une magnifique carrière de peintre. J'avais été découragé par l'insuccès de mon dessin numéro 1 et de mon dessin numéro 2. Les grandes personnes ne comprennent jaimais rien toutes seules, et c'est fatigant, pour les enfants, de toujours et toujours leur donner des explications...

J'ai donc dû choisir un autre métier et j'ai appris à piloter des avions. J'ai volé un peu partout dans le monde. Et la géographie, c'est exact, m'a beaucoup servi. Je savais reconnaître, du premier coup d'oeil, la Chine de l'Arizona. C'est très utile, si l'on s'est égaré pendant la nuit.

J'ai ainsi eu, au cours de ma vie, des tas de contacts avec des tas de gens sérieux. J'ai beaucoup vécu chez les grandes personnes. Je les ai vues de très près. Ça n'a pas trop amélioré mon opinion.

Quand j'en reconnais une qui me paraissait un peu lucide, je faisais l'expérience sur elle de mon dessin numéro 1 que j'ai toujours conservé. Je voulais savoir si elle était vraiment compréhensive. Mais toujours elle me répondait: "C'est un chapeau." Alors je ne lui parlais ni de serpents boas, ni de forêts vierge, ni d'étoiles. Je me mettais à sa portée. Je lui parlais de bridge, de golf, de politique et de cravates. Et la grande personne était bien contente de connaître un homme aussi raisonnable...

Uit 'Le Petit Prince' van Antoine de Saint-Exupéry.
Ik ben een van die robuuste lezers die lezen zoals ze snurken, eten en winden laten – een gildenbroeder van het eerlijke ezelsoor en niet van het pretentieuze leeslint.
Patrick Demompere

Desire. Poetry. -
Verlangen is het beest in mijn wijn.

saraheeeeuk
New user
New user
Berichten: 19
Lid geworden op: 08 aug 2008 18:15
Locatie: Schoten

Bericht door saraheeeeuk » 11 aug 2008 12:44

Ik heb le petit prince in Nederlandse versie. :P

Ik ben dol op de franse verhaaltjes van Sempé et Goscinny (maker van bekende strips). Een paar maanden geleden heb ik na lang zoeken, in de Fnac van Le Forum des Halles in Parijs, dan eindelijk het boekje Le Petit Nicolas gevonden.

Hier een stukje van het verhaaltje: Louisette.

Dans le jardin, j'ai ramassé l'avion, qui n'avait rien, heureusement, et Louisette m'a dit: "Qu'est-ce qu'on fait?" "Je ne sais pas, moi, je lui ai dit, tu voulais voir les fleurs, regarde-les, il y en a des tas par là." Mais Louisette m'a dit qu'elle s'en moquait de mes fleurs et qu'elles étaient minables. J'avais bien envie de lui taper sur le nez, à Louisette, mais je n'ai pas osé, parce que la fenêtre du salon donne sur le jardin, et dans le salon il y avait les mamans.
"Je n'ai pas de jouets, ici, sauf le ballon de football, dans le garage." Louisette m'a dit que ça, c'était une bonne idée. On est allés chercher de ballon et moi j'étais très embêté, j'avais peur que les copains me voient jouer avec une fille. "Tu te mets entre les arbres, m'a dit Louisette, et tu essaies d'arrêter le ballon."
Là, elle m'a fait rire, Louisette, et puis, elle a pris de l'élan et, boum! un shoot terrible! La balle, je n'ai pas pu l'arrêter, elle a cassé la vitre de la fenêtre du garage.

Les mamans sont sorties de la maison en courant. Ma maman a vu la fenêtre du garage et elle a compris tout de suite. "Nicolas! elle m'a dit, au lieu de jouer à d tes invités, surtout quand ils sont aussi gentils que Louisette!" moi, j'ai regardé Louisette, elle était plus lion, dans le jardin, en trein de sentir les bégonias.

Le soir, j'ai été privé de dessert, mais ça ne fait rien, elle est chouette, Louisette, et quand on sera grands, on se mariera.
Elle a un shoot terrible!

Mistral
Regular user
Regular user
Berichten: 253
Lid geworden op: 09 aug 2008 19:31
Geslacht: Vrouw
Locatie: Gent

Bericht door Mistral » 13 aug 2008 12:41

Héérlijk topic! :)

Het eerste hoofdstuk uit de meesterlijke roman van Vladimir Nabokov, Lolita dus. Een heel bekend stuk, vermoed ik.

Lolita, mijn levenslicht, mijn lendevuur. Mijn zonde, mijn ziel. Lo-lie-ta: de tongpunt daalt drie treden het gehemelte af en tikt bij drie tegen de tanden. Lo. Lie. Ta.
Ze was Lo, gewoon La, als ze met haar één meter vijftig 's ochtends met één sok aan stond. Ze was Lola in een lange broek. Ze was Dolly op school. Ze was Dolores als ze ergens haar naam onder zette. Maar in mijn armen was ze altijd Lolita.
Had ze een voorgangster? Ja zeker, nou en of. In feite was er misschien wel helemaal geen Lolita geweest als ik niet al eens een zomer een eerste kindmeisje had bemind. In een vorstendom aan zee. O, wanneer? Zowat evenveel jaar voor Lolita werd geboren als ik die zomer oud was. Bij een moordenaar kun je altijd vertrouwen op een zwierige prozastijl.
Damen en heren van de jury, bewijsstuk nummer één is wat de afgunst wekte van de serafijnen, de misleide, eenvoudige, edel-gevleugelde serafijnen. Bekijkt u dit doornenkluwen.

Mistral
Regular user
Regular user
Berichten: 253
Lid geworden op: 09 aug 2008 19:31
Geslacht: Vrouw
Locatie: Gent

Bericht door Mistral » 19 aug 2008 12:15

Een stukje uit "Moeder, waarom leven wij?" (L. Zielens), het boek dat ik op dit moment aan het lezen ben.

Even contextualiseren: Netje heeft net zelfmoord proberen te plegen door in een rivier te springen. Ze is echter op tijd gevonden en is dus weer thuis. Oh ja, ze is zwanger.

Weer in deze met sneeuw en klokkeklank vervulde kamer te zijn! Weer terug in dit ellendig bed, - terwijl zij sterven wilde en afscheid had genomen van het bestaan. Dit bestaan nu opnieuw moeten beginnen! Weer de last van duizend moeilijkheden torsen, weer die duizenden nederlagen, die glansloze armoede! Zij wenst dit leven niet, zij wil het niet meer hervatten. Zij wil niet meer leven en toch moet zij leven, zonder zin, zonder betekenis, en waarom? Omdat zij nu eenmaal nog leeft. Wat betekent dit leven voor haar? Niets! Tenzij: het kind. O, haar kind misschien... Misschien, want stel je voor dat het gisteren gestorven is, dat zij het dood in zich draagt! Zulk verdriet breekt in schreien uit, het zachte, erbarmelijke schreien van een wezen, dat geen uitkomst ziet, zelfs niet meer in de dood, en dus maar leven moet! Zij graaft zich onder de dekens. Over het lichaam vloeien koude rillingen en het hoofd gloeit. Zij is niet meer, zij ademt niet meer, lééft niet meer. Een stuk ellendig vlees is zij, tussen leven en dood. Haar klamme handen glijden over het onderlijf: 'O, mijn jongen...'

Het weerspiegelt, volgens mij, perfect de sfeer van het boek. Niet echt prettig, dus.

kinderknieën
Forum addict
Forum addict
Berichten: 2072
Lid geworden op: 22 aug 2006 12:07
Geslacht: Vrouw
Locatie: Antwerpen

Bericht door kinderknieën » 19 aug 2008 13:39

Stukjes uit respectievelijk The First en The Second Book Of Hope door Tommi Musturi.
Spoiler! :
Afbeelding
Afbeelding
Spoiler! :
Afbeelding
Afbeelding
Spoiler! :
Ai. Ik las niet voor.

Echo
I have no life
I have no life
Berichten: 6967
Lid geworden op: 30 dec 2004 15:06
Locatie: Gent
Contacteer:

Bericht door Echo » 19 aug 2008 14:44

kinderknieën schreef:Stukjes uit respectievelijk The First en The Second Book Of Hope door Tommi Musturi.
Spoiler! :
Afbeeldingen vervangen door URL bij quote http://i133.photobucket.com/albums/q71/ ... death1.jpg
Afbeeldingen vervangen door URL bij quote http://i133.photobucket.com/albums/q71/ ... death2.jpg
Spoiler! :
Afbeeldingen vervangen door URL bij quote http://i133.photobucket.com/albums/q71/ ... sobig1.jpg
Afbeeldingen vervangen door URL bij quote http://i133.photobucket.com/albums/q71/ ... sobig2.jpg
Spoiler! :
Ai. Ik las niet voor.
Spoiler! :
Nee, beter, je beeldde het uit! :D
Ik ben een van die robuuste lezers die lezen zoals ze snurken, eten en winden laten – een gildenbroeder van het eerlijke ezelsoor en niet van het pretentieuze leeslint.
Patrick Demompere

Desire. Poetry. -
Verlangen is het beest in mijn wijn.

Gesloten