Pessimist, of gewoon hoe het echt is en zal blijven?

Zoek je iets met al veel stof op? Dan is dit the place to be. (Tip: de zoekfunctie is een handige tool om hier je weg te vinden.)
Gesloten
maxim
Experienced user
Experienced user
Berichten: 363
Lid geworden op: 22 dec 2006 23:52
Geslacht: Man
Locatie: zemst/mechelen

Pessimist, of gewoon hoe het echt is en zal blijven?

Bericht door maxim » 20 feb 2008 11:10

Ben ik blij of niet?
Dat is de hoofdvraag die ik mij elke dag stel.

Is het goed om altijd alleen te zijn?
Mensen te manipuleren als het u goed uitkomt?
Ligt het aan mij?
Ben ik echt zo slecht?
Is het erg?
Wat is gelukkig zijn?
Bestaat liefde echt?
Allemaal vragen waar ik geen antwoord op weet, of misschien wel maar is het wel het juiste?
Het is zo raar, de meeste mensen gaan op die vragen een ander antwoord geven dan mij.

Autisme?!?
Sommige mensen noemen het een ziekte, afwijking, …, maar ik noem het een deeltje van mij!
Waar ik raar genoeg niet meer zonder kan, het maakt mij wel heel verwarrend, raar en meestal zo onduidelijk als maar mogelijk is.
Moest er een manier bestaan om het zo gezegd te " genezen" zou ik nee zeggen, vooral omdat ik bang ben, bang omdat ik geen enkel idee heb hoe het zou zijn.
Geen mensen dat naar u kijken en denken " wat is da voor ne rare" ik kan het mij niet indenken.
Ze zeggen dat mensen dat “het” hebben raar zijn, ze bekijken die mensen alsof ze van een andere planeet komen.
Zijn mensen met autisme minderwaardig dan andere mensen?
Misschien denken “normale mensen” van wel, als ze konden kiezen tussen een normaal kindje of niet, voor ze kinderen kregen zouden ze vast een abortus plegen.
Wie wil nu een ruimtewezentje???

Maar is het nu echt zo slecht?
Ik zelf heb er maar een beetje last van, das toch wat ik dacht, maar ik zat er jammer genoeg een beetje naast.
Maar der zijn er zeer zeker heel veel dat het 1000 keer erger hebben, ik wil het mij zelf niet indenken hoe dat zou zijn, maar beseffen die dat wel zelf.
Ik vraag het mij echt af wat het ergst is, een zware vorm en het zelf niet beseffen, en vervolgens in een instelling belanden.
Of een lichte vorm zoals bij mij en het wel beseffen, wel weten wat er mis is met uzelf, en dan toch u best doen er mee te leven, wetende dat er eigenlijk bijna niemand rondloopt
dat u begrijpt.

Verliefd zijn? kan het of is het maar een domme droom??
Het laatste jaar ben ik socialer geworden, dat was is heel tof, maar ik heb een slechte kant leren kennen van mijn eigen.
Ben is echt verliefd geweest, dat had ik nog nooit meegemaakt, maar na een tijdje gaat het mis, de communicatie is het probleem denk ik.
Het duurde echt niet lang, vandaar kan iemand echt houden van mensen met autisme?
Ik ben er zeker van dat ze dat niet kunnen, ze zouden toch alleen maar liegen uit medelijden om u niet te kwetsen, en het autisme niet begrijpen of doen dat het niet belangrijk is, dat het niet bestaat.
Dat je bent als iedereen anders, wat wel tof zou zijn, maar het is niet zo.
Als mensen aan autisme denken, dan is het vaak de ergste vorm dat er maar bestaat.
Veel mensen met autisme kunnen niet tegen aanrakingen, ik ook dus niet, maar dat heb ik zelf pas de laatste maanden ontdekt.
Juist wanneer ik dacht dak niet meer alleen zou zijn.
Dan ben je is echt verliefd en dan moet je tegen die jongen zeggen, ik zie u graag maar, je mag mij niet aanraken want dat doet pijn.

WIE KAN NU HOUDEN VAN ZO IEMAND?????????

Handjes vasthouden gaat, maar met uw duim over mijn hand wrijven gaat dan weer niet want dan kapt ge mijn hand er beter af zoveel pijn doet het.
Te veel knuffelen gaat ook niet of mijn armen en mijn rug staan in de fik.

Ik ben vast veel te negatief, ik vond mijn autisme nooit een ramp ik kon er perfect meeleven, op mijn eigen rare manier lukt alles wel, maar nu weet ik toch dat ik mijzelf niet te veel moet wijsmaken.
Leven zonder iemand speciaal in u leven is helemaal niet erg, het is altijd zo geweest, en het zal vast altijd zo blijven.





Maxim

Skibi
New user
New user
Berichten: 74
Lid geworden op: 09 jan 2008 11:31
Geslacht: Vrouw
Locatie: Oost-Vlaanderen

Bericht door Skibi » 20 feb 2008 11:45

Hey
Heel begrijpbare tekst heb je daar geschreven!
Begrijpbaar in die zin dat je duidelijk hebt opgeschreven wat je denkt en voelt
Zelf ken ik niemand met autisme, dus het is volkomen ongekend voor mij (behalve dan uit films en documentaires, maar dat is toch nog iets anders hé)

Je zegt dat de meeste mensen anders zullen antwoorden dan jij doet, maar volgens mij geldt dàt wel voor iedereen: iedereen zal een verschillende combinatie van antwoorden hebben, dat maakt iedereen net anders...

En kan het niet zijn dat er nog iemand zoals jij rondloopt? Die je heel goed begrijpt, maar ook niet van aanrakingen houdt? Misschien is het samenzijn dan al voldoende om gelukkig te zijn?

Ik weet wel niet wat je bedoelt met de pijn die je omschrijft. Voelt het werkelijk/fysisch zo aan of is het meer een symboliek die je gebruikt om het gevoel dat je krijgt wanneer iemand je aanraakt te beschrijven?

Veel kan ik je eigenlijk niet helpen, maar ik denk dat je je vooral niet zelf als een freak mag beschouwen, want dat ben je toch niet?
Wat is normaal... Misschien ben jij wel normaal en is de rest te surrealistisch met al hun vertelseltjes over liefde, geld en macht?
Elk zijn eigen kijk, toch?

Zolang je maar stand houdt! Want volgens mij ben je een heel sterk persoon (uit je verhaal te lezen)

Dikke :hugs:
Skibi x

Apollo
Forum addict
Forum addict
Berichten: 2336
Lid geworden op: 11 jun 2005 10:05
Geslacht: Man
Locatie: Rijkevorsel

Bericht door Apollo » 20 feb 2008 14:43

Ik heb enorm veel respect voor jou. Als je zoiets kunt neerschrijven en het hier dan ook nog durft posten. Je weet je situatie zeer goed te verwoorden. Ik moet eerlijk toegeven dat ik, buiten jou, eigenlijk niemand ken met autisme. Dus het is voor mij eerder een ver-weg-van-mijn-bed-show, maar doordat jij het zo goed hebt beschreven, kan ik mij deels inleven van hoe je leefwereld eruit moet zien.

Ik weet echt niet wat ik hier eigenlijk op kan zeggen buiten dat het enorm veel respect afdwingt dat je zoiets durft neerschrijven hier op het forum. Je gaat wsl wel je weg vinden in het leven ondanks de lichte beperking die je is meegegeven. Ik weet niet of dit met een partner gaat zijn of zonder. Daar heb ik geen zicht op. Ik weet niet of ik met iemand die autistisch is zou kunnen samenleven omdat ik zoals je het al zelf aanhaalt, het zou minimaliseren ed vermoed ik. En daar ben jij niet echt mee gediend. Maar wsl lopen er wel mensen rond die dit wel kunnen. Ik weet enkel dat ik dat niet zou kunnen. Waar die mensen zich bevinden die dat wel kunnen, ik zou het niet weten. Ik hoop enkel dat je gelukkig mag worden in je leven of dit nu met of zonder partner is. Ik wens je het allerbeste toe. :hugs:
Adventure lies ahead. You only need to take the first step.

Hanneke

Bericht door Hanneke » 20 feb 2008 17:54

Ik heb het zelf een beetje moeilijk om een samenhangend verhaal, uit het niets, te creëren, dus probeer ik te antwoorden via de quotes.


maxim schreef:Ben ik blij of niet?
Dat is de hoofdvraag die ik mij elke dag stel.

Is het goed om altijd alleen te zijn?
Mensen te manipuleren als het u goed uitkomt?
Ligt het aan mij?
Ben ik echt zo slecht?
Is het erg?
Wat is gelukkig zijn?
Bestaat liefde echt?
Allemaal vragen waar ik geen antwoord op weet, of misschien wel maar is het wel het juiste?
Het is zo raar, de meeste mensen gaan op die vragen een ander antwoord geven dan mij.
Ik denk dat dit dikwijls gebeurt ja, maar ik ben er nog niet van overtuigd dat dit ook wil zeggen dat jouw antwoorden per defenitie fout zijn en andermans antwoorden correct. In zoverre er voor dit soort (subjectieve) vragen al een fout of correct antwoord bestaat.
maxim schreef: Autisme?!?
Sommige mensen noemen het een ziekte, afwijking, …, maar ik noem het een deeltje van mij!
Waar ik raar genoeg niet meer zonder kan, het maakt mij wel heel verwarrend, raar en meestal zo onduidelijk als maar mogelijk is.
Moest er een manier bestaan om het zo gezegd te " genezen" zou ik nee zeggen, vooral omdat ik bang ben, bang omdat ik geen enkel idee heb hoe het zou zijn.
Geen mensen dat naar u kijken en denken " wat is da voor ne rare" ik kan het mij niet indenken.
Ze zeggen dat mensen dat “het” hebben raar zijn, ze bekijken die mensen alsof ze van een andere planeet komen.
Zijn mensen met autisme minderwaardig dan andere mensen?
Misschien denken “normale mensen” van wel, als ze konden kiezen tussen een normaal kindje of niet, voor ze kinderen kregen zouden ze vast een abortus plegen.
Wie wil nu een ruimtewezentje???
Mja. Als mensen een kind met maar één been zien, zullen ze zichzelf spontaner herinneren aan de mogelijke gevolgen hiervan. Mensen met autisme en een normaal IQ hebben geen stereotype fysische kenmerken/bewegingen, dus het begrijpen zal hier ook moeilijker zijn.

Je schrijft dat je je autisme als een deeltje van jezelf aanschouwt. Ik hoop dat dit uit je hart kwam. Het voelt misschien niet zo aan, maar je staat verder dan je denkt.

Trouwens, niemand is normaal. Al heeft de ene er meer (al dan niet persoonlijke) last van dan de andere. En gezien de gevolgen van onze westerse levenstijl voor nog meer "afwijkingen" zullen zorgen..
maxim schreef: Maar is het nu echt zo slecht?
Ik zelf heb er maar een beetje last van, das toch wat ik dacht, maar ik zat er jammer genoeg een beetje naast.
Maar der zijn er zeer zeker heel veel dat het 1000 keer erger hebben, ik wil het mij zelf niet indenken hoe dat zou zijn, maar beseffen die dat wel zelf.
Ik vraag het mij echt af wat het ergst is, een zware vorm en het zelf niet beseffen, en vervolgens in een instelling belanden.
Of een lichte vorm zoals bij mij en het wel beseffen, wel weten wat er mis is met uzelf, en dan toch u best doen er mee te leven, wetende dat er eigenlijk bijna niemand rondloopt
dat u begrijpt.
Jah.. natuurlijk zijn er mensen die er nog meer last van zullen hebben dan jou, om nog maar te zwijgen over andere levensmoeilijkheden. Is dat een reden om jouw problemen te minimaliseren en vergeten? Nee. Maar willen beseffen dat er inderdaad mensen zijn die het nog moeilijker hebben is al veel, en het helpt je zelfs. Als ik het goed heb, bestaat je leven uit golven? Een golf waarin het (relatief?) goed gaat (of lijkt te gaan), afgewisseld met een donkere golf (waarin al die verbruikte energie uit de vorige golf zich wreekt). Meestal gebeurt die wissel rond het moment dat je beseft dat je de laatste tijd eigenlijk best wel goed bezig bent en je jezelf misschien een beloning toestaat 'voor het geleverde werk'. Serieus demotiverend.

Gezien je eerder zei dat je je autisme aanvaardt, interpreteer ik je eerste zinnen als een momentele donkere golf. Wat kan je daar tegen doen? Niet veel geloof ik (anderen mogen mij gerust corrigeren), buiten het blijven focussen op die lichtere golven en zo de donkere wat trachten te relativeren.

Een zware vorm van autisme hebben, maar het zelf niet kunnen beseffen is inderdaad gemakkelijker (kan je zelfs gelukkiger maken) dan het beseffen, eraan werken en 'elke keer weer op je beperkingen gewezen moeten worden'. Maar wat dat laatste betreft geloof ik zeker in het zoeken naar zielsgenootjes. Als is dat natuurlijk ook meteen een heikel punt, sociaal contact en uitten van gevoelens. Probeer je er ook niet te hard op vast te pinnen ('bijna niemand rondloopt die u begrijpt'), daar word je alleen maar depressiever van. Zelfs onder de zogenaamde 'normale mensen' zitten zielsgenootjes, je zou ervan verschieten.
maxim schreef: Verliefd zijn? kan het of is het maar een domme droom??
Het laatste jaar ben ik socialer geworden, dat was is heel tof, maar ik heb een slechte kant leren kennen van mijn eigen.
Ben is echt verliefd geweest, dat had ik nog nooit meegemaakt, maar na een tijdje gaat het mis, de communicatie is het probleem denk ik.
Het duurde echt niet lang, vandaar kan iemand echt houden van mensen met autisme?
Ik ben er zeker van dat ze dat niet kunnen, ze zouden toch alleen maar liegen uit medelijden om u niet te kwetsen, en het autisme niet begrijpen of doen dat het niet belangrijk is, dat het niet bestaat.
Dat je bent als iedereen anders, wat wel tof zou zijn, maar het is niet zo.
Als mensen aan autisme denken, dan is het vaak de ergste vorm dat er maar bestaat.
Veel mensen met autisme kunnen niet tegen aanrakingen, ik ook dus niet, maar dat heb ik zelf pas de laatste maanden ontdekt.
Juist wanneer ik dacht dak niet meer alleen zou zijn.
Dan ben je is echt verliefd en dan moet je tegen die jongen zeggen, ik zie u graag maar, je mag mij niet aanraken want dat doet pijn.
Wees alsjeblieft niet zo fatalistisch. Nog meer dan andere mensen moet je leren communiceren, nog meer dan andere mensen heb jij daar nood aan.. Zoals je zelf al aangeeft, jij kan anders redeneren waardoor je beweegredenen totaal verkeerd ingeschat kunnen worden door iemand anders. Denk ook niet dat het toch maar verloren moeite is, NEEN! weeral zou je kunnen verschieten. Dus doe de moeite, hoeveel energie het ook vraagt, communiceren! Ook een goed wapen tegen het minimaliseren :wink: En iemand die jou die tijd niet gunt is je niet waard. E-mail, forums, sms, brieven.. kunnen hierbij een hulpmiddel zijn. Zeker in het begin om dat vertrouwen te kunnen opbouwen. Geleidelijk aan overstappen naar gesprekken onder twee ogen is de boodschap, of je blijft trappelen natuurlijk :)
maxim schreef:WIE KAN NU HOUDEN VAN ZO IEMAND?????????

Handjes vasthouden gaat, maar met uw duim over mijn hand wrijven gaat dan weer niet want dan kapt ge mijn hand er beter af zoveel pijn doet het.
Te veel knuffelen gaat ook niet of mijn armen en mijn rug staan in de fik.
Dat is echt iets dat je moet leren. Ontspannen en genieten.
maxim schreef:Ik ben vast veel te negatief, ik vond mijn autisme nooit een ramp ik kon er perfect meeleven, op mijn eigen rare manier lukt alles wel, maar nu weet ik toch dat ik mijzelf niet te veel moet wijsmaken.
Leven zonder iemand speciaal in u leven is helemaal niet erg, het is altijd zo geweest, en het zal vast altijd zo blijven.
Kan je dit misschien wat duidelijker verwoorden? Ik merk hier een serieuze contradictie op. Waarschijnlijk om jezelf toch maar proberen te overtuigen van je gelijk, om het minder pijnlijk te maken, maar eerlijk gezegd ben ik er niet echt akkoord mee :)
Skibi schreef: Je zegt dat de meeste mensen anders zullen antwoorden dan jij doet, maar volgens mij geldt dàt wel voor iedereen: iedereen zal een verschillende combinatie van antwoorden hebben, dat maakt iedereen net anders...
Een van de stereotype symptomen van autisme is het 'anders redeneren', al schuilt er in je antwoord wel een waarheid.
Skibi schreef:En kan het niet zijn dat er nog iemand zoals jij rondloopt? Die je heel goed begrijpt, maar ook niet van aanrakingen houdt? Misschien is het samenzijn dan al voldoende om gelukkig te zijn?
Natuurlijk lopen er mensen met dezelfde hersenspinsels rond, maar zelfs nog maar het durven zoeken is een hele opdracht, laat staan eerlijk kunnen zijn op dat vlak. En gewoon samenzijn blijft niet voldoende, spijtig genoeg.
Skibi schreef:Ik weet wel niet wat je bedoelt met de pijn die je omschrijft. Voelt het werkelijk/fysisch zo aan of is het meer een symboliek die je gebruikt om het gevoel dat je krijgt wanneer iemand je aanraakt te beschrijven?
Het is een uitermate stérk gevoel, dat zich soms zelfs fysiek durft te vertalen in letterlijke hartsteken e.d.

Ook onder mensen met autisme is een grote diversiteit aanwezig. Met elk hun eigen 'symptomen', die op zich dan weer elk hun eigen zwaartegraad hebben. 'Coaching' en zelf je grenzen durven verleggen kan voor grote vooruitgang zorgen, al zal het nooit (!) weggaan en gaat het vooral over hoe je er mee omgaat.



Wat ik wel erg vind.. Mensen durven al eens te vergeten dat élk mens (ongeacht het IQ) ook nog steeds een eigen karakter heeft, naast dat etiketje. Je vraagt je af of mensen met autisme minderwaardig zijn. Daar zeg ik resoluut NEE! tegen. Je hebt wel minderwaardige karakters. En dan nog, mensen met autisme hebben een (individueel) aangepaste begeleiding nodig.. wonderen worden verricht. Ik heb de indruk dat je al langer op de hoogte bent van je autisme, hopelijk je school ook..!

Stein
Forum addict
Forum addict
Berichten: 2086
Lid geworden op: 31 okt 2006 19:06
Geslacht: Man

Bericht door Stein » 21 feb 2008 07:49

Hej Maxim,

Ik kan aan de bovenstaande posters niet echt veel meer toevoegen. Maar ik wil je toch zeker eens een hart onder de riem steken. Volgens mij zal je zeker iemand vinden die bij je past... Je hebt al enkele keer een relatie proberen aangaan, dat is goed! Je leert daar enorm veel uit al was het maar voor de volgende keer. En nu is die relatie stukgesprogen, jammer, maar de volgende keer hopelijk beter :wink:

En als je zou alleen blijven? Zou dat zo een ramp zijn? ik heb me dat bij mezelf ook al afgevraagd. Uiteindelijk kan ik niet zeggen dat ik op dit ogenblik ongelukkig ben. Zou ik dan gelukkiger zijn in een relatie... Het hangt ervan af welke relatie dat is natuurlijk! Ik raad je dus gewoon aan om je hart te volgen en zeker niet op te geven. Wie weet kom je de ware wel sneller tegen dan je verwacht. Of wie weet ook niet... maar dan heb je tenminste geen tijd verloren met jezelf ongelukkig te maken met de gedachte dat je alleen niet gelukkig kan zijn :wink:

Moed houden!!!!

Sid
Senior user
Senior user
Berichten: 1319
Lid geworden op: 15 mar 2004 19:03
Locatie: Cloudcuckooland

Bericht door Sid » 21 feb 2008 18:14

Hey maxim,

ik vind het fijn dat je die tekst dan gepost hebt. En dat je positieve reacties krijgt, heel anders dan toen ik ooit geprobeerd heb om iets over autisme te zeggen op dit forum. Maar dat zal dan wel aan mij liggen.

Ik heb zelf een vorm van autisme (zoals jij weet, maar de rest niet), en toch kan ik niet zeggen dat ik je helemaal begrijp. Want mensen met autisme zijn nooit hetzelfde. Ik kan alleen herhalen: het kan echt, gelukkig zijn met iemand. Ik heb iemand gevonden, en jij zal ook iemand vinden, daar ben ik zeker van. Je mag het gewoon niet opgeven.
If you'd been a dog, they would have drowned you at birth

Hanneke

Bericht door Hanneke » 21 feb 2008 18:38

Sid schreef: Ik heb zelf een vorm van autisme (zoals jij weet, maar de rest niet), en toch kan ik niet zeggen dat ik je helemaal begrijp. Want mensen met autisme zijn nooit hetzelfde. Ik kan alleen herhalen: het kan echt, gelukkig zijn met iemand. Ik heb iemand gevonden, en jij zal ook iemand vinden, daar ben ik zeker van. Je mag het gewoon niet opgeven.
Ik quote dit stukje gewoon om er voor te zorgen dat je het zeker 2x zou lezen :wink: Het is kort, maar perfect.

Wardje
Experienced user
Experienced user
Berichten: 485
Lid geworden op: 03 mei 2006 15:39
Locatie: Kortrijk

Bericht door Wardje » 21 feb 2008 19:56

Ik denk niet dat hij iets aan de moraliserende boodschap als 'moh ge zult gij wel iemand vinden' heeft ...

1) Die boodschap steekt tegen als ge ze 100 keer hoort ...
2) As if he didn't knew ...
3) Jullie zijn een beetje possitivistisch ingesteld. Helaas werkt het niet op die manier. Je kan alleen maar hopen dat je iemand vindt maar de praktijk leert dat die kans toch geen 100 procent is. Als mensen te oud worden om de liefde van hun leven te vinden hokken ze samen met iemand die dan zogezegd hun grote liefde is en dan gaan ze een rest van een leven tegemoet waarin ze niet zo supergelukkig zijn. Veel mensen sterven zonder ooit de ware gevonden te hebben. My point being, laat uw geluk niet afhangen van een partner.
All it takes is faith and trust. And a little bit of Pixie dust.

nopurpose
New user
New user
Berichten: 28
Lid geworden op: 15 feb 2008 20:59
Locatie: WV

Bericht door nopurpose » 21 feb 2008 21:27

Je hebt een sterk verhaal. Je voelt je waarschijnelijk soms alleen. Dat kan ik goed begrijpen. Ik denk niet dat je andrs bent. Tenslotte draait het allemaal wat je zélf denkt. Je hebt altijd al een etiket meegekregen.
Laat je niet klein krijgen.
En inderdaad laat je geluk niet afhangen van een partner!

Mateo
Forum addict
Forum addict
Berichten: 3741
Lid geworden op: 19 nov 2004 15:04
Geslacht: Vrouw
Locatie: Gent

Bericht door Mateo » 21 feb 2008 21:39

ik denk dat je minder moet nadenken en gewoon je eigen ding moet doen.. maarja.. ik heb dan ook geen ervaring met autisme en dergelijke zaken.

Hanneke

Bericht door Hanneke » 22 feb 2008 12:34

Wardje schreef:Ik denk niet dat hij iets aan de moraliserende boodschap als 'moh ge zult gij wel iemand vinden' heeft ...

1) Die boodschap steekt tegen als ge ze 100 keer hoort ...
2) As if he didn't knew ...
3) Jullie zijn een beetje possitivistisch ingesteld. Helaas werkt het niet op die manier. Je kan alleen maar hopen dat je iemand vindt maar de praktijk leert dat die kans toch geen 100 procent is. Als mensen te oud worden om de liefde van hun leven te vinden hokken ze samen met iemand die dan zogezegd hun grote liefde is en dan gaan ze een rest van een leven tegemoet waarin ze niet zo supergelukkig zijn. Veel mensen sterven zonder ooit de ware gevonden te hebben. My point being, laat uw geluk niet afhangen van een partner.
Voor een deel heb je gelijk. Maar jezelf blijven wijsmaken dat je niemand zal vinden die 'echt bij je past' (wat is dat trouwens, iedereen blijft evolueren), heeft eveneens een allesbehalve positief effect. En soms heb je het gewoon eens nodig om die (onze) woorden te horen (al weet'ie dat zelf ook wel ergens).. Hij probeert in ieder geval, dat is al iets, hopelijk laat hij zich niet stoppen door 'tegenslagen'. Dat laatste zinnetje is zeker geen onwaarheid. Maar om nu de advocaat van de duivel te spelen, niemand is gemaakt om altijd alleen te blijven. Het vraagstuk of voor de rest van je leven samen zijn met iemand enkel om die eenzaamheid te verdrijven, beter of slechter is dan alleen te blijven, daar waag ik me niet aan. Zoiets varieert van karakter tot karakter en situatie tot situatie.


En spijtig genoeg valt dat teveel nadenken niet echt te controleren, dat is toch mijn ervaring.

Wardje
Experienced user
Experienced user
Berichten: 485
Lid geworden op: 03 mei 2006 15:39
Locatie: Kortrijk

Bericht door Wardje » 23 feb 2008 00:01

Hanneke schreef:Maar om nu de advocaat van de duivel te spelen, niemand is gemaakt om altijd alleen te blijven.
Advocaat van de duivel spelen weekt nieuwe inzichten los! Ik ben heus geen negatief denker zoals mijn post doet blijken, ik wil het gewoon eens van de andere kant benoemen ipv stereotyp antwoord te geven. Misschien beseft x of y dan nieuwe dingen.

En spijtig genoeg zijn er mensen die blijken alleen te blijven omdat ze de ware nooit vinden.
(brengt ons bij de vraag wie is de ware, als er bewezen is dat verliefdheid afzwakt na een tijd)
All it takes is faith and trust. And a little bit of Pixie dust.

Hanneke

Bericht door Hanneke » 23 feb 2008 11:01

Wardje schreef: Ik ben heus geen negatief denker zoals mijn post doet blijken
Dat dacht ik ook niet hoor.

Gesloten