[verhaal] Zij

Zoek je iets met al veel stof op? Dan is dit the place to be. (Tip: de zoekfunctie is een handige tool om hier je weg te vinden.)
Shaii
Forum addict
Forum addict
Berichten: 1827
Lid geworden op: 29 jun 2002 22:36
Geslacht: Vrouw
Locatie: Halle
Contacteer:

[verhaal] Zij

Bericht door Shaii » 07 jan 2003 15:45

Ik hoop dat jullie het mooi vinden... hopelijk laat het vervolg niet te lang op zich wachten... If it does, geef me maar onder mijn voeten... :)

Zij
Ik morrelde aan het slot tot de voordeur piepend openging. Het werd tijd dat we een nieuw slot kochten,bedacht ik, maar nu waren er natuurlijk andere dingen die op de eerste plaats kwamen. Op mijn tippen liep ik onze hal in en liet mijn hakken iets boven de grond zweven, bang dat hun getik haar zou wekken. Het huis was donker en de enkele lichtstralen die me de weg wezen waren de uitlopers van de straatverlichting die door het matte glas van de voordeur naar binnen vielen. Ik stak mijn hoofd om de hoek van de woonkamer en glimlachte toen ik haar zag liggen. Ze lag helemaal opgekruld op de sofa te slapen. Plots besefte ik dat de cd-speler nog aanstond en herkende ik het liedje waarop we onze eerste slow hadden gedanst. Wat was er ondertussen veel gebeurd en hoe simpel het toen ook geleken had, het was het niet geweest. Ik schudde mijn hoofd en vroeg me af waarom ze net nu Clouseau had opgezet, het was zo lang geleden. Vertederd bekeek ik haar slapende lichaam. Op mijn knieën ging ik voor haar zitten en ik kuste zachtjes haar voorhoofd. Mijn handen dwaalden af naar haar bolle buik. Ik werd helemaal warm vanbinnen, lang zou het niet meer gaan duren. Teder liet ik mijn handen over haar buik gaan, ondertussen keek ik naar haar gezicht. Op zo'n momenten was het zo duidelijk dat ik haar graag zag, misschien nog meer dan in het begin, maar onmiskenbaar anders. Plots leek er iets in haar gezicht te vertrekken. Ze kreunde zachtjes. Bezorgd boog ik me over haar heen maar al snel keek ze weer normaal en was er van de plotselinge onrustigheid niets meer te merken. Ik trok mijn schoenen uit en besloot boven een deken te gaan halen en de nacht voor alle zekerheid hier, bij haar, door te brengen. Tastend zocht ik mijn weg naar de trap en struikelde ik bijna over de schoenen die ik net had uitgedaan. Lachen met mezelf, sommige dingen veranderen ook nooit. De dekens en kussens vulden mijn armen en ik kon mezelf maar moeilijk in evenwicht houden. Het hout voelde koel aan onder mijn dunne nylons en ik kreeg plots haast om terug bij haar te zijn. Met zorg legde ik het deken over haar heen en plots zag ik opnieuw haar gezicht vertrekken van pijn. Niet erg, maar het was er. Ik boog me opnieuw over haar heen...

Toen ik mijn ogen opende zag ik dat ze over me heen gebogen stond. Ze leek bezorgd en ik keek haar vragend aan. Mijn handen gingen bijna automatisch naar mijn buik alsof ik wilde nagaan of hij er nog steeds was. Zij streelde mijn gezicht en er verscheen een vage glimlach om mijn mond. Haar vingertoppen gleden zachtjes over mijn wang en haar andere hand liet ze teder op mijn buik rusten. Onze buik. Plots voelde ik een lichte pijn in mijn onderbuik. Mijn gezicht vertrok en ze keek me bang aan terwijl ze m'n hand vastnam. 'Wat is er?' vroeg ze. 'Ik weet het niet,het is toch nog te vroeg voor...' Ik kreunde en probeerde rechtop te gaan zitten. Ik vroeg haar om een chronometer. 'Ik weet niet of het al weeën zijn, maar voor de zekerheid...' Ze knikte en stond op. Het leek wel of ze het moeilijk had me ook maar even alleen te laten nu. Haar blik maakte zich maar moeizaam van me los en ik maakte een grapje om het haar makkelijker te maken. Ik liet me terug in de zetel zakken en legde me op m'n zij met een kussen tussen mijn opgetrokken knieën. Ik voelde een vreemde tinteling, maar de pijn bleef voorlopig weg. Ze was terug en zat op haar knieën naast mij en vroeg of ik iets nodig had. 'Alleen jou' glimlachte ik en ze gaf me een speels kusje op het voorhoofd. Het enige wat we nog konden doen was afwachten...

Ze kreunde opnieuw en ik keek naar de chronometer. De weeën kwamen nu om het kwartier en ik zag aan haar uitdrukking dat ze ook intenser werden. Ze kneep in mijn hand en ik wenste dat ik de pijn van haar kon overnemen, maar ze hield zich sterk. Ze liet me voelen dat ze me nodig had. 'Zullen we naar het ziekenhuis gaan' vroeg ik haar. Ze keek me aan en knikte toen met enige aarzeling. 'Wat als het vals alarm is?'fluisterde ze. 'Dan zullen we het wel snel weten, maak je daar nu alsjeblieft geen zorgen om...' Soms was ze zo bang om het gewone, bang om niet perfect te zijn en bang om zich te vergissen. Ik streelde haar haar. 'Ik ga nu je koffer halen...' zei ik. 'Maak je geen zorgen, ik ga nergens heen.' lachte ze. Ik lachte mee en snelde richting slaapkamer. Alles voelde zo vreemd aan, alsof er een waas lag over wat we deden of zeiden. Een oude film uit een verleden waarmee de banden bijna verbroken waren. Vreemd. Ik zocht nog enkele spullen bij elkaar en propte nog een knuffelbeertje dat ik buiten haar medeweten om gekocht had bovenop haar kleren. Ik sleurde de zak de trappen af en graaide beneden in mijn jaszak op zoek naar de autosleutels. Waarom ging alles nu zo traag? Rinkelend belandden de sleutels op de vloer en al tastend zocht ik op mijn knieën naar mijn sleutels. Plots knipte het licht aan. Ik moest een aantal keren met mijn ogen knipperen voor ik opkeek. Daar stond ze tegen de deuropening geleund. Met haar handen ondersteunde ze haar buik en om haar mond speelde een geamuseerde glimlach. 'Klaar?' vroeg ze en ik krabde even aan mijn verwarde hoofd terwijl ik mijn sleutels van de vloer graaide en opstond. 'Kom, ik zal je even ondersteunen tot in de auto' zei ik en ze glimlachte en legde een arm om mijn schouder en teder hield ik haar vast om haar middel...


Wordt Vervolgd... Afbeelding
Laatst gewijzigd door Shaii op 07 jan 2003 19:00, 1 keer totaal gewijzigd.

surferke

Bericht door surferke » 07 jan 2003 17:51

mooi verhaaltje :oops:

Allez ja gewoon keiromantisch zo een zwangerschap

Spijtig da'k homo ben :(

Shaii
Forum addict
Forum addict
Berichten: 1827
Lid geworden op: 29 jun 2002 22:36
Geslacht: Vrouw
Locatie: Halle
Contacteer:

Bericht door Shaii » 07 jan 2003 18:05

surferke schreef:mooi verhaaltje :oops:

Allez ja gewoon keiromantisch zo een zwangerschap

Spijtig da'k homo ben :(
Thanx :) Zeg dan gewoon dat het spijtig is dat mannen niet zwanger kunnen worden... :lol: En er bestaan nog draagmoeders en adoptie enzo... maar inderdaad, da's nie hetzelfde... :( Ik leef met u mee... zou het ook erg vinden...

surferke

Bericht door surferke » 07 jan 2003 18:21

Daar moete nog een lief voor hebben ook :cry: :cry:

*zielig* :lol: :lol: :lol: :lol:

Shaii
Forum addict
Forum addict
Berichten: 1827
Lid geworden op: 29 jun 2002 22:36
Geslacht: Vrouw
Locatie: Halle
Contacteer:

Bericht door Shaii » 07 jan 2003 18:32

surferke schreef:Daar moete nog een lief voor hebben ook :cry: :cry:

*zielig* :lol: :lol: :lol: :lol:
Mo 'k heb er ook nog geen en ook nog nooit één gehad :oops: ... That'll come! Waarom denkte da'k mij bezighou met verhaaltjes schrijven? Da's puur therapeutisch... :lol:

Gast

Bericht door Gast » 07 jan 2003 18:55

Prachtig verhaal! Het talent druipt er gewoon vanaf :wink:
Nee serieus, heel mooi geschreven, ik hoop alleen dat het wel een beetje goed afloopt...
Stel je voor dat... nee, daar kan ik niet tegen

kwabster

Bericht door kwabster » 07 jan 2003 18:56

Dat was ik dus (moet nu mijne avatar toch laten zien zeker :) )

Shaii
Forum addict
Forum addict
Berichten: 1827
Lid geworden op: 29 jun 2002 22:36
Geslacht: Vrouw
Locatie: Halle
Contacteer:

Bericht door Shaii » 07 jan 2003 19:08

kwabster schreef: Prachtig verhaal! Het talent druipt er gewoon vanaf :wink:

Hihi *lol* Thanx :lol: :oops:

Nee serieus, heel mooi geschreven, ik hoop alleen dat het wel een beetje goed afloopt... Stel je voor dat... nee, daar kan ik niet tegen

Don't worry, ik kan daar ook helemaal niet tegen, dus...

Dat was ik dus (moet nu mijne avatar toch laten zien zeker :) )

Marvalous! Just Marvalous! En die diepere betekenis! WoW! :wink:

Timmy
I have no life
I have no life
Berichten: 10083
Lid geworden op: 26 feb 2002 01:00
Locatie: Antwerpen (Berchem)
Contacteer:

Bericht door Timmy » 07 jan 2003 19:24

Idd mooi verhaaltje
So when you're feeling kind of mixed up
just remember it's a mixed up world
and when you're feeing life is just too tough
just remember you're a real tough girl

Laartje
I have no life
I have no life
Berichten: 6716
Lid geworden op: 04 nov 2001 01:00
Locatie: Antwerpen
Contacteer:

Bericht door Laartje » 07 jan 2003 19:25

Zaaaaaalig :-)
If it doesn't kill you, it can only make you stronger.

Shaii
Forum addict
Forum addict
Berichten: 1827
Lid geworden op: 29 jun 2002 22:36
Geslacht: Vrouw
Locatie: Halle
Contacteer:

Bericht door Shaii » 07 jan 2003 19:34

Voorzichtig hielp ze me op de achterbank. Ik wilde haar duidelijk maken dat ik niet van porselein was, maar hield me in. Het was uiteindelijk vertederend haar zo te zien en zelf zou ik waarschijnlijk ook niet weten wat ik moest beginnen. Voor mij was het ten slotte simpel, want ik voelde. Terwijl zij terug naar binnen ging om de reistas te halen schoot de volgende pijnscheut door mijn lichaam. Ik kneep hard in de zetel voor me en beet mijn tanden op elkaar. Deze was duidelijk heviger dan de vorige en ik voelde me plots gehaast om naar het ziekenhuis te gaan. Ondertussen was ze teruggekomen. Had ze mijn pijn gezien? Ik hoopte van niet, haar verwarring was al erg genoeg. Ze gooide de tas in de koffer en opende het portier. Ze keek me even vragend aan en ik schonk haar een voorzichtige glimlach. Het verkeer was rustig, het was dan ook nacht. We spraken niet, maar af en toe stak ze haar hand naar achteren zodat ik haar kon aanraken. Het stelde me gerust. Ik kneep er zachtjes in en zuchtte. Ze fluisterde geruststellende woorden. Het leek of ze er zelf ook kon gebruiken…

Wordt Vervolgd (...ondertussen is er een samenwerkingsverband ontstaan met Laartje... :) U zal het nog wel merken...)
Laatst gewijzigd door Shaii op 09 jan 2003 13:21, 1 keer totaal gewijzigd.

Laartje
I have no life
I have no life
Berichten: 6716
Lid geworden op: 04 nov 2001 01:00
Locatie: Antwerpen
Contacteer:

Bericht door Laartje » 07 jan 2003 19:36

Ik kon amper geloven dat ik degene was die zo zenuwachtig was nu eindelijk het grote moment aanbrak. We hadden er zo lang op gewacht, ons zorgvuldig voorbereid op alles, en nog daverde ik van kop tot teen.
Ik wist niet of ik nu trager moest rijden uit voorzichtigheid, of juist sneller uit haast. Mijn hart klopte als gek, terwijl ik probeerde om zowel de baan als haar gezicht in het oog te houden. Ze lachte geamuseerd met mijn zenuwen. Daar had ik dan 6 jaar voor gestudeerd. Ik wist perfect hoe alles werkte en alles in elkaar zat, maar nu het met haar zou gaan gebeuren…
Op de parking van het ziekenhuis voelde ik me weer even 18, toen klungelde ik ook zo met parkeren. Ik stapte uit, pakte haar tas uit de koffer, deed de auto op slot, dan weer open en hielp haar uit de auto. Of ik haar soms wilde laten zitten, vroeg ze met een grijns. Ik produceerde met moeite een flauw lachje terwijl ze me zacht op mijn voorhoofd kuste, en ondersteunde haar tot aan de ingang van het ziekenhuis. Terwijl ze tegen de muur leunde met een van pijn vertrokken gezicht, haalde ik een rolstoel voor haar, maar kon nauwelijks wachten tot ze zat vooraleer er mee verder te rijden. Ze legde haar hand op het mijne en ik voelde hoe haar rust ook een kalmerend effect had op mij.
Aan de balie zocht ik naar een bekend gezicht, ik had al een paar keer stage gelopen in dit ziekenhuis, en het zou wel erg toevallig zijn als er nu niemand bekend aan het werk was.


to be continued...
If it doesn't kill you, it can only make you stronger.

Shaii
Forum addict
Forum addict
Berichten: 1827
Lid geworden op: 29 jun 2002 22:36
Geslacht: Vrouw
Locatie: Halle
Contacteer:

Bericht door Shaii » 07 jan 2003 20:35

Een dame aan de balie begroette haar met haar naam. Ze schonk ons een warme glimlach en we moesten haar volgen. Gelukkig kon ik dit aan haar overlaten. De rolstoel maakte me rustig, want ik hoefde zelf niets meer te doen. Ik kon niet veel verkeerds meer doen. Het was een prettige gedachte. Zij zorgde voor me, zij kende hier mensen. Mijn hand liet haar hand niet meer los en ik voelde dat zij rustiger werd terwijl mijn spanning steeg, al probeerde ik het niet te laten merken. Terwijl een nieuwe pijnscheut door mijn lichaam joeg overviel me het gevoel vastgehouden te willen worden. Ik wilde dat ze me beschermde en kneep harder in haar hand. In de lift stonden we eindelijk stil zodat ik de kans kreeg haar aan te kijken. Ze kneep in mijn schouder en ik glimlachte vaag naar haar. Ze moet de groeiende onzekerheid in mijn ogen gelezen hebben want ze streek me troostend over het haar. God wat had ik haar nu nodig. Onopvallend leunde ik met mijn hoofd ietsje naar achter, tot ik haar buik raakte. Ondertussen streelde ik mijn eigen buik en bedacht dat het niet meer lang zou duren voor we ons kindje zouden zien. Voor we het zouden kunnen vasthouden. Als alles goedging. Waar kwam die verdomde angst plots vandaan? Ik wilde hem uit mijn hoofd verbannen, maar de negatieve gedachten lieten me niet meer los. Ik wilde dat iemand me vertelde dat alles in orde was…

Wordt Vervolgd...

Laartje
I have no life
I have no life
Berichten: 6716
Lid geworden op: 04 nov 2001 01:00
Locatie: Antwerpen
Contacteer:

Bericht door Laartje » 07 jan 2003 20:56

De zenuwen lieten nu eindelijk mijn lichaam voor wat het was. Dit was mijn domein, ik kende het hier. Terwijl ik rustiger werd en mijn hersenen het weer overnamen, voelde ik hoe haar hand het mijne steviger vastnam. Toen ze me aankeek zag ik dat zij haar aanvankelijke rust verloren had. Ik streelde even door haar haar, daar werd ze altijd rustig van. Terwijl ze over haar eigen buik streelde voelde ik haar hoofd tegen de mijne rusten. Nog eventjes, dacht ik. Nog eventjes en ons leven met z’n twee is voorgoed voorbij. Ik had er alle vertrouwen in dat alles goed zou gaan. We hadden vantevoren immers goede afspraken gemaakt met iedereen die zich met ons zou gaan bezighouden de komende uren. Geen pijnstillers. Ze had het tijdens ons laatste gesprek met de gynaecologe minstens 20 keer gezegd. Ik twijfelde nu of dat wel zo’n goed idee was, de pijn stond in haar ogen te lezen en ik wou dat ik die pijn even van haar kon overnemen. Tegen de tijd dat we in onze kamer werden achtergelaten stonden de tranen haar in de ogen. Ik wist niet of het tranen van onzekerheid of tranen van pijn waren, maar besloot niks te zeggen. Ik trok haar schoenen en kousen uit, haalde haar pantoffels uit haar tas en trok ze haar aan. Ze probeerde recht te staan maar een wee nam het van haar over. Ik ging naast haar op een stoel zitten en hield haar hand vast terwijl ik door haar haren streek. Wanneer de wee was weggeëbd hielp ik haar recht, en zette haar op de rand van het bed. Voorzichtig trok ik de rest van haar kleren uit en hielp ik haar in een ziekenhuisschort. Ze lag net op haar rug toen de verpleegster die ons daarnet had gebracht binnenkwam met alle nodige apparatuur. Ze vroeg ons of ik al het benodigde wilde doen, of wilden we liever dat ze iemand stuurde. Ik keek vragend naar haar, ze werd duidelijk moe.

tbc...
If it doesn't kill you, it can only make you stronger.

Shaii
Forum addict
Forum addict
Berichten: 1827
Lid geworden op: 29 jun 2002 22:36
Geslacht: Vrouw
Locatie: Halle
Contacteer:

Bericht door Shaii » 07 jan 2003 21:54

Afbeelding

Subtiele sfeerfoto's ook altijd welkom voor mensen die liever naar de prentjes kijken... :wink: *lol*

Shaii
Forum addict
Forum addict
Berichten: 1827
Lid geworden op: 29 jun 2002 22:36
Geslacht: Vrouw
Locatie: Halle
Contacteer:

Bericht door Shaii » 07 jan 2003 21:57

Toen we de kamer binnenkwamen kreeg ik het echt benauwd. Ik voelde tranen opwellen en wist niet eens meer waarom. Misschien was ik gewoon moe, al maakte ook die gedachte me bang. Het was maar pas begonnen, ik mocht niet moe zijn nu. Ik liet me dankbaar door haar helpen en probeerde me sterk te houden. Ze begreep me zonder woorden en zweeg. Een nieuwe wee dwong me in bed, maar haar aanwezigheid maakte het draaglijk. Een verpleegster kwam binnen, haar woorden drongen maar half tot me door, ik voelde me plots zo suf. Of ze iemand anders moest sturen? Blijkbaar moest ik antwoorden. Ik voelde me beter als zij het deed. Haar vertrouwde ik, zij kende me.’Wil jij het doen?’fluisterde ik. Ze glimlachte en de verpleegster liet ons alleen. Ik had vreselijk tegen het laxeermiddel opgekeken, maar nu liet ik alles over me heen gaan. Ze hielp me tot bij de deur van het kleine badkamertje en ik liet haar weten dat ik het verder wel alleen aankon. Toen ik klaar was hielp ze me terug in bed en ik keek haar dankbaar aan. Zij ontblootte mijn buik. Mijn ogen volgden alles wat ze deed maar ik voelde me zelfs te moe om mijn hoofd op te tillen. Het deed me goed haar handen op mijn buik te voelen en af toe bleef ze haperen om me te strelen terwijl ze de hartslagmeter aansloot. ‘Ik zie je graag’ fluisterde ik plots, hoewel ik zelf niet wist waar die woorden vandaan kwamen. Ze stopte, glimlachte en zei niets, maar boog zich over mij en kuste me heel diep. Het leek of die kus me voor eventjes nieuwe energie opleverde en ik voelde me sterker. ‘Zo gaat het natuurlijk nooit vooruit’ glimlachte de verpleegster die net binnenkwam. We lachten allebei en zij ging opzij terwijl de verpleegster controleerde of alles in orde was en de monitor aanschakelde. Ik haalde opgelucht adem toen met de hartslag alles in orde bleek te zijn. Het werd tijd om de ontsluiting te controleren…

More to come...

Laartje
I have no life
I have no life
Berichten: 6716
Lid geworden op: 04 nov 2001 01:00
Locatie: Antwerpen
Contacteer:

Bericht door Laartje » 07 jan 2003 22:24

Hoewel ik rustig was geweest was het ook voor mij een opluchting als de hartslagmonitor het vertrouwde signaal weergaf. Ik kuste haar nog een keer en merkte dat het haar leek op te beuren. Dat stelde me gerust. Daarvoor was ik hier, om haar gerust te stellen, om haar door die uren door te helpen, meer kon ik niet doen, al wou ik dat ik het wel kon. Ze leek zo moe en de weeën leken pijnlijker en pijnlijker te worden, voor zover ik kon aflezen op haar gezicht. Ze zweette nu en hoewel ze er volgens haar beter had uitgezien, vond ik haar ongelooflijk knap. Net zoals ik haar al tijdens de hele zwangerschap had verteld. Ze had me nooit geloofd en ook nu lachte ze mijn woorden weg. Ik sloot alle andere benodigde apparatuur aan om de weeën te registreren en was opgelucht toen de verpleegster meldde dat het niet lang meer zou duren. Met 8 centimeter ontsluiting waren we bijna klaar voor de verloskamer. Ik zag ook aan haar gezicht dat ze dat goed nieuws vond. Ze leek moe te worden maar het zag er nog niet naar uit dat het ergste voorbij was. Ik verlangde naar haar, en naar haar kind. Ons kind. Ik zette me naast haar op het bed en hield haar hand vast. Ze glimlachte dankbaar en als de verpleegster ons opnieuw alleen liet, wist ik plots niet meer wat te zeggen. ‘Ben jij ook zo benieuwd?’ vroeg ik dan maar. Ze knikte. ‘Ik hoop dat het jouw ogen heeft’ zei ik plots. Ze keek me vragend aan. ‘Die heb ik altijd al ontroerend mooi gevonden.’ zei ik zacht. Ze lachte, maar haar gezicht vertrok alweer van pijn. Ik wreef zacht met mijn hand over haar buik en streek het haar uit haar gezicht. Ik had er vertrouwen in, ik wist dat ze sterk genoeg was om dit te doen. Ik legde mijn hoofd op haar bolle buik, zoals ik zo vaak had gedaan de voorbije maanden. Ze leek zich opnieuw een beetje te ontspannen…

there will be more...
If it doesn't kill you, it can only make you stronger.

surferke

Bericht door surferke » 07 jan 2003 22:30

mjah 'k wou al zeggen ... wanneer beginnen die lesbo's es aan 't checken van de ontsluiting ? :-?

'k Vind 't een keischoon verhaalke ...

Diene kleine wordt toch een venteke met de naam Tim éh ? Plzzz gun mij dat pleziertje :oops:

*wants some kids too*

K_x
I have no life
I have no life
Berichten: 5416
Lid geworden op: 21 mar 2002 01:00
Geslacht: Man
Locatie: Antwerpen
Contacteer:

Bericht door K_x » 07 jan 2003 22:57

Zeer mooi! Keep up the good work!

Alleen, altijd die bloody children he! :-) Maar allee, 'k zal me dan maar concentreren op het ontroerende, romantische en stilistische aspect van de tekst, en da's echt heel mooi!
good music / i dance / no good music / i not dance. (december 2007 mix online)

<Bobo> what's wrong with being a homosexual?
<klong> it's gay

Shaii
Forum addict
Forum addict
Berichten: 1827
Lid geworden op: 29 jun 2002 22:36
Geslacht: Vrouw
Locatie: Halle
Contacteer:

Bericht door Shaii » 07 jan 2003 23:13

Ze leek bijna verlegen toen ze zo naast mij op bed zat en plots voelde ik me zoveel ouder dan zij. Ze vroeg of ik benieuwd was en ik knikte en glimlachte. Meer omdat ik voelde dat ze geen woorden meer wist dan om de vraag zelf. Terwijl ze onopvallend mijn hand streelde zei ze dat ze hoopte dat het mijn ogen zou hebben omdat ze die altijd ontroerend mooi had gevonden. Ik hield van haar complimenten maar wist nooit hoe ik er gepast op moest reageren. Mijn glimlach werd echter in de kiem gesmoord door een vlammende pijn in mijn bekken. Hard duwde ik mijn hoofd in mijn kussen en ik beet op mijn tanden. Ze streelde het haar uit mijn gezicht en ik voelde de zweetdruppeltjes op mijn voorhoofd parelen. Ik vocht tegen de tranen en de pijn en voelde dat ze haar hoofd op mijn buik gelegd had. De pijn trok weer weg en ik werd weer iets rustiger. Met mijn hand streelde ik haar haar. Ze keek op. Met een zakdoek depte ze het zweet van mijn gezicht. Een volgende wee schoot door mijn lichaam en ik greep haar pols vast. Ik kon het nu echt niet meer houden van de pijn en een traan liep over mijn wang. Ze hield mijn gezicht strak in haar handen en ik keek haar hard aan tot de pijn weer stilletjes wegebde. Ik voelde me warm en koud tegelijk en hoopte dat het nu echt niet meer te lang zou duren. Ik concentreerde me op de monitor, het hartje klopte nog steeds normaal. Een klop op de deur verstoorde mijn concentratie en de verloskundige stapte de kamer binnen…

...and there's still more...

Gesloten