[verhaaltje] viva davidoff

Zoek je iets met al veel stof op? Dan is dit the place to be. (Tip: de zoekfunctie is een handige tool om hier je weg te vinden.)
1 bericht • Pagina 1 van 1

[verhaaltje] viva davidoff

Berichtdoor spaceface » 16 dec 2007 12:43
Quote
viva davidoff

Het rode, blauwe, roze van de nacht vormen onscherpe vlekjes tegen de verre, vredige horizon. In de wufte kanker van de beschaving viert men feest. Haar feest. In haar wereld draait het dáár rond. Zich onderdompelen in een neonbad, met de rubberen zeepjes spelen en de bellen alcohol doorprikken met de kracht van de verbeelding. Iedereen is koningin voor een nacht.

Matilda walste door de uitgangsbuurt, af en toe uit de baan van een jonge dronkaard huppelend. Het was december – of iets wat daarop leek – en een constante toevoer van feestende aapachtigen vulde de lucht met geschreeuw en gefluister. Lage, brutale bastonen ontsnapten via de kieren van de omliggende dozen disco en drongen langs haar poriën door tot haar innerlijkste ik, het diepste van haar zielegoed, deden haar borst trillen. Een man bood haar XTC aan. Zij zei neen. Het leven ging verder.
Haar lichaam bewoog sierlijk, hoewel in zekere zin onzeker, door het gedruis en uiteindelijk liet ze de kudde voor wat ze was. Het niveau van hen oversteeg amper dat van mieren en mieren, die vertrapte ze met haar stijlvolle naaldhakjes - vooraleer zij de kans schoon zagen om haar perfect afgelijnd lijf te bekruipen en te betasten. Zij was een wonder van de al dan niet medische wetenschap en de dure stoffen rondom haar beaamden dit met veel ontzag. Zoals een goedgetraind ei dat gaat liggen, sidderen en breken in een snelkookpan, zo ook vervielen menig onvoorbereide bijstaander in deze gang van zaken bij het verschijnen van haar persona. De paarse bloem in haar haar gaf een zoete toets aan dit culinair drama, haar gladde satijnen jurk verzachtte de temperaturen.
Met verheven hoofd flaneerde Matilda, glitterend en schitterend, alsof ze deel uitmaakte van de aanlokkelijke reclames boven haar.

Aangekomen aan een gering verlicht – maar daardoor niet minder sprookjesachtig – steegje, wat verwijderd van de ontaarde drukbezochte plek verderop, namen haar fijne vingers een sigaret uit haar mond en wierpen die op de witte massa onder haar voeten. De vlokken vatten vuur en vlam, schreeuwden naar onbereikbare hulp en doofden geleidelijk aan weg met de herinneringen van totnogtoe.
Matilda beende het steegje in; ze trachtte zo goed mogelijk op één lijn te lopen, te heupwiegen en als een sterk parfum golfde ze langs de twee koude muren.
Tegen zo’n stuk metselwerk stond een knappe jongeman. Zuiders, nogal ongeschoren en opzichtelijk arm, maar tussen Matilda’s gedachten en expressies zweefden de woorden geil beest elke keer ze hem zag en dat was wat telde.
Ze haalde vier flappen van twintig tevoorschijn, de sexy jongen lachte met ‘n zeker ongenoegen. Hij had al tig keer haar aanwezigheid opgemerkt; er waren nachten dat ze drie keer zijn werkzone passeerde, maar ze had nooit contact gemaakt en de stille, met spanning geladen muur tussen hen afgebroken. Nu was hij van haar en er was geen ontsnappen aan.
Hij hoorde hoe ze op hem inpraatte, koosnaampjes opsomde , haar kont tegen zijn middel wreef, ze zei dat hij haar helemaal opwond en dat het vast geweldig zou worden, dat het een zeldzaamheid was om haar te zien flirten maar dat ze nu heet stond en dat er genoeg tijd was maar dan ook weer niet te veel om de hele nacht te staan babbelen en ze propte het geld in z’n broek en lonkte naar hem alsof de merrie in haar met spoed gedekt moest worden omdat de toekomst van het familiebedrijf er van afhing.
De sensatie die zich bevond in de goddelijke vingertoppen van de jongen sprong over naar haar lichaam en deed Matilda gillen van plezier. Het was beter dan ze verwacht had. Ze voelde hoe hij haar jurkje optilde, geen scene maakte rond het feit dat ze een pik had, haar betrad en opvulde met welbetaald en geoorloofd genot. Ze werd genomen, bemind, aangerand, verwend, geschapen, bespeeld, uit de wereld genomen. Het leven draaide rond de kleine dingetjes, zo vond ze, en dit was er een van.

Na de bronspartij wreef Matilda in haar ogen. Het leek wel of ze de fantastische kleurenpracht van even ervoor nooit meer zou kunnen waarnemen; zo lang had ze in de druilerige grijze steeg gestaan. De zucht naar felgetint plezier bood zich weer aan. De nacht was nog relatief jong en de kracht ervan was niet te onderschatten; het lege gevoel waarmee ze zo vaak wakker werd, werd verbannen voor onbepaalde tijd en ze kreeg het gevoel weer even belangrijk te zijn. Alsof het gepeupel aan de bar, de zwoele muziek, de knetterende lampen en vuile wc’s op haar stonden te wachten; op het moment dat zij binnenkwam zou alles pas in beweging schieten en nooit meer ten einde komen, toch niet voor haar.

Matilda stapte het steegje uit en greep naar haar handtasje. Een opvallend ding, waarin niet zoveel op te bergen viel, maar het straalde klasse uit en praal en paste bij haar vleselijk vehikel. Achter haar kwam de jongeman van daarnet tevoorschijn, eerst een schim, dan een volwaardig homo sapiens. Het was de eerste keer dat ze haar beau zag buiten de steeg. Veel toekomst zat echter niet in hun relatie; de jongeman reet haar buik open met een oud mes, het roestig stuk staal brandde zich een weg door haar gefabriceerde huid, deed de belangrijkste inwendige organen etteren, gaf het gutsend bloed vrijspel en liet de vlokken sneeuw toe haar te doordrenken via de grote, gapende leegte in haar onderbuik. Hij ging er met haar tas vandoor.

En zoals ze daar toen lag - als een verbruikte, huilende engel - voelde ze een zeker besef van heimwee opborrelen. Verlammende eenzaamheid maakte zich meester over haar. De verwondering en emotie deden haar geest ontsporen en dus probeerde ze het tevergeefs van zich af te slaan, af te krabben. Beeldjes speelden zich af voor haar ogen, maar de herinnering eraan was te klein. Ze klauwde naar de sneeuw rondom haar, maar kreeg er geen vat op. Ze voelde zich even klein en machteloos, vertrapt en achtergelaten. De warme gloed van het bloed naast haar gaf de lieflijke sensatie van een knuffel, troost die haar net niet zal bereiken. Haar gevoel was al lang verdwenen, maar nu gaf de blauwe kleur van haar huid er definitief uiting aan.
De komende drie minuten zou ze nog kort terugblikken op haar leven, zachtjes kreunen, haar ogen sluiten en fantaseren over hoe iemand haar zou komen redden uit deze plaats, liefst te paard. En ze zou wegzinken, wegdromen, alles wissen wat er uitgewist kon worden. Het allemaal verdringen. De ideeën bannen. De warme nevel in haar hoofd de toestemming geven om alles te verdoezelen. Te verslinden. Tot er helemaal niks meer was.
I wish I were a Warhol silk screen, hanging on the wall
Or little Joe or maybe Lou, I'd love to be them all
All New York City's broken hearts and secrets would be mine
I'd put you on a movie reel and that would be just fine.
Avatar gebruiker
spaceface
Experienced user
Experienced user

Berichten: 428
Geregistreerd: 07 sep 2006 20:36
Leeftijd: 28

1 bericht • Pagina 1 van 1

Keer terug naar Archief



Wie is er online

Gebruikers op dit forum: Geen geregistreerde gebruikers. en 7 gasten