Donkere wolken

Tips and tricks, verhalen of angsten over uit de kast komen? Zorgen of (onverwachte) reacties? Hier is plaats om deze vragen te stellen en te beantwoorden!
Plaats reactie
Incognito

Donkere wolken

Bericht door Incognito » 17 jul 2016 23:03

Hoi

Ik zit al een tijdje op dit forum en heb ook een account (niet dat ik zo veel bijdraag), maar durf dit enkel 'anoniem' te posten.

Als ik eerlijk ben, weet ik al meer dan de helft van mijn leven dat ik holebi ben. (Ik ben nu eind de 20.) Pas een paar jaar geleden heb ik het aan mezelf kunnen toegeven. Maar mezelf zo aanvaarden, dat lijkt me niet echt te lukken. En eigenlijk hoe langer hoe minder. Ik merk dat het steeds donkerder wordt in mijn hoofd en heb het gevoel dat ik er niet meer uit raak. (Dat donkere gevoel heeft wel niet alleen te maken met het holebi zijn, maar het speelt wel aanzienlijk mee, denk ik.)

Ik besef dat het hoogstwaarschijnlijk niet vanzelf zal beteren en vrees dat ik er ook niet meer zonder (professionele) hulp zal uit raken. Maar eigenlijk vind ik mezelf het niet meer waard, om hulp te zoeken. Het lijkt alsof ik het al heb opgegeven. Dat ik hier post is daar natuurlijk wat tegenstrijdig mee. Ergens is er dus toch nog een sprankeltje gezond verstand in mij dat zegt dat ik 'iets' moet doen.

Vandaar nu mijn vraag: zijn er onder jullie nog bij wie het door het holebi zijn op een bepaald moment heel donker in je hoofd werd? Wat heb je gedaan om eruit te geraken? Of wat werkte juist niet? Of zijn er anderen met tips? Ik lees ze graag.

(En nog ter info: ik zit nog meer in de kast, dan dat ik eruit ben. Drie vrienden weten dat ik holebi ben. Ze denken allemaal dat ik er wel vrede mee heb. Eén van die vrienden weet wel dat ik niet bepaald lekker in mijn vel zit (maar niet dat het ook te maken heeft met het holebigedoe), maar we praten er eigenlijk niet over. Ik ben ook ruim een jaar geregeld naar een lokale holebigroep geweest, maar daar voelde ik me niet echt goed. Het was op zich wel oké, maar ik was een pak ouder dan de anderen. Ik voelde me er gewoon niet 'thuis'.)

Alvast bedankt voor je reactie.

idk
Babbelaar van 't jaar 2017
Berichten: 2328
Lid geworden op: 29 dec 2012 11:00
Geslacht: Vrouw

Re: Donkere wolken

Bericht door idk » 18 jul 2016 00:19

Hey ‘Incognito’

Het is moeilijk om de gepaste tekst op te stellen waarin ik kan verwoorden wat ik aan jou wil vertellen… mijn excuses dus op voorhand al indien ik iets niet op de gepaste wijze verwoordde.

Enerzijds ben ik blij dat je het aan jezelf hebt kunnen toegeven en dat je er ook al over gesproken hebt met die drie vrienden. Verder ook super dat je de weg naar dit forum en naar die holebigroep gevonden hebt! Anderzijds vind ik het voor jou echt jammer dat je jezelf niet kan aanvaarden (en dat je niet 'eerlijk' kunt zijn t.o.v. je vrienden).
Het is niet de bedoeling om je minder goed in je vel te voelen door je geaardheid. Ik geef toe; ik had ook even tijd nodig om alles op een rijtje te zetten (wie niet) maar uiteindelijk had ik er nooit echt problemen mee.
Je geeft aan dat het niet enkel je geaardheid is die een rol speelt in deze donkere periode, maar dat het wel voor een groot deel de reden is van de put waarin je je bevindt. Zoals bij elke persoon die zich niet goed in zijn vel voelt of die minder gelukkig door het leven gaat, moet ook jij iets vinden waardoor je eruit kan krabbelen. Of dat nu met hulp is van een externe hulpverlener of door er zelf mee aan de slag te gaan en te praten met vrienden, kennissen, forummers … dat is voor iedereen anders. Als jij denkt dat je professionele hulp nodig hebt, dan zou ik dat in jouw plaats zeker proberen. Je bent het zeker en vast waard om hulp te zoeken, om je geaardheid een plaats te geven en om verder te gaan met je leven zonder dat je holebi-zijn de mooie momenten uit je leven overgiet met een donkere kleur. Daar twijfel ik niet aan!
Weet je ook waarom je je geaardheid niet kan aanvaarden? Ben je bang om de reacties of is het omdat je een ander levensscenario in je hoofd had die nu overhoop gegooid wordt (ook al weet je het al een tijdje)?

Ikzelf kan je niet echt tips geven. Als ik me iets minder voel ga ik op zoek naar uitdagingen voor mezelf, praat ik met goede vrienden of laat ik het gewoon over me heen gaan. Natuurlijk zijn er ook breekpunten; maar na een goed gesprek of een nachtje piekeren kom ik er normaal wel overheen. En met mijn geaardheid heb ik niet echt moeite gehad eenmaal het voor mezelf duidelijk was en ik er niet meer over twijfelde.
Hoewel ik het zelf moeilijk vind eerlijk te zijn t.o.v. anderen over mijn emoties, wil ik jou wel meegeven dat het kan opluchten als je je kan 'blootgeven' aan je vrienden zoals je bent. Je voordoen als de happy person is niet altijd de goede methode om de weg naar boven, uit het dal, te bewandelen. (Maar zoals ik al aangaf: dat is zelf niet echt mijn stijl. Ik ben eerder de in zichzelf gekeerde stille, naar de buitenwereld toe gelukkige en enthousiaste, ongelukkige persoon in sommige situaties.
Met de jaren beterde dit bij mij wel hoor, ik kon mijn muizenissen uit mijn hoofd aan enkelen toevertrouwen en vond mezelf terug door bijvoorbeeld een nacht naar de sterren te kijken of in een project te stappen, dus ik kan je met zekerheid meedelen dat voor mij praten veel geholpen heeft!)

Aarzel niet om mij of andere forummers een privébericht te sturen. Ik help jou graag, zo goed als ik kan, verder. Hier heb je wel je account voor nodig, je beslist zelf of je dit wilt doen of niet. Ik zou het alleszins een hele opluchting vinden moest je iemand kunnen contacteren via je account zodat die persoon jou dan via pb verder kan helpen of met jou kan praten.
Kijk gerust ook nog wat verder rond hier op het forum. Wie weet helpt dit jou wel in je aanvaardingsproces.
Ik wens je heel veel succes, ik besef dat dit niet gemakkelijk is voor jou en dat dit (ook al stuurde je dit anoniem) een grote stap is (in een wellicht goede richting).

Hopelijk reageren er nog enkele forummers of voorbijgangers op jouw bericht en raak je eruit!

Liefs
idk
Mijn nieuwe toekomstige avatar, gekregen van Florre en goedgekeurd door de rest van de chatters.
https://lolzombie.com/wp-content/upload ... 01/idk.jpg

Pancake
Forumkoppel 2017
Berichten: 2732
Lid geworden op: 01 aug 2013 02:46
Geslacht: Man
Locatie: Gent

Re: Donkere wolken

Bericht door Pancake » 18 jul 2016 00:21

Dag incognito

Je donkere gevoel is dus dat je niet echt aanvaardt dat je holebi bent, als ik het bij het goeie eind heb? Op zich is dat geen abnormaal gevoel, dat vind ik toch zeker niet. Die aanvaardingsperiode kan lang en lastig zijn. Maar waarom kan jij je geaardheid niet aanvaarden? Heb je al negatieve reacties gehad, of een conservatieve/strenge familie of zo? Of is het een stemmetje dat je tegenspreekt.

Tijdens mijn aanvaardingsproces heb ik ook een (relatief) donkere periode gehad, voornamelijk omdat ik mij moest voordoen als iemand die ik totaal niet wou zijn. Ik probeerde op school bij te horen bij de populaire mensen, maar viel daar uit de boot, en ik voelde me evenmin thuis bij de outcasts. Ik viel zowat tussenin en had eigenlijk geen identiteit. Sinds ik voor mijn geaardheid uitgekomen ben, en eerlijk ben geweest met mezelf, voel ik mij stukken beter. Ik leerde mensen kennen, kreeg liefjes. Zulke dingen. Voor mij ging dus die donkere periode voorbij door mezelf echt te leren kennen en door anderen in hetzelfde schuitje te leren kennen.

PS Je hoeft je zeker niet te schamen, hé. Dit is een no-judgment forum, en je hoeft dus niet "incognito" te posten. Natuurlijk ben je daar vrij in, maar ik wou het maar even meedelen :)
“Be who you are and say what you feel, because those who mind don’t matter and those who matter don’t mind.”

Meest begeerde vrijgezel 2015 en 2016

Incognito

Re: Donkere wolken

Bericht door Incognito » 18 jul 2016 23:31

Heel erg bedankt voor jullie uitgebreide reacties!

Dat ik mezelf moeilijk kan aanvaarden, zal voor een deel wel komen doordat ik bang ben voor de reacties van mijn behoorlijke traditionele en (voor een deel) streng gelovige familie. Er is nog een holebi in mijn familie en die is op 'familiefeestjes' om die reden een paar keer in elkaar geslagen. Die persoon wil - begrijpelijk - geen contact meer, met niemand van de familie. Dus het is niet dat ik er met die persoon over zou kunnen praten.

Maar ik wil niet alles op mijn familie steken. Ik heb al 1000 keer tegen mezelf gezegd "ach, het is zo, aanvaard het nu gewoon". En ik die ook tegenover die vrienden alsof het geen issue is. Maar mijn gevoel wil dus niet mee. Ik weet eigenlijk niet goed hoe het komt dat ik het moeilijk kan aanvaarden. En dat maakt het moeilijk om er dan ook wat aan te doen.

En ik weet niet in welke mate dit er precies voor zorgt dat het zo donker in mijn hoofd is. Er zijn nog wel wat andere dingen. Maar omdat ik uit geen van die dingen echt min of meer vanzelf (of gewoon door het te laten slijten) uit raak, hoop ik dat als ik een aantal punten wat actiever probeer aan te pakken, het voor het totaalplaatje hopelijk misschien wel eens iets gaat opleveren.

(En dit klinkt wel alsof ik het wel allemaal even ga oplossen, maar als ik eerlijk ben, is het een grote berg waartegen ik op kijk en ik heb zelfs de fut niet op een eerste stap te zetten. En ja, ik schaam me hiervoor. Voor mijn gevoel en voor het geklaag erover. Ik zou mezelf beter een schop onder m'n kont geven. Want ik heb een dak boven mijn hoofd, een job en er ligt brood op de plank. Het voelt daarom als een luxeprobleem dat ik dan bijvoorbeeld mezelf niet kan aanvaarden.)

a pianist
Regular user
Regular user
Berichten: 280
Lid geworden op: 03 mei 2016 23:06
Geslacht: Man
Locatie: Leuven

Re: Donkere wolken

Bericht door a pianist » 19 jul 2016 00:20

Beste Incognito

Het is moeilijk om hier op een goede manier op te antwoorden, maar Ik zou je toch graag proberen te helpen.
Je zit met veel donkere gedachten en ik zou nu kunnen zeggen dat Ik je begrijp, maar daar heb je natuurlijk niet zo veel aan.

Volgens mij is het maar al te logisch, dat het zien van zulke taferelen en verschrikkelijke reacties van je eigen familie, een negatieve invloed heeft op jou aanvaardingsproces. Ik vind het heel verdrietig, dat er nog steeds families zijn die hun eigen vlees en bloed voor die reden verstoten. Familie kan je jammer genoeg niet kiezen, beschouw daarom je echt vrienden als je familie.

Ik kan eerlijk zeggen dat ik mezelf tot voor kort ook helemaal niet kon aanvaarden en wist daarbij ook niet echt waarom. Maar als ik er nu over nadenk was de reden toch gewoon omdat ik 'normaal' wilde zijn 'zoals iedereen', waarbij normaal eigenlijk gewoon wil zeggen: wat de maatschappij ons opdringt. Dit bestaat natuurlijk helemaal niet; iedereen is anders en gelukkig maar!

De eerste stap om uit deze negatieve spiraal te geraken is ongetwijfeld praten. Om te beginnen erover praten met mensen in dezelfde situatie (hier aan het juiste adres :) ) of met mensen waarvan je weet dat ze je steunen no matter what (niet alleen over je aanvaardingsprobleem, maar over alles). Je hoeft hier volgens mij nog geen professionele hulp voor te zoeken.
Een luisterend oor, een hart onder de riem en een persoon waarbij je steun kan vinden doen wonderen.

Ik hoop dat je de moed vindt om deze stap te zetten en ik beloof je dat alles dan uiteindelijk goed komt, vooral de moed niet opgeven. Alle lieve forummers hier zullen je trouwens ongetwijfeld alle steun bieden :)

Liefs
A pianist
- You cannot always wait for the perfect time, sometimes you must dare to jump. -

BOY19

Re: Donkere wolken

Bericht door BOY19 » 21 jul 2016 00:49

Dag Incognito,

Ook ik heb hier een account op het forum, en ik begrijp waarom je anoniem wilt posten. Zelf doe ik het nu eigenlijk ook.
Ik weet dat het heel moeilijk is om te durven toegeven dat je je niet gelukkig en goed in je vel voelt. Dat is ook de voornaamste reden waarom ik nu eventjes anoniem post. Je voelt je een lastig mens, een probleemmens , ... . Eigenlijk wil je dit helemaal niet, maar toch lijkt het sterker dan elk straaltje licht. Herkenbaar? Ik heb het door gebeurtenissen op school, holebi-struggle en enkele persoonlijke problemen ook meegemaakt. Je hoofd is donker vanbinnen en het lijkt alsof er niets is en niets meer komt wat dat wat kan opklaren. Ook lijkt het alsof niemand dat zal kunnen oplossen. Wél ... ik kan je zeggen: het is niet hopeloos.

Ik merk aan je post dat je vrij diep zit en ongeveer even diep zit als ik ooit heb gezeten. Je hebt het niet letterlijk gezegd, maar ik wou toen gewoon dood. Niet meer opstaan en de dagelijkse sleur van je slecht voelen te hoeven meemaken. Ik heb lang zo geleefd en ik dacht wel aan zelfmoord, al wist ik diep vanbinnen dat ik daar het lef niet voor had. Toch dacht ik vaak hoe het zou zijn mocht ik er niet meer zijn. Het voelde voor mij alsof dit de enige weg was om te 'winnen' van alle problemen. Ik kan je alvast vertellend dat dit NIET de weg is om te 'winnen'.

Kantelmoment was toen ik flauw viel en redelijk lang niet bijkwam. Ik ben toen opgenomen in het ziekenhuis voor een check-up, maar ik zat emotioneel zo diep dat ik toen alles wat er al altijd scheelde en dwars zat tegen mijn ouders heb gezegd. Het was het begin van een lange weg, maar op dat moment viel wel 20.000 kilo van mijn schouders.

Ik had hulp nodig en die werd ook geregeld. Ik heb ook gedacht dat het onbegonnen werk was en niet zou helpen en 'dat ik het niet waard was' geholpen te worden. De eerste keren op gesprek waren zeer zware gesprekken. Als ik eerlijk ben ging ik toen nog dieper. Maar dat was nodig om uiteindelijk opnieuw onderaan op de grond grip terug te vinden om zo langzaam te groeien. Ik ben na een tweetal maand beginnen klimmen.

De stap naar hulp was uiteindelijk de beste stap ooit. Ik ben nu zelf een beetje 'trots' op mezelf dat ik die stap ooit genomen heb. Toch spreek ik er niet graag over met anderen. Weet alleen dat het geen schande is hulp te krijgen van iemand die ervoor opgeleid is.

Nu ben ik opnieuw zeer gelukkig. Ik voel me nu soms dom dat ik ooit zo diep heb gezeten. Het leven zit zo vol mogelijkheden. De dood is redelijk eindig. Er zijn nog steeds momenten dat ik het soms wat moeilijk heb, maar ik besef nu maar al te goed dat het leven soms te mooi is om zomaar te willen verlaten.

Weet dat er altijd mensen paraat zijn die naar jou willen luisteren. Ik merk aan je niveau van je post dat je een jongen bent met verstand. Je beseft dat je hulp nodig hebt en dat is goed. Je kent jezelf. Blijf niet bij de pakken neerzitten. Over een jaartje moet je gewoon eens op de zaken terugkijken. Voor nu is de oeroude quote wel van toepassing op de titel van je post: "Na regen (donkere wolken) komt zonneschijn."

Volhouden makker!
Je komt er wel :)

Incognito

Re: Donkere wolken

Bericht door Incognito » 25 jul 2016 22:33

Bedankt a pianist en BOY19 voor jullie lieve en steunende woorden! Bedankt ook om jullie verhaal te delen.

En wat BOY19 schrijft is inderdaad heel herkenbaar. Het is allemaal zo dubbel. Enerzijds ben ik echt klaar met het leven, ik ben zo moe. Ik denk vaak dat ik gewoon niet gemaakt ben om te leven. Anderzijds schaam ik me ook ontzettend om die gedachten, omdat er miljarden mensen zijn met een zwaarder leven. Het voelt zo als falen dat ik niet sterk genoeg ben. En ik heb vroeger al eens hulp gehad (in verband met andere problemen), waardoor het als falen voelt dat ik mijn leven maar niet op de rails krijg. Het lijkt echt een vicieuze cirkel.

Ik besef dat enkel ik dit kan oplossen. 'Enkel' nog het lef vinden om het in het echte leven met iemand te delen/hulp in te roepen.

vraagsteller
New user
New user
Berichten: 66
Lid geworden op: 21 jan 2016 14:24
Geslacht: Man
Locatie: Oost-Vlaanderen

Re: Donkere wolken

Bericht door vraagsteller » 26 jul 2016 15:29

Incognito

Waarom probeer je er niet eens over te praten met die ene vriend die weet dat je het moeilijk hebt? Hij weet al een aantal dingen (met name dat je niet hetero bent en dat je problemen hebt). Dat zijn al twee dingen die je hem niet meer hoeft te vertellen, toch? Als hij goed heeft gereageerd op je geaardheid, zou ik niet twijfelen om hem in te lichten. Hij kent je goed en weet hoe je in elkaar steekt. Hij zal je ongetwijfeld ook een hart onder de riem steken! En praten kost niets. Bel hem even op en zeg dat je eens wil afspreken (desnoods bij jouw thuis, zodat je in een veilige omgeving zit voor jezelf).

Het is inderdaad niet altijd even simpel om "anders" te zijn. Ook ik heb het lang verdrongen dat ik op mannen viel. Zoals sommige anderen, dacht ik ook dat het een fase zou zijn in de puberteit die vanzelf terug zou overgaan. Maar niets is minder waar. Ik heb niet zo'n donkere gedachten als de jouwe, maar ik kan wel begrijpen hoe ze er gekomen zijn en dat je daardoor op den duur het bos door de bomen niet meer ziet. Maar zoals hier eerder werd geschreven: er is altijd licht aan het einde van de tunnel.

Jezelf kwellen helpt niks. Integendeel: je zal er alleen maar dieper door wegzakken en dat kan niet de bedoeling zijn!

Ik hoop dat je hier iets aan hebt.
Nil volentibus arduum

Thor
Senior user
Senior user
Berichten: 1172
Lid geworden op: 23 apr 2015 17:09
Geslacht: Man
Locatie: Ninove

Re: Donkere wolken

Bericht door Thor » 23 aug 2016 10:35

Incognito schreef:Bedankt a pianist en BOY19 voor jullie lieve en steunende woorden! Bedankt ook om jullie verhaal te delen.

En wat BOY19 schrijft is inderdaad heel herkenbaar. Het is allemaal zo dubbel. Enerzijds ben ik echt klaar met het leven, ik ben zo moe. Ik denk vaak dat ik gewoon niet gemaakt ben om te leven. Anderzijds schaam ik me ook ontzettend om die gedachten, omdat er miljarden mensen zijn met een zwaarder leven. Het voelt zo als falen dat ik niet sterk genoeg ben. En ik heb vroeger al eens hulp gehad (in verband met andere problemen), waardoor het als falen voelt dat ik mijn leven maar niet op de rails krijg. Het lijkt echt een vicieuze cirkel.

Ik besef dat enkel ik dit kan oplossen. 'Enkel' nog het lef vinden om het in het echte leven met iemand te delen/hulp in te roepen.
Hey!
Heel herkenbaar wat je hier neerschrijft! Als ik het goed begrijp aanvaard je jezelf nog niet (vooral je geaardheid). Je haat jezelf omdat je holebi bent? Ik ken die gevoelens, maar je bent best dat je toch eens praat met andere holebi's in het echt (niet enkel op het forum van wjnh), bijvoorbeeld eens naar Verkeerd Geparkeerd komen op maandagavond in Gent. Ik ben zelf nog maar 5 of 6 zes keer gekomen, maar ik ben wel blij dat er zoiets bestaat! Misschien wel een beter idee dan de lokale holebivereniging? Ik denk dat je best gewoon met jezelf in het 'reine' moet komen...
Be yourself and Festina lente (haast je traag).
Optimism is a moral duty!

Darkcrow
Experienced user
Experienced user
Berichten: 422
Lid geworden op: 08 mei 2014 20:44
Geslacht: Man
Locatie: Hasselt, het hart van Limburg

Re: Donkere wolken

Bericht door Darkcrow » 11 sep 2016 11:43

Dag Incognito,

Ik begrijp wel hoe je je voelt. Ik ben ook eind de twintig en ik ben ook niet 100% uit de kast. Ik ben wel uit de kast bij twee vrienden, mijn moeder en zus en mijn begeleiding. Maar ik durf niet uit de kast te komen voor het grote publiek of mijn familie.
Ik had vroeger ook zo van die donkere momenten. Ik had hier zodanig last van dat ik naar een psycholoog ging, zij heeft me goed geholpen en ze heeft mijn aanvaardingsproces kunnen afronden en ze heeft me geholpen met me te outen bij mijn moeder en zus. Maar ze heeft wel een einde gemaakt aan die donkere momenten, het aanvaardingsproces is moeilijk, maar als je daar door bent zouden die donkere momenten moeten verdwijnen.

Wat betreft jouw ouder te voelen in de holebigroep, ik heb het ook gemerkt dat dit een probleem is. De meeste holebigroepen zijn tot dertig jaar, maar die van in de eind van de twintig of dertig verdwijnen meestal uit die groepen. Waarschijnlijk hebben ze al een relatie en doen ze geen moeite meer om naar een holebi groep te gaan, persoonlijk weet ik de reden niet.
Ik ben ook al naar holebiverenigingen geweest waarbij ik één van de jongste was. Maar dit is een overkoepelende holebivereniging voor mensen met een beperking. Waarschijnlijk niet hetgeen wat je zoekt.
Ik persoonlijk heb er geen problemen mee om naar een vereniging te gaan met leden die allemaal jonger dan mij zijn (ze mogen natuurlijk ook niet te jong zijn, want tussen tieners voel ik me ook niet op het gemak). Dit heeft er ook mee te maken dat ik op jongens val die jonger dan mij zijn. Rondt de 23-26 is voor mij ideaal.

Ik wens je in ieder geval veel succes met de oplossing voor jouw problemen.

Groeten,
Darkcrow

-Matteo-

Re: Donkere wolken

Bericht door -Matteo- » 18 nov 2016 22:38

Wat minder dat je je slecht voelt.
In begin periode had ik het zelf moeilijk mee dat ik op jongens viel en dat kwam ook door familie. Ik wou niet anders zijn. Had ook een vriendin maar uiteindelijk besefte ik dat ik mezelf ongelukkig maakte door het te ontkennen en na een tijdje heb ik het uiteindelijk aanvaard en ging er goed mee om. Dat kwam omdat ik toen op kot ging en er een hele wereld voor mij open ging en niet meer dacht aan hoe mijn familie er over zouden denken, want dat onderwerp was gewoon taboe. Voelde me 'vrij', niet dat ik het thuis niet was, maar je begrijpt wel wat ik bedoel. In het begin was dat voor mij ook allemaal wennen. Je kwam dan nieuwe personen tegen, maakte vrienden, werd verliefd, relatie gehad en dat hielp allemaal in mijn proces om mezelf volledig te aanvaarden.
Klinkt misschien raar, eens je verliefd wordt op iemand vergeet je alle zorgen van voorheen en toen ik samen was heb ik mezelf uiteindelijk helemaal aanvaard. Ik had voor mezelf twee keuzes gemaakt: ofwel aanvaard je jezelf en ben je gelukkig en wat anderen daarover denken, kan me gestolen worden. Ofwel ontken mezelf en zal ik altijd ongelukkig blijven. Ik heb voor de eerste optie gekozen. Ik heb ook vooral heterovrienden en ze hebben er nooit probleem van gemaakt, dit komt ook deels omdat ik altijd dezelfde persoon bleef en niet plots ineens 'veranderde'. Sommigen veranderen plots van persoonlijkheid als ze ontdekken dat ze homo zijn en gaan enkel met homo's om. Anderen zoals ik beschouwen het slechts als deelaspect van hun persoonlijkheid en bepaalt niet alles wat ze doen en hebben zowel hetero- als holebivrienden en gaan er relaxt mee om.
Je zou voor jezelf een weg moeten vinden waarin je je goed voelt. Je mag nooit opgeven. Iedereen is uniek en heeft recht om gelukkig te zijn. Of die persoon gelukkig is met een man of vrouw doet er allemaal niet toe. Wat telt is dat je in al je keuzes dat je maakt gelukkig bent en niet kijkt naar hoe anderen over je zouden denken.
Als je behoefte hebt om je hart te luchten, mag je me altijd pb'en met je forum account.
Take care!

-Matteo-

Re: Donkere wolken

Bericht door -Matteo- » 18 nov 2016 22:50

BOY19 schreef:Dag Incognito,

Ook ik heb hier een account op het forum, en ik begrijp waarom je anoniem wilt posten. Zelf doe ik het nu eigenlijk ook.
Ik weet dat het heel moeilijk is om te durven toegeven dat je je niet gelukkig en goed in je vel voelt. Dat is ook de voornaamste reden waarom ik nu eventjes anoniem post. Je voelt je een lastig mens, een probleemmens , ... . Eigenlijk wil je dit helemaal niet, maar toch lijkt het sterker dan elk straaltje licht. Herkenbaar? Ik heb het door gebeurtenissen op school, holebi-struggle en enkele persoonlijke problemen ook meegemaakt. Je hoofd is donker vanbinnen en het lijkt alsof er niets is en niets meer komt wat dat wat kan opklaren. Ook lijkt het alsof niemand dat zal kunnen oplossen. Wél ... ik kan je zeggen: het is niet hopeloos.

Ik merk aan je post dat je vrij diep zit en ongeveer even diep zit als ik ooit heb gezeten. Je hebt het niet letterlijk gezegd, maar ik wou toen gewoon dood. Niet meer opstaan en de dagelijkse sleur van je slecht voelen te hoeven meemaken. Ik heb lang zo geleefd en ik dacht wel aan zelfmoord, al wist ik diep vanbinnen dat ik daar het lef niet voor had. Toch dacht ik vaak hoe het zou zijn mocht ik er niet meer zijn. Het voelde voor mij alsof dit de enige weg was om te 'winnen' van alle problemen. Ik kan je alvast vertellend dat dit NIET de weg is om te 'winnen'.

Kantelmoment was toen ik flauw viel en redelijk lang niet bijkwam. Ik ben toen opgenomen in het ziekenhuis voor een check-up, maar ik zat emotioneel zo diep dat ik toen alles wat er al altijd scheelde en dwars zat tegen mijn ouders heb gezegd. Het was het begin van een lange weg, maar op dat moment viel wel 20.000 kilo van mijn schouders.

Ik had hulp nodig en die werd ook geregeld. Ik heb ook gedacht dat het onbegonnen werk was en niet zou helpen en 'dat ik het niet waard was' geholpen te worden. De eerste keren op gesprek waren zeer zware gesprekken. Als ik eerlijk ben ging ik toen nog dieper. Maar dat was nodig om uiteindelijk opnieuw onderaan op de grond grip terug te vinden om zo langzaam te groeien. Ik ben na een tweetal maand beginnen klimmen.

De stap naar hulp was uiteindelijk de beste stap ooit. Ik ben nu zelf een beetje 'trots' op mezelf dat ik die stap ooit genomen heb. Toch spreek ik er niet graag over met anderen. Weet alleen dat het geen schande is hulp te krijgen van iemand die ervoor opgeleid is.

Nu ben ik opnieuw zeer gelukkig. Ik voel me nu soms dom dat ik ooit zo diep heb gezeten. Het leven zit zo vol mogelijkheden. De dood is redelijk eindig. Er zijn nog steeds momenten dat ik het soms wat moeilijk heb, maar ik besef nu maar al te goed dat het leven soms te mooi is om zomaar te willen verlaten.

Weet dat er altijd mensen paraat zijn die naar jou willen luisteren. Ik merk aan je niveau van je post dat je een jongen bent met verstand. Je beseft dat je hulp nodig hebt en dat is goed. Je kent jezelf. Blijf niet bij de pakken neerzitten. Over een jaartje moet je gewoon eens op de zaken terugkijken. Voor nu is de oeroude quote wel van toepassing op de titel van je post: "Na regen (donkere wolken) komt zonneschijn."

Volhouden makker!
Je komt er wel :)

Wat leuk om te horen dat het goed terecht gekomen is!:) Ik had het ook lang ontkend maar uiteindelijk heb ik het aanvaard. In het begin ging dat niet makkelijk en wou niet anders zijn. Uiteindelijk heb ik het aanvaard en bloeide helemaal open. Mijn nicht maakte na mij dezelfde proces mee. Ze is lesbisch maar kon het niet accepteren vanwege familie en uiteindelijk vonden we bij elkaar steun en ze is ook helemaal open gebloeid. En inderdaad als ik terug keek naar hoe ik was en naar nu ben ik zelf trots op mezelf dat ik altijd in mezelf geloofde:)
Als je behoefte hebt om hart te luchten mag je ook pb sturen he:)
Succes!

Plaats reactie