Hoe ben jij thuis uit de kast gekomen?

Tips and tricks, verhalen of angsten over uit de kast komen? Zorgen of (onverwachte) reacties? Hier is plaats om deze vragen te stellen en te beantwoorden!
49 berichten • Pagina 1 van 31, 2, 3

Hoe ben jij thuis uit de kast gekomen?

Berichtdoor Wall » 05 nov 2015 21:30
Quote
Voor de ene is het iets vanzelfsprekend, voor de ander is het toch al iets moeilijker. Sommigen vinden het lastig om over te beginnen, anderen gooien het er tussen de soep en de patatten even uit. Sommige ouders zagen het al jaren aankomen, voor andere komt het nieuws totaal onverwacht. Reacties kunnen volledig anders zijn dan je verwacht had, dingen kunnen veranderen of net helemaal hetzelfde blijven.

De bedoeling van dit topic is dat je even vertelt hoe jij thuis uit de kast gekomen bent. Met andere woorden: hier kan je je coming-out verhaal kwijt. Wat waren de reacties, hoe voelde je je op dat moment, hoe was het na een paar weken/maanden, had het een grote impact op je leven et cetera. Door je verhaal hier te delen, kan je andere forummers misschien op weg helpen met hun eigen coming-out. In dit topic is het dan ook toegestaan om te reageren op elkaars verhalen, vragen te stellen en opmerkingen te geven. Dit alles uiteraard op een respectvolle manier.

Als je niet goed weet waar te beginnen, kan je misschien wat inspiratie putten uit het filmpje van de whatisgay-campagne ;)

Moderator van het jaar 2015
Avatar gebruiker
Wall
Forumbeheerder WJNH
Forumbeheerder WJNH

Berichten: 3878
Geregistreerd: 17 nov 2010 16:42
Leeftijd: 23
Geslacht: Vrouw

Re: Hoe ben jij thuis uit de kast gekomen?

Berichtdoor idk » 05 nov 2015 23:16
Quote
Interessante topic, well done Wall :rock:
Mijn nieuwe toekomstige avatar, gekregen van Florre en goedgekeurd door de rest van de chatters.
https://lolzombie.com/wp-content/uploads/2016/01/idk.jpg
Avatar gebruiker
idk
Moderator van het jaar 2016

Berichten: 1721
Geregistreerd: 29 dec 2012 12:00
Leeftijd: 22
Geslacht: Vrouw

Re: Hoe ben jij thuis uit de kast gekomen?

Berichtdoor Wall » 07 nov 2015 12:47
Quote
Bedankt, maar een verhaal was zeker ook welkom geweest ;)

Het geraakt hier precies maar moeilijk op gang. Dan zal ik maar een stukje van mijn ziel blootleggen, zeker?

Ik ben thuis uit de kast gekomen via een brief. Ik gaf hem aan mijn moeder en bleef erbij toen ze hem las. Op dat moment zat ik echt niet goed in mijn vel en op papier was de enige manier waarop ik de woorden kwijt kon. Ze had het niet zien aankomen, ze had volgens mij niet echt rekening gehouden met de mogelijkheid dat ik misschien wel eens niet hetero kon zijn. Ze vroeg zeker vijf keer "of ik wel zeker was". Ik was het al meer dan vijf jaar zeker, maar ik had schrik om het te vertellen. Thuis zijn ze niet zo open-minded, dus dat zorgde wel voor een extra hoge drempel.

Daarna heeft ze direct mijn vader, broer en zus ingelicht. Iets wat ik nog altijd vervelend vind. Ik had het hen graag zelf verteld en hun reactie gezien. Nu ja, wat gebeurd is, is gebeurd. Mijn vader heeft blijkbaar gezegd: "Ach ja, als het zo is, dan is het zo, hé." En ik herinner mij ook dat hij me een knuffel is komen geven, dus dat zat wel goed. Mijn broer en zus hadden er (zoals verwacht) absoluut geen probleem mee. "Zolang je maar gelukkig bent." De reactie die iedereen wil horen.

Nadien werd er niet direct veel over gepraat. Mijn moeder heeft er een tijd over gedaan om het te verwerken en het in haar denkpatroon in te passen. Er werd nooit een grapje over gemaakt of vragen over gesteld. Misschien dachten ze dat het niet mocht of hoopten ze dat ik toch nog met een jongen afkwam. Geen idee. Het was pas een dikke maand geleden dat mijn moeder er voor het eerst een grapje over maakte en ik kwam vier jaar geleden uit de kast bij haar. Het kwam zo onverwacht. Ik was trots op haar.

Mijn coming-out verliep dus niet vanzelfsprekend, maar uiteindelijk is alles wel goedgekomen. Toen ik een vriendin had, was ze meer dan welkom. Ik denk zelf dat het feit dat ik haar mee bracht naar huis ervoor gezorgd heeft dat ze het beter aanvaard hebben. Het feit dat ze zagen dat het een "gewoon" meisje was en vooral dat ik gelukkig was.
Moderator van het jaar 2015
Avatar gebruiker
Wall
Forumbeheerder WJNH
Forumbeheerder WJNH

Berichten: 3878
Geregistreerd: 17 nov 2010 16:42
Leeftijd: 23
Geslacht: Vrouw

Re: Hoe ben jij thuis uit de kast gekomen?

Berichtdoor idk » 07 nov 2015 13:09
Quote
Wall schreef:Bedankt, maar een verhaal was zeker ook welkom geweest ;)


Van zodra er een verhaal is, probeer ik het te posten ;)
Mijn nieuwe toekomstige avatar, gekregen van Florre en goedgekeurd door de rest van de chatters.
https://lolzombie.com/wp-content/uploads/2016/01/idk.jpg
Avatar gebruiker
idk
Moderator van het jaar 2016

Berichten: 1721
Geregistreerd: 29 dec 2012 12:00
Leeftijd: 22
Geslacht: Vrouw

Re: Hoe ben jij thuis uit de kast gekomen?

Berichtdoor BiNDing » 07 nov 2015 21:44
Quote
Het zou leuk zijn moesten er hier heel wat verhalen verteld worden door forummers. Een bron van informatie en stof tot nadenken voor mensen die het al deden of nog uit de kast zullen komen, denk ik. Ik zal dan ook mijn steentje bijdragen. :)

Ik heb altijd wel een kant van mezelf gehad dat dacht dat jongens misschien wel iets voor mij zouden zijn, maar ik ging maar mee met de flow en meisjes leken mij ook wel wat. Toen ik rond mijn 19e al een tijdje in een relatie zat met een meisje (die 4 jaar geduurd heeft), voelde ik toch de nood haar te vertellen dat ik misschien toch ook iets voel voor jongens. Ik heb heel lang getwijfeld en ik heb het vele keren geprobeerd, maar de woorden bleven steeds weer in mijn keel steken. Na vele keren proberen vertelde ik haar dan op een avond dat ik een studie deed over holebi's en vroeg zo wat zij van daar vond. Nadat die reactie redelijk positief was, heb ik die avond haar dan toch, weer na hel de avond proberen, vertelt dat ik jongens ook wel iets vind hebben. Dit was niet gemakkelijk, ik begon na lang twijfelen met "ik moet je iets vertellen ... maar je moet geen schrik hebben, het is niets erg of zo". Toen heeft zij het er half uit moeten sleuren. Ze reageerde eigenlijk heel positief. Ze was blij dat het dat maar was en dat ik haar 'gekozen' had uit dubbel zo veel volk (meisjes én jongens).

We springen nu 6 maanden verder. Ik wou eigenlijk mijn ouders ook vertellen dat ik op zowel meisjes én jongens leek te vallen. Na heel veel wikken en wegen, en heel veel proberen en het weer blijven steken in de keel, heb ik tezamen met mijn toenmalige vriendin gezegd tegen mijn ouders dat ik zowel op jongens als meisjes leek te vallen. Mijn ouders én mijn zussen zagen dit totaal niet aankomen. Mijn zussen hadden er eigenlijk vanaf het begin niet op tegen en accepteerden het meteen. Mijn ouders waren erg verrast en hadden het niet zien aankomen, maar omdat ik samen was met een meisje leken ze daar niet echt zo'n probleem van te maken. Ze zouden een paar maanden later harder verrast zijn ...

We maken weer een sprong van iets meer dan 6 maanden. Ik merkte meer en meer dat jongens meer en meer mijn ding is dan dat meisjes dat zijn. Ik leek mezelf geleidelijk aan beter te begrijpen en voelde aan dat wat ik voelde voor mijn toenmalige vriendin eerder iets was van soulmates die heel er goed met elkaar overweg konden en heel dicht bij elkaar stonden. We besloten dan ook samen (maar eerder van mijn kant uit in gang gezet) dat we beter als goede vrienden verder gingen dan als lief.
Een tijd later leerde ik hier mijn huidig vriendje kennen. Omdat ik toch vrij close ben met mijn zussen vertelde ik dit eigenlijk zo goed als meteen tegen mijn jongste zus, gokkende dat zij daar niets op tegen zou hebben. Ik vertelde dit haar toen we samen een eindje gingen lopen en dus alleen waren. Ik vertelde haar dat ik iemand was tegengekomen, maar dat dit niet een meisje was. Dit ging eigenlijk verrassend vlot, en ze reageerde superpositief. Ik moest haar alles vertellen over hem. Ik was heel erg opgelucht dat ze zo goed reageerde. Mijn andere zus heb ik het pas een eind later verteld, ik voelde mij meer op mijn gemak om het tegen mijn jongste zus te vertellen.

Nu zat ik met het feit dat ik mijn ouders moest/wou vertellen dat ik eigenlijk toch niet op meisjes val, maar enkel op jongens. Omdat ik wist dat ik het niet uit mijn keel zou krijgen, heb ik 's avonds een brief geschreven naar mijn ouders. Ik schreef dat ik voor mezelf besefte dat ik meer op jongens val en eigenlijk niet op meisjes en dat ik iemand was tegengekomen. Ik heb ik die vriend ook een beetje over hem verteld en dat mij dat helemaal overviel eigenlijk, ik was niet op zoek. Ik heb die brief dan 's morgens op de keukentafel gelegd en moest dan de hele dag weg (ik kan mij niet meer herinneren waarom), wetende dat mijn ouders vroeger zouden thuis komen en . Dit was echt de langste dag van mijn leven. Ik kreeg op de avond, voor ik thuis was, een sms van mama dat ze eens wouden praten met mij.

Toen ik thuis kwam, was dit met een klein hartje. Ik ben met mama en papa naar de woonkamer gegaan en toen hebben ze mij verteld dat ze erg geschrokken zijn. Ze wisten van 6 maanden eerder dat ik misschien ook op jongens viel, maar ze hebben dat nooit echt serieus genomen, want ik was tenslotte toch met een meisje samen. Ze vertelden mij ook dat het misschien maar een fase was en dat ik voorzichtig moest zijn tegen wie ik het zei. Dat deed wel even pijn. Ik heb hen toen gezegd dat ik ook liever had dat ik 'normaal' zou zijn, en dat ik al die problemen die zij voor zich zagen op doemen ook liever niet zou hebben, dit allemaal in een opwelling van interne moeilijkheid. Achteraf gezien ben ik eigenlijk erg blij dat ik homo ben, anders had ik nooit met mijn lief samen geweest, en achteraf gezien is homo zijn niet wat de meesten zijn, maar abnormaal is het ook niet, maar in zo'n gesprek zeg je meteen wat je op dat moment voelt, en dat is niet altijd wat je vanbinnen bedoelt. Mijn ouders wouden het dus nog tussen ons houden en dachten dat het maar en fase was.

De weken en maanden dat daar op volgden, heb ik veel gesprekken gehad met mijn ouders. Het ene al wat positiever dan het andere. Zij zagen vooral 'problemen' voor mij op doemen. Wat met werk zoeken later? Wat met samen met je vriendje over straat lopen? Wat met discriminatie en geweld? Op de lange duur, merkten ze wel dat dat eigenlijk meeviel en dat ik vrij zeker was van mijn zaak. Stap voor stap, en beetje bij beetje, draaide de sfeer van die gesprekken en in het algemeen van enkel problemen zien, een fase en voorzichtig zijn. Naar zien dat ik eigenlijk veranderde, opener werd en gelukkiger was dan ik vroeger was. Ze merkten dat ik mij beter in mijn vel voelde nu het allemaal op tafel lag. De sfeer draaide van er niet over praten, naar af en toe eens iets over vragen. En ik moet zeggen, vanaf dan loopt het thuis erg goed over mijn coming out. Mijn ouders zijn, na lang wennen, helemaal mee met mij.

Wat ik vooral geleerd heb van mijn coming-out, en dat ik anderen ook probeer te vertellen, is, ten eerste, dat ik er geen rekening mee gehouden heb dat ik járen heb kunnen wennen aan het idee dat ik (ook) wel eens op jongens zou kunnen vallen, en dat ik van mijn ouders niet mocht verwachten dat zij dan aan dat idee van vandaag op morgen konden wennen. Voor ouders duurt het soms ook even om te kunnen wennen aan het idee dat hun kind holebi (of iets anders) is, net als ik daar heb aan kunnen wennen over een lange tijd heen.
En ten tweede, dat mijn ouders vooral de problemen die ik op mijn hals haalde zagen, en niet keken naar wat ik nodig had/voelde. Ze waren vooral bezorgd om mij en mij toekomst, en vergaten -toen het hun in het begin erg verraste- misschien rekening te houden met hoe ik mij voelde. Gedurende de weken daarna, draaide dit al snel en waren ze eerder geïnteresseerd in hoe ik mij voelde en wat ik nu precies voelde. Uiteindelijk steunen ze mij volledig. Ze waren vooral verrast in het begin, maar nadat ze even aan het idee hadden kunnen wennen, steunen ze mij volledig.

Pfew, een heel stuk tekst. Waarschijnlijk wat warrig, ik vind het moeilijk om dit te structureren :)
Hopelijk vertellen er nog wat mensen hun verhaal hier! :)
24/7 vrolijk en enthousiast!
[Forumkoppel van het Jaar 2015]
Avatar gebruiker
BiNDing
Forum addict
Forum addict

Berichten: 3514
Geregistreerd: 18 jan 2012 21:26
Woonplaats: Leuven
Leeftijd: 25
Geslacht: Man

Re: Hoe ben jij thuis uit de kast gekomen?

Berichtdoor Robbe » 07 nov 2015 23:14
Quote
De daad van het vertellen thuis is bij mij nog geen week geleden gebeurd, 2 november om precies te zijn.

Ze hadden heel erg veel vragen en er is een redelijk lang over gesproken toen. Het gesprek duurde toch wel anderhalfuur (eerst zelf 20 minuten stotteren,...). Vooral mijn papa keek al heel ver vooruit: moeilijkheden op werk, de kwetsende mopjes, geweld, ... . Ik ben aan de ene kant blij dat ik het verteld heb toen. Aan de andere kant stelden ze mij ook vragen over hoe ik het te weten was gekomen en of ik zeker was etc etc. Daar wist ik niet altijd even duidelijk een antwoord op te geven, omdat het voor mezelf allemaal nog nieuw is. Maar ik denk dat ik toch duidelijk heb kunnen stellen dat mijn voorkeur overhelt (en bijna zo goed als volledig) naar de jongenszijde.

De clichézinnen van een goed gezin vielen: 'Het is jouw geluk, jij moet gelukkig worden en als dat met een jongen is, dan is dat zo'
Het mooiste dat ze me zeiden: 'Wij gaan dit nu aan niemand vertellen, niet omdat we ons schamen, maar omdat we jou voldoende tijd willen geven om alles op je gemak uit te zoeken'

Na het gesprek ging het gezinsleven, tot op vandaag, gewoon weer verder. Mijn papa heeft er niet meer over gesproken. Mijn mama heeft er wel nog eens naar gepolst toen ze merkte dat ik wat stiller was. Van mijn mama merk je echt wel dat ze met mij inzit. Ze heeft me ook letterlijk verteld dat ze me steunen, maar dat ik ook moet begrijpen dat zij het een plaats moeten geven en dat dat na verloop van tijd wel in orde komt. Ik snap zelf ook wel dat het even wennen is. Dat is ook iets wat je - als je het eenmaal gaat zeggen- in rekening moet houden.

Wat de impact op lange termijn zal zijn, kan ik jullie dus nog niet vertellen, helaas. Maar ik vermoed dat dit zeker goedkomt, zeker aan mijn mama's zijde. Papa ook, maar hij heeft het denk ik iets moeilijker, al doet hij sinds de coming-out veel moeite om met mij in gesprek te gaan, over normale zaken weliswaar.

De avond zelf zeiden ze me ook dat ze nu en dan er wel al eens over gedacht hadden, omdat ik nog nooit met een meisje naar huis was gekomen, en mijn broer op die leeftijd praktisch maandelijks. Het kwam dus niet TOTAAL onverwacht voor hen, maar natuurlijk was het schrikken.

Zo, mijn verhaal tot nu toe ^^
Where should I go?
To the left, where nothing is right ...
Or to the right, where nothing is left?
Avatar gebruiker
Robbe
Meest gemiste forummer 2016

Berichten: 983
Geregistreerd: 10 okt 2015 14:05
Woonplaats: Op kot in Gent
Leeftijd: 20
Geslacht: Man

Re: Hoe ben jij thuis uit de kast gekomen?

Berichtdoor Wall » 08 nov 2015 18:28
Quote
Ik denk eerlijk gezegd dat veel ouders er schrik voor hebben dat "het holebi zijn" het moeilijker zal maken in onze toekomst. Zowel op het vlak van een lief tegenkomen als in het werkveld. Ik had er onlangs een gesprek over met mijn moeder. Ze vroeg zich af hoe ik dat nu kon weten dat iemand "zoals mij is". Ik heb haar proberen uitleggen dat het dikwijls door de omgeving is (bijvoorbeeld als het in een holebicafé is of op een gay feestje) of dankzij vrienden die hun best doen om je te introduceren aan die andere holebi die ze toevallig kennen. Soms zit het ook in toevalligheden. Eigenlijk is dat iets waar ik niet meer zozeer van wakker lig, maar dat is misschien ook omdat ik nu de behoefte aan een lief niet echt voel.

Vroeger dachten ze ook dikwijls dat ik nu geen kinderen zou krijgen, maar met de huidige ontwikkelingen op medisch valk is dit (vooral voor de holebi-vrouwen dan toch) niet echt een probleem meer. Ik heb altijd kinderen gewild en ik ben er ook redelijk van overtuigd dat ze er op een dag gaan komen. Nu mijn nicht en haar vriendin hun eerste kindje hebben, lijkt het alsof ze daar niet meer van wakker ligt. Gelukkig maar.

Ik denk vooral dat het helpt als je hen kan aantonen dat je leven niet zo anders zal zijn in vergelijking met hetero's. Oké, je zal altijd mensen hebben die minder open-minded zijn en je zult ongetwijfeld ook nog eens scheef bekeken worden, maar dat is iets waar ik niet wakker van lig. Ik ben ook maar gewoon een persoon die gelukkig wil zijn.
Moderator van het jaar 2015
Avatar gebruiker
Wall
Forumbeheerder WJNH
Forumbeheerder WJNH

Berichten: 3878
Geregistreerd: 17 nov 2010 16:42
Leeftijd: 23
Geslacht: Vrouw

Re: Hoe ben jij thuis uit de kast gekomen?

Berichtdoor MsSeeking » 08 nov 2015 18:32
Quote
Hi,

Voor mij is dit nog geen 2 weken geleden.
24 Oktober om precies te zijn ...
En dan te bedenken dat ik pas eind Augustus hier op het forum beland ben, omdat ik echt niet meer wist wat ik moest doen.
De 2 a 3 weken voor 24 Oktober liep ik al vaker met de gedachte "ik zeg het gewoon".
Maar ik kon het niet.. Ik zou die woorden nooit over mijn lippen krijgen.
Ik ben de laatste paar maanden erg gesloten geweest, en voelde me eigen slecht.
Ik zat helemaal niet lekker in mijn vel, en kreeg thuis telkens vragen of "commentaar".

De 24e was ik aan het werk, en voelde ik me eigen ook niet goed.
Ik zat met mijn moeder op Whatsapp en totaal onverwacht floepte ik het eruit.
Met dat ik het eruit had gegooid had ik al spijt, en dacht ik "Stommerd, waarom doe je dat nou".
Maar dat kon ik niet meer terug draaien.
Ik had op dat moment het gevoel dat de wereld onder mijn voeten vandaan zakte, en ik me nergens aan kon vast grijpen.
Ik heb zonder naar mijn telefoon te kijken, hem in mijn zak gestopt en ben verder gegaan met werken.
Maar ik hield dit geen 15 minuten vol, ik maakte mezelf helemaal gek.
Ik wilde toch wel weten hoe ze hierop zou reageren of had gereageerd.
Ik wist dat ze het zou accepteren, maar toch was ik zo bang voor haar reactie.
Het allereerste wat ze zei was: Dat ze het al wist ..
En verder zei ze alleen maar positieve dingen als :
Dat ik op een persoon val, en niet een geslacht ..
En dat ze (mijn ouders) alleen maar willen dat ik gelukkig ben ..
En dat het ze helemaal niks, maar ook echt niks uit maakt met wie of wat ik thuis kom ..

Ik heb toen maar geantwoord en gezegd dat ik er mee zit, en dat ik ook gewoon hoopte dat ik "normaal"was.
En dan bedoel ik niet dat dit abnormaal is....
Jullie snappen vast wat ik bedoel.
Mijn moeder kon het niet waarderen dat ik dat zei, en werd zelfs een soort van boos dat ik dat zei.
Dat ik normaal moest doen, dat ik normaal ben ..
En dat er niks mis is met me ..
En de vraag "wat is normaal?"..

Ze was er erg blij mee dat ik het gezegd had, want ik hoefde dit niet alleen te dragen.
Ik moet mijn hart volgen, dat dat het enigste is wat telt.
Dat ik het zelf moet doen, en zelf moet gaan ondervinden.
En dat ze me altijd zullen steunen in welke keuze ik ook maak..
En dat ik altijd bij ze terecht kan..

Ik geloof dat dit in grote lijnen wel hetgene is wat ze gezegd heeft.
Dus ik had me geen betere reactie kunnen bedenken...

Maar het was dus absoluut niet mijn bedoeling om het zo te zeggen.
Had het graag gewoon face to face willen zeggen.
Maar ik denk maar zo "Alles gebeurt met een reden, toch?"

Ik heb me diezelfde dag en dagen erna nog wat onwennig gevoeld (woon nog thuis).
Het feit dat ze nu wisten dat ik geen hetero ben, dat vond ik erg lastig.
Ik was bang dat ze anders naar me zouden kijken, anders zou reageren.
Maar dat is nu gelukkig helemaal weg.
Ik voel me nu ook opgelucht!

En sinds een paar dagen heb ik van die momenten dat ik denk "ik vertel het de rest ook".
Maar dat zakt dan al snel weer weg.
Alleen mijn ouders weten het nu, en die vertellen ook niets aan een ander.
Dat moet ik zelf doen wanneer ik daar klaar voor ben.
Ik vertrouw ze ook 100% dat ze hun mond houden.

Ik praat trouwens in de hun/ze vorm, omdat mijn moeder me gevraagd heeft of ze het wel mijn vader mocht vertellen.
En dat mocht ze.

Ik vind het erg fijn dat ik niet meer "stiekem" ergens mee bezig ben.
Dus ik ben er blij mee dat ik het verteld heb ...

* Ik heb de andere verhalen zojuist ook gelezen, en dacht nou dan plaats ik de mijne ook maar *
"Je kunt je weerspiegelingen niet in stromend water zien, maar wel in stilstaand water"
MsSeeking
New user
New user

Berichten: 5
Geregistreerd: 22 aug 2015 17:25
Geslacht: Vrouw

Re: Hoe ben jij thuis uit de kast gekomen?

Berichtdoor redwings » 09 nov 2015 21:32
Quote
Alé hup, ik vond nu ook eventjes tijd om hier mijn verhaal van mijn coming-out thuis te posten.
Ik ben relatief laat uit de kast gekomen thuis, al is dat natuurlijk relatief hé, maar ik was 20 en ondertussen wist ik toch al zo'n 3 jaar dat ik op meisjes viel, of zelfs iets langer.
In de laatste jaren van het middelbaar kwam stilaan het besef (en een grote crush) dat ik op meisjes val. Ik lichtte enkele goeie vriendinnen in hierover, maar dat was dat. Toen ik verder ging studeren opende een heel nieuwe wereld zich voor me en na enkele maanden wisten vele van mijn nieuwe vrienden daar ook dat ze mij met een knappe jongen niet konden plezieren.
Het was dan ook in deze periode dat het wat begon te knagen dat mijn ouders dit nog niet wisten, want over het algemeen heb ik wel echt een goeie band met mijn ouders. Ik wist dan ook vrij zeker dat ze hier geen probleem zouden van maken. Dit kon ik ook al weten uit het tijdperk waarin ik nog twijfelde aan mezelf en mijn geaardheid. Op een avond wanneer ik wat triest was kwam ze en na een goede babbel zei ze: "Ik wil dat je gelukkig bent... en als dat nu toevallig met een meisje zou zijn maakt dat ook niet uit". Toen lachte ik dat nog weg en verklaarde haar zot dat ze dat dacht, maar enkele maanden later moest ik haar plots gelijk geven...
Ik was dus wel ongeveer zeker dat mama goed zou reageren, maar die angst om het uit te spreken bleef nog te sterk aanwezig...

Maanden gingen voorbij sinds ik besliste dat ik het hen wou zeggen, maar steeds stelde ik uit en verzon ik nieuwe redenen om het niet te zeggen. Vrienden vroegen me ook soms of mijn ouders het al wisten en steeds moest ik tot mijn spijt nee antwoorden.
Tot ik op een avond een goed gesprek had met een klasgenootje die ook lesbisch is en een slechte reactie kreeg van haar ouders. Zij raadde mij echter aan om mij niet langer te verbergen achter excuses, maar het gewoon te zeggen. Als ze slecht wilden reageren, zouden ze dat sowieso wel doen, als ik het dan zei of enkele maanden later. Daar had ze wel een punt ;)
Ze pushte me via chat wat die avond en uiteindelijk raapte ik al mijn moed bijeen om naar beneden te gaan en het te zeggen.
Mijn ouders zaten rustig in de zetel naar voetbal te kijken en te lezen... Ik ben sowieso al een emotioneel beestje, dus vanaf ik zei "ik moet jullie iets zeggen", begon ik alweer te wenen. Mama drong wat aan en hielp mij een handje, want bleek dat ze dit al jaren doorhad, zelfs nog eerder dan ik zelf besefte dat ik op meisjes val ;)
Er kwamen wel enkele vragen die ze altijd al wilde stellen en de enige bezorgdheid die ze hadden was dat ik niet snel een lief zou vinden, omdat er toch minder mensen lesbisch zijn dan hetero. Dat is nog steeds mama haar enige bezorgdheid. Oh en ook het feit dat de grootouders dit best niet weten tot ik een serieuze relatie heb, want die zouden misschien wat minder goed kunnen reageren...
MIjn vader wou graag verder kijken naar het voetbal en na een dikke knuffel van beiden viel er precies 1000 kilo van mijn schouders. Een mama kan haar kinderen toch goed kennen :smile:
Ze vroegen of ik het ook nog aan mijn zus zou zeggen, die eventjes later thuis ging komen van een kotweekje. Ik zei het vanaf ze de woonkamer in kwam, want ze zag ook wel dat mijn ogen wat rood stonden :wink:
Haar reactie was: "Oh, sjiek! Geen probleem hoor! "
Super positief dus, al had ik niet anders verwacht!

Verder wordt daar thuis niet echt meer over gesproken. Mama laat soms wel eens iets vallen of ze is blij als ik met holebivrienden iets doe, maar verder leven we gewoon, want er is ook niets ongewoons aan hé :)

Ziezo, dat is in het kort wat ik thuis meemaakte, sorry als dit raar geschreven is ofzo, maar zoals sommige anderen hier vond ik het ook nog moeilijk om dit neer te typen :smile:
-Babbelaar van het jaar 2015-
Avatar gebruiker
redwings
Knapste vrouwelijke forummer 2016

Berichten: 4941
Geregistreerd: 11 feb 2011 19:17
Woonplaats: west-vlaanderen
Leeftijd: 23
Geslacht: Vrouw

Re: Hoe ben jij thuis uit de kast gekomen?

Berichtdoor Anna* » 13 nov 2015 08:23
Quote
Toen ik 12 was vertelde ik dat ik gevoelens had voor meisjes aan mijn mama, gewoon thuis tussen de soep en de patatten. Ik had wel een betere reactie verwacht. Op zich was het goed bedoeld, maar mijn mama reageerde vooral door te zeggen dat ik nu nog veel te jong was om dat met zekerheid te weten en dat er genoeg meisjes waren die dit dachten, maar waarvan het dan uiteindelijk niet zo bleek te zijn. Maar euhm? Ik was er redelijk zeker van hoor. En ik vond het jammer dat ik daar toen niet wat meer in gesteund werd, misschien kon ze gewoon toen al zeggen dat het allemaal niet uitmaakte? Ik weet dat 12 een jonge leeftijd is, maar toch. Toen had ik wel nood aan zo een uitspraak, want ik zat serieus met mezelf in de knoop. En dat heeft best nog wel enkele jaren geduurd. Toen ik 15 was had ik het opnieuw moeilijk, ook met mijn schoolresultaten. Toen begonnen mijn ouders ineens te zeggen, ik weet dat jij het moeilijk hebt, want wij denken dat je lesbisch bent. Toen dacht ik vooral: ja maar dat heb ik toch al verteld? Ook al was dat dan 3 jaar geleden, dus kreeg ik wat het gevoel dat er toen niet naar me geluisterd werd en dat ik niet serieus genomen werd. Dus bij de manier waarop voelde ik me niet goed, misschien heb ik ook dingen verkeerd geïnterpreteerd of zo, maar zoals ik het nu heb neergeschreven, zo voelde ik dat toen aan. Voor de rest zijn mijn ouders altijd heel accepterend geweest en hebben ze er nooit een probleem van gemaakt of zo. Dus ik prijs mezelf gelukkig. Kort daarna ben ik ook beginnen met het te vertellen aan mijn zusjes. voilà, mijn verhaal :)
Life begins at the end of your comfort zone
Avatar gebruiker
Anna*
Regular user
Regular user

Berichten: 269
Geregistreerd: 13 jan 2010 16:12
Leeftijd: 23
Geslacht: Vrouw

Re: Hoe ben jij thuis uit de kast gekomen?

Berichtdoor Wall » 17 nov 2015 20:02
Quote
Misschien dachten ze toen dat je dat nog niet kon weten omdat je nog zo jong was. Ergens kan ik het wel begrijpen. Ze dachten misschien dat je nog niet genoeg wist wat dat woord inhield, dat je naar jezelf op zoek was. Of ze wilden het nog even niet weten, want ook voor ouders kan het wel even duren om het te verwerken. Bij mij was dat toch in elk geval.
Moderator van het jaar 2015
Avatar gebruiker
Wall
Forumbeheerder WJNH
Forumbeheerder WJNH

Berichten: 3878
Geregistreerd: 17 nov 2010 16:42
Leeftijd: 23
Geslacht: Vrouw

Re: Hoe ben jij thuis uit de kast gekomen?

Berichtdoor Anna* » 18 nov 2015 14:15
Quote
Wall schreef:Misschien dachten ze toen dat je dat nog niet kon weten omdat je nog zo jong was. Ergens kan ik het wel begrijpen. Ze dachten misschien dat je nog niet genoeg wist wat dat woord inhield, dat je naar jezelf op zoek was. Of ze wilden het nog even niet weten, want ook voor ouders kan het wel even duren om het te verwerken. Bij mij was dat toch in elk geval.


Ja ik denk inderdaad dat het zoiets geweest moet zijn. Nu kan ik dat ook plaatsen en zo, maar toen begreep ik dat nog niet helemaal :)
Life begins at the end of your comfort zone
Avatar gebruiker
Anna*
Regular user
Regular user

Berichten: 269
Geregistreerd: 13 jan 2010 16:12
Leeftijd: 23
Geslacht: Vrouw

Re: Hoe ben jij thuis uit de kast gekomen?

Berichtdoor idk » 22 nov 2015 19:17
Quote
[qWote="idk"]
Wall schreef:Bedankt, maar een verhaal was zeker ook welkom geweest ;)


Van zodra er een verhaal is, probeer ik het te posten ;)[/quote]

Update: mama weet het.
Ik heb het eigenlijk 'tussen de soep en de patatten' gezegd deze ochtend en deze middag heb ik er kort wat verder met haar over gepraat. Conclusie: ze vindt dat ik beter m'n leven wat zou organiseren en m'n kamer moet opruimen ahhhaaahahaa maar dé zin van de dag: 'Als je me een beetje zou kennen, zou je normaal moeten weten dat ik daar geen problemen mee heb, dat het niet uitmaakt.'

Ik vroeg haar om te zwijgen maar ze wilt het toch aan papa zeggen op het juiste moment.
Ze zegt dat er misschien wel weer een aantal slapeloze nachten zullen zijn (komt vaak voor bij haar hoor ;) )
En zo nog een paar dingen...

Einde.

PS: Ik ben opgelucht :)
Mijn nieuwe toekomstige avatar, gekregen van Florre en goedgekeurd door de rest van de chatters.
https://lolzombie.com/wp-content/uploads/2016/01/idk.jpg
Avatar gebruiker
idk
Moderator van het jaar 2016

Berichten: 1721
Geregistreerd: 29 dec 2012 12:00
Leeftijd: 22
Geslacht: Vrouw

Re: Hoe ben jij thuis uit de kast gekomen?

Berichtdoor Wall » 23 nov 2015 12:32
Quote
Proficiat! Ik ben blij voor jou dat ze zo reageerde. Weer een stapje verder, hé. :)
Moderator van het jaar 2015
Avatar gebruiker
Wall
Forumbeheerder WJNH
Forumbeheerder WJNH

Berichten: 3878
Geregistreerd: 17 nov 2010 16:42
Leeftijd: 23
Geslacht: Vrouw

Re: Hoe ben jij thuis uit de kast gekomen?

Berichtdoor lisabxxxxx01 » 07 dec 2015 16:34
Quote
Hoe ik uit de kast gekomen ben? Bij mij is dit toch hoe je niet uit de kast komt tov uw ouders. :-S
lisabxxxxx01
Regular user
Regular user

Berichten: 111
Geregistreerd: 27 aug 2015 11:40
Woonplaats: Gent
Geslacht: Vrouw

Re: Hoe ben jij thuis uit de kast gekomen?

Berichtdoor sterretje » 07 dec 2015 23:24
Quote
Je moet toch ook uit de kast komen tegenover je ouders?
Olympisch goud in temperamentvol relativeren.
Avatar gebruiker
sterretje
Meest hilarische forummer 2016

Berichten: 1021
Geregistreerd: 10 maart 2015 00:34
Woonplaats: Antwerpen
Leeftijd: 23
Geslacht: Vrouw

Re: Hoe ben jij thuis uit de kast gekomen?

Berichtdoor space raccoon » 07 dec 2015 23:25
Quote
Van zodra er een verhaal is zou ik het kunnen posten ookal gaat dat denk ik nog wel even duren want ik wil namelijk graag veel zekerheid van mezelf :)
space raccoon
New user
New user

Berichten: 25
Geregistreerd: 19 nov 2015 21:57
Geslacht: Man

Re: Hoe ben jij thuis uit de kast gekomen?

Berichtdoor valerie_ » 19 dec 2015 21:12
Quote
-
Laatst bijgewerkt door valerie_ op 04 jan 2016 12:29, in totaal 1 keer bewerkt.
valerie_
New user
New user

Berichten: 16
Geregistreerd: 02 jun 2015 20:16
Woonplaats: Leuven (kot)
Leeftijd: 22
Geslacht: Vrouw

Re: Hoe ben jij thuis uit de kast gekomen?

Berichtdoor HDennis » 20 dec 2015 15:58
Quote
Jammer dat ze zo reageerde, gelukkig dat je papa het goed opnam en ik denk misschien dat hij haar wat heeft kunnen overtuigen dat het allemaal niet zo erg was als ze dacht :)

Ik ga waarschijnlijk nog ooit eenzelfde soort probleem krijgen met mijn papa, die is Turks en (gelukkig wel helemaal geen strenge) moslim. Mijn ouders zijn gescheiden en hij weet nog niet dat ik bi ben, maar waarschijnlijk ga ik dat pas vertellen moest ik een echte relatie met een jongen krijgen. Want hoewel hij veel van mij houdt heeft hij van thuis uit meegekregen dat niet hetero zijn fout is, en hoewel hij wel accepteert dat anderen holebi kunnen zijn zou dat bij zijn eigen zoon een stuk moeilijker zijn.

Anyways mijn mama en zus weten het wel dus hier is ook nog een outing-verhaal :)

Ik heb een lange tijd (een 3-tal jaar ofzo) zitten te twijfelen of ik bi-nieuwsgierig of biseksueel was, dat is eigenlijk begonnen nadat een heel goede vriendin waar ik een hele tijd verliefd op ben geweest uiteindelijk ook gevoelens voor mij had gekregen en dat tegen mij had gezegd, alleen was dat blijkbaar in een opwelling geweest want de dag erna stuurde ze me via sms dat ze toch niet zeker was over wat ze precies voelde en dat ze liever ook afstand wou maar dat we wel vrienden konden blijven, vanaf dat moment is alles heel akward geworden en probeerde ze mij zoveel mogelijk te ontwijken :(, nu we zaten in dezelfde klas dus ik zag haar elke dag en ik heb daar heel lang liefdesverdriet van gehad. Totdat ze het jaar erna van school veranderde en ik mij erna ook over heb kunnen zetten.

Toen is dus de periode begonnen dat ik niet zeker wist wie/wat ik was en dat is geleidelijk aan van "vind ik jongens ook lichamelijk aantrekkelijk?" naar "ik ben waarschijnlijk biseksueel" gegaan. Uiteindelijk ben ik dan ook in maart naar Inderdaad gegaan (das één van die wjnh groepen) en daar ook verliefd geworden op een jongen (daar zit ook nog een heel verhaal rond wat je hier wat kan lezen viewtopic.php?f=65&t=30306&start=307). Dus toen wist ik voor mezelf ook zeker dat ik biseksueel was.

Ik heb mij geout aan mijn zus toen ik samen met Inderdaad naar de Pride ben gegaan in Brussel. Mijn mama en stiefpa waren op vakantie en wij moesten op het huis letten, dus toen heb ik gezegd dat ik bi was en met een holebi-groep daar naartoe ging. En ze reageerde daar heel positief op :) dus dat was wel fijn.

Het aan mijn mama zelf vertellen vond ik zelf wat moeilijker, hoewel ik er bijna volledig zeker van was dat ze er goed op ging reageren doordat ze ook een aantal holebi vrienden heeft. Uiteindelijk heb ik (een beetje om mijzelf te "forceren" het te vertellen) op het einde van het schooljaar toen mijn kot moest worden opgeruimd de T-shirt van Inderdaad die ik ook op de Pride had gedragen goed zichtbaar in mijn kast gelegd :). Die heeft ze dan ook gevonden (Mission succeeded!) en gevraagd wat dat precies was. Ik heb toen met een klein hartje gezegd dat ik bi was en daar reageerde ze positief op. Iets later was er wel nog een raar moment: mama: "wacht, zei je bi?", ik: "Ja, hoezo?", mama: "Ah ik heb altijd gedacht dat je homo was". Op zich is dat positief natuurlijk, maar langs de andere kant was het nog steeds wat raar :P

Ik neem aan dat ze het ook tegen mijn stiefpa heeft gezegd, maar dat is één van de weinige personen die ik niet moet hebben en ik heb ook nooit echt de nood gehad om mij daaraan te outen (ja ik weet het dat klinkt wat cru, maar sinds ik op kot zit valt dat wel mee :) )

Dus dat is mijn verhaal :), tot nu toe nog geen problemen gehad en hopelijk (moest ik ooit een vriendje krijgen) valt het outen aan mijn papa ook nog iets of wat mee :)
Avatar gebruiker
HDennis
New user
New user

Berichten: 28
Geregistreerd: 04 maart 2015 17:55
Woonplaats: Diepenbeek (Kot)
Leeftijd: 22
Geslacht: Man

Re: Hoe ben jij thuis uit de kast gekomen?

Berichtdoor stille waters » 23 dec 2015 12:25
Quote
Bij mij kwam de gedachte voor het eerst in mij op toen ik 11,5 was. Ik vind het nog steeds vreemd dat niemand thuis merkte dat ik niet in mijn normale doen was. Ik was er vrij snel voor mezelf uit dat er iets in die richting was, maar ik bleef af en toe twijfelen en ik gebruikte dat als excuus om mijn piekergedachten over mijn coming-out voor mijn ouders te beperken.
Toen ik dan in het middelbaar terechtkwam, hoorde ik van een vriend dat er een leerkracht homo was. Omdat ik geen andere holebi's kende, begon ik te overwegen om die leerkracht aan te spreken, ook al had ik hem niet. Vorig jaar had ik hem dan wel, en kort voor de examens in juni besloot ik dat als ik er ooit met hem over wou spreken, het dan moest zijn, want het jaar daarna zou ik in de andere vestiging zitten. Ik heb hem dan een mail gestuurd, waarbij ik quasi meteen met de deur in huis viel. Daarna hadden we een gesprek hoe ik het thuis moest vertellen, want dat wou ik nu toch wel. Diezelfde dag nog vertelde ik het aan mijn titularis, want dat raadde hij me aan en dat was ik sowieso van plan, want ik had nogal lang getwijfeld of ik niet gewoon haar in vertrouwen zou nemen. Door die gesprekken had ik de deadline om er na de examens over te beginnen en het idee om een brief te schrijven (want dat was stom genoeg nog niet in me opgekomen).
Ik heb dan na de examens 's avonds, toen mijn broers naar boven waren (wat naar mijn gevoel veel te lang duurde) en nadat ik een halfuur naar mijn kamer en weer terug was gegaan, gezegd dat ik ergens over wilde praten en dat het nogal ernstig was. Ik gaf hen mijn brief, die ze één voor één lazen. Ik zat te trillen van de zenuwen, maar dat bleek niet nodig te zijn, want ze reageerden heel positief. Ze zeiden wel van: "Ben je wel zeker?" en "Je bent nog jong" en aangezien ik nog nooit verliefd ben geweest, had ik niet veel benen om op te staan. Ik had zoiets van: het feit dat ik dit na meer dan 3 jaar vertel, wilt toch ook iets zeggen, en dat heb ik ook gezegd. Ze zeiden dat ze nu dus voorbereid waren, en het helemaal geen probleem was. Ik moet het van hen ook niet aan mijn broers of wie dan ook vertellen, want ik had met die mogelijkheid rekening gehouden. Ik was zelfs bijna teleurgesteld dat ze zo normaal deden. Was ik daarvoor zo zenuwachtig! Mijn vader is een dikke maand later er nog één keer over begonnen om wat vragen te stellen en dat was een beetje ongemakkelijk, maar ik heb eigenlijk heel veel geluk.
stille waters
New user
New user

Berichten: 20
Geregistreerd: 05 sep 2015 11:29
Woonplaats: Itegem
Leeftijd: 17
Geslacht: Vrouw

 
49 berichten • Pagina 1 van 31, 2, 3

Keer terug naar In & uit de kast



Wie is er online

Gebruikers op dit forum: Geen geregistreerde gebruikers. en 2 gasten

cron