Een nieuw, onbekend hoofdstuk begint

Tips and tricks, verhalen of angsten over uit de kast komen? Zorgen of (onverwachte) reacties? Hier is plaats om deze vragen te stellen en te beantwoorden!
Plaats reactie
mil03
New user
New user
Berichten: 2
Lid geworden op: 01 aug 2018 20:23
Geslacht: Vrouw

Een nieuw, onbekend hoofdstuk begint

Bericht door mil03 » 01 aug 2018 20:50

Op een paar maanden tijd heb ik toegegeven dat ik niet op jongens val... het is een begin, maar hoe vertellen aan vrienden, familie, werk... enzoverder? Degenen aan wie ik het heb verteld hebben heel goed gereageerd ookal was dat het laatste wat ze dachten. Ik wil niet meer mijn hoofd volgen maar volledig mijn hart... iedereen vraagt: 'Heb je een vriend?' maar wat niemand vraagt als je nee zegt is: 'Heb je een vriendin?' Ik heb nog geen vriendin gehad, maar toch weet ik dat ik niet op jongens val.

Ik kijk op naar mensen die volledig zichzelf zijn, naar mensen die gewoon houden van ongeacht wie die persoon is. Ik heb mezelf leren ontdekken en accepteren hoe ik ben, maar nog niet volledig. Hoe ouder ik werd hoe moeilijker het was voor mij om dat bepaald hoofdstuk uit mijn leven te accepteren. Elke keer opnieuw maakte ik mezelf andere dingen wijs, dat geluk samenging met het ideale leven zoals sommigen dit zien. Ik houd van jongens. Ik amuseer me, ik lach, ik zever, ik ween, ik deel... alles met jongens, maar ik word er niet verliefd op. Mijn hoofd heeft heel lang mijn beslissingen bepaald in mijn leven en wat mijn hart zei heb ik achterwege gelaten, maar ik ben niet gelukkig. Ik wil me niet meer verstoppen achter het ideale leven want dit is niet mijn ideale leven. Alles heb ik eraan gedaan om dit gevoel te vergeten, maar het is me niet gelukt.

Nu ben ik verliefd op iemand van mijn werk... het is zo een eng gevoel maar tegelijk zo leuk. Ik weet niet of dit wederzijds is. Af en toe merk ik bepaalde handelingen bij haar die zij niet doet bij anderen. Ze maakt me gek en zolang ik geen ja of nee heb gekregen ga ik 'haar hoofdstuk' niet kunnen afsluiten. Het is één van de moeilijkste situaties waarvoor ik heb gestaan.

Ik schrijf dit bericht om gelijkaardige verhalen te horen en om dat van mij eens met anderen te kunnen delen. Ik hoop dat mensen geïnspireerd geraken hoe ik geïnspireerd ben geraakt door de moed van bepaalde mensen.

Mannie
New user
New user
Berichten: 50
Lid geworden op: 28 feb 2017 14:39
Geslacht: Man
Locatie: Beveren-Waas

Re: Een nieuw, onbekend hoofdstuk begint

Bericht door Mannie » 03 sep 2018 15:14

Hey,
uit de kast komen is altijd een grote stap, de manier waarop valt te bezien of het bij familie of vrienden is. Bij familie kun je best een beetje aftasten wat zij over holebi's vinden en pas als je er bij iemand echt vertrouwen in hebt moet je het ook zeggen. Als ze homoseksualiteit oké vinden hoef je je geen zorgen te maken.
Bij vrienden kan je het bijvoorbeeld doen via chat, persoonlijk raad ik dat niet echt aan omdat ze je dan kunnen negeren. Een betere manier is dan dat je het tegen die vriend(in) zegt die je vertrouwt (onder vier ogen). Als je het direct zegt kunnen ze je niet negeren en zullen ze vaak het eerlijkste zijn. Eens dat je het aan een paar vrienden hebt vertelt kan je het in de groep gooien als de vraag "Wat zou je doen moest één van je vrienden vallen op hetzelfde geslacht, hoe zou je reageren", als de reacties positief zijn kan je nog een stap verder gaan en het hen allemaal vertellen.

Normaal zou je het zo gewoon moeten kunnen zeggen op het werk. Als ze je dan toch anders zouden behandelen dan doen ze aan "discriminatie" en daar hebben zij het minste baat bij.
Ik hoop dat dit misschien wat helpt,
Veel succes,
Groetjes,
Mannie
Het leven is als een droom die nooit uitkomt:
niet alles loopt zoals jij dat wilt.

mil03
New user
New user
Berichten: 2
Lid geworden op: 01 aug 2018 20:23
Geslacht: Vrouw

Re: Een nieuw, onbekend hoofdstuk begint

Bericht door mil03 » 03 sep 2018 22:14

Hallo, bedankt voor de reactie. Ondertussen weten al mijn goede vrienden het. Op twee maanden tijd heb ik het aan een tiental vrienden gezegd en ik raad dit aan iedereen aan. We zijn 2018 en ik denk dat de generatie van nu hier geen problemen meer mee heeft. Mijn vrienden steunen mij en ze staan elk voor één achter mij en dat doet zoveel deugd. Ik hoop dat iedereen die kans krijgt bij zijn vrienden want dat helpt iemand echt vooruit. Stap 2 voor mij is het aan mijn ouders zeggen... nog een moeilijkere stap als de eerste, maar ik blijf erin geloven. Vanaf dan zal ik volledig mezelf kunnen zijn en ben ik gerust gesteld dat de mensen waar ik om geef mij steunen ondanks wat er kan gebeuren.

Groetjes.

Plaats reactie