Hoe ben jij thuis uit de kast gekomen?

Plaats een reactie


Om geautomatiseerde registraties te voorkomen, vragen wij je om onderstaande uitdaging op te lossen.

BBCode staat UIT
Smilies staan UIT

Voorafgaande berichten
   

Weergave uitklappen Voorafgaande berichten: Hoe ben jij thuis uit de kast gekomen?

Re: Hoe ben jij thuis uit de kast gekomen?

door redwings » 25 aug 2018 06:47

ShaunHetSchaap schreef:
25 aug 2018 03:14
Met de permissie van u allen blaas ik dit topic graag nieuw leven in :mrgreen:

Ik ben afgelopen lente thuis uit de kast gekomen. Het was even alsof alle remmen los waren: de maanden ervoor had ik mijn gevoelens meer en meer opgekropt en plots moest het eruit. Op een dag heb ik het dan aan al mijn beste vrienden verteld, per bericht. Achteraf gezien was het waarschijnlijk leuker geweest om het face to face te doen, maar ik was zo euforisch dat ik niet kon wachten. Het was vrijdag, dus 's avonds was ik terug thuis van de univ zodat ik het aan mijn ouders kon zeggen. Doorheen de dag had ik al enkele openhartige gesprekken gehad en dat voelde zo goed dat ik nog meer vastberaden was het thuis te vertellen. Mijn broer was ook ingelicht en ik ben nog even met hem gaan wandelen om zijn vragen te beantwoorden en wat te peilen naar zijn gedachten, maar dat zat heel goed.

Uiteindelijk heb ik pas zaterdagavond mijn 'mama, papa, ik moet iets vertellen'-momentje gehouden, want vrijdag had precies niemand tijd. Mijn moeder werd net gebeld toen ik het wilde zeggen en ze zei effectief aan de telefoon 'ja, mijn zoon wilde net iets vertellen', volgens mij zonder te beseffen waar het eigenlijk over ging :lol: . Dat maakte me best nog wel zenuwachtig, maar ik heb het toch relatief gemakkelijk gezegd gekregen: 'ik ben biseksueel'. Die -seksueel vond ik toen (en nu nog steeds) heel 'klinisch' klinken, maar ik was bang dat ze 'bi' niet van de eerste keer zouden verstaan. Alleszins, de reacties waren goed, verrast welteverstaan, maar zeker niet afkeurend. Er waren de standaardvragen zoals 'Hoe lang weet je het al?', 'Heb je een lief? - Neen.' enzovoort. Mijn moeder zei dat ze een mooie vrouw ook wel kon appreciëren, ik zei dat ik een mooie man wel meer dan appreciëerde. :blush: Voorts kreeg ik ineens ook de 'veilig seks'-talk (mijn moeder is huisarts...) en daarna moest ik mijn moeder geruststellen dat ze niet 'in haar taak als ouder gefaald was omdat ik zulke dingen niet met haar kon bespreken'. Mijn vader zat er wat stil bij, maar die is nogal ongemakkelijk als het gaat over gevoelens en affectie enzo.

Het verdere verloop vond ik toen toch wat teleurstellend. Enkele dagen erna belde ik vanuit Leuven met mijn moeder en tijdens dat gesprek kwamen er wat wrijvingen naar boven. Zo was ze het niet eens met mijn 'levensstijl, waar ik mee bezig was' (ze doelde dan vooral op dat ik me outte aan andere mensen). Ook dacht ze dat ik het beter niet aan mijn grootouders vertelde, terwijl ik net had gehoopt dat ze me daarbij zou helpen. Ze had het gevoel dat we naast elkaar hadden geleefd en dat ze me kwijt was, of althans, ze vond dat de illusie dat wij een diepere band hadden, was doorprikt.
Daar was ik toen best wel van geschrokken. Zodanig dat aan mijn uit-de-kast-explosie abrupt een einde kwam. De weken die daarop volgenden werd het precies wat doodgezwegen thuis, terwijl mijn vrienden er net grapjes over maakten en er heel gemoedelijk mee omgingen. De weken en maanden daarna bleef het wat status quo, heel af en toe viel het woord 'bi' eens. Tijdens de vakantie heb ik het thema thuis wat meer zichtbaar gemaakt en vanaf dan is het wel beginnen beteren. Toen de vorige editie van Zizo over Trans* op de keukentafel lag, dacht mama blijkbaar dat ik daar iets mee wilde zeggen en ze is dan heel serieus komen vragen of ik nu ook 'plots' trans ben. Ik heb gezegd van niet, maar het was heel leuk om te horen dat ze die Zizo helemaal had doorbladerd en zich echt wel interesseerde. En deze week heeft ze zelfs heel hoopvol gevraagd of ik nog altijd geen vriendje heb :)

Ondertussen ben ik helemaal niet meer zo zeker van het label 'bi', dus wie weet komt er ooit nog een tweede coming-out. Tot die tijd leef ik tussen de hokjes mij eigen leven :D Sinds mijn outing thuis ben ik veel meer opengebloeid en weten mijn arme gezinsleden ook beter wat er in mijn kopje omgaat. Het voelt goed en vrij! Mijn plan voor de nabije toekomst is om er nog eens een goed gesprek over te houden met mijn moeder, en niets beter daarvoor dan een wandeling langs de Atlantische Oceaan op vakantie :)

Zo, dat was het zo ongeveer wel. Dit is bijna genoeg tekst om naar de drukker te brengen en te publiceren, lijkt me ;) . Misschien hoort niet alles hier even goed thuis, vergeef me, maar zie het als compensatie voor een jaar radiostilte in dit topic :smile:

Bedankt voor het lezen en een dikke knuffel :hugs:

Shaun Het Schaap
Super dat je dit topic weer leven in blaast! Inderdaad een heel verhaal, en dat van je moeder die zich 'gefaald' voelt is ergens wel normaal denk ik, ze wil gewoon het beste voor je en vindt het waarschijnlijk erg dat je daar een hele tijd alleen mee gezeten hebt :)
Wel knap hoe open je bent, zizo laten rondslingeren, een hoop coming-outs tegelijk. Nooit zelf gedurfd, maar nu wou ik dat ik daar veel minder een punt had van gemaakt :wink:
Dat gesprek op reis komt ook wel goed hé :)

Een dikke knuffel terug :hugs:
Redwings

Re: Hoe ben jij thuis uit de kast gekomen?

door ShaunHetSchaap » 25 aug 2018 03:14

Met de permissie van u allen blaas ik dit topic graag nieuw leven in :mrgreen:

Ik ben afgelopen lente thuis uit de kast gekomen. Het was even alsof alle remmen los waren: de maanden ervoor had ik mijn gevoelens meer en meer opgekropt en plots moest het eruit. Op een dag heb ik het dan aan al mijn beste vrienden verteld, per bericht. Achteraf gezien was het waarschijnlijk leuker geweest om het face to face te doen, maar ik was zo euforisch dat ik niet kon wachten. Het was vrijdag, dus 's avonds was ik terug thuis van de univ zodat ik het aan mijn ouders kon zeggen. Doorheen de dag had ik al enkele openhartige gesprekken gehad en dat voelde zo goed dat ik nog meer vastberaden was het thuis te vertellen. Mijn broer was ook ingelicht en ik ben nog even met hem gaan wandelen om zijn vragen te beantwoorden en wat te peilen naar zijn gedachten, maar dat zat heel goed.

Uiteindelijk heb ik pas zaterdagavond mijn 'mama, papa, ik moet iets vertellen'-momentje gehouden, want vrijdag had precies niemand tijd. Mijn moeder werd net gebeld toen ik het wilde zeggen en ze zei effectief aan de telefoon 'ja, mijn zoon wilde net iets vertellen', volgens mij zonder te beseffen waar het eigenlijk over ging :lol: . Dat maakte me best nog wel zenuwachtig, maar ik heb het toch relatief gemakkelijk gezegd gekregen: 'ik ben biseksueel'. Die -seksueel vond ik toen (en nu nog steeds) heel 'klinisch' klinken, maar ik was bang dat ze 'bi' niet van de eerste keer zouden verstaan. Alleszins, de reacties waren goed, verrast welteverstaan, maar zeker niet afkeurend. Er waren de standaardvragen zoals 'Hoe lang weet je het al?', 'Heb je een lief? - Neen.' enzovoort. Mijn moeder zei dat ze een mooie vrouw ook wel kon appreciëren, ik zei dat ik een mooie man wel meer dan appreciëerde. :blush: Voorts kreeg ik ineens ook de 'veilig seks'-talk (mijn moeder is huisarts...) en daarna moest ik mijn moeder geruststellen dat ze niet 'in haar taak als ouder gefaald was omdat ik zulke dingen niet met haar kon bespreken'. Mijn vader zat er wat stil bij, maar die is nogal ongemakkelijk als het gaat over gevoelens en affectie enzo.

Het verdere verloop vond ik toen toch wat teleurstellend. Enkele dagen erna belde ik vanuit Leuven met mijn moeder en tijdens dat gesprek kwamen er wat wrijvingen naar boven. Zo was ze het niet eens met mijn 'levensstijl, waar ik mee bezig was' (ze doelde dan vooral op dat ik me outte aan andere mensen). Ook dacht ze dat ik het beter niet aan mijn grootouders vertelde, terwijl ik net had gehoopt dat ze me daarbij zou helpen. Ze had het gevoel dat we naast elkaar hadden geleefd en dat ze me kwijt was, of althans, ze vond dat de illusie dat wij een diepere band hadden, was doorprikt.
Daar was ik toen best wel van geschrokken. Zodanig dat aan mijn uit-de-kast-explosie abrupt een einde kwam. De weken die daarop volgenden werd het precies wat doodgezwegen thuis, terwijl mijn vrienden er net grapjes over maakten en er heel gemoedelijk mee omgingen. De weken en maanden daarna bleef het wat status quo, heel af en toe viel het woord 'bi' eens. Tijdens de vakantie heb ik het thema thuis wat meer zichtbaar gemaakt en vanaf dan is het wel beginnen beteren. Toen de vorige editie van Zizo over Trans* op de keukentafel lag, dacht mama blijkbaar dat ik daar iets mee wilde zeggen en ze is dan heel serieus komen vragen of ik nu ook 'plots' trans ben. Ik heb gezegd van niet, maar het was heel leuk om te horen dat ze die Zizo helemaal had doorbladerd en zich echt wel interesseerde. En deze week heeft ze zelfs heel hoopvol gevraagd of ik nog altijd geen vriendje heb :)

Ondertussen ben ik helemaal niet meer zo zeker van het label 'bi', dus wie weet komt er ooit nog een tweede coming-out. Tot die tijd leef ik tussen de hokjes mij eigen leven :D Sinds mijn outing thuis ben ik veel meer opengebloeid en weten mijn arme gezinsleden ook beter wat er in mijn kopje omgaat. Het voelt goed en vrij! Mijn plan voor de nabije toekomst is om er nog eens een goed gesprek over te houden met mijn moeder, en niets beter daarvoor dan een wandeling langs de Atlantische Oceaan op vakantie :)

Zo, dat was het zo ongeveer wel. Dit is bijna genoeg tekst om naar de drukker te brengen en te publiceren, lijkt me ;) . Misschien hoort niet alles hier even goed thuis, vergeef me, maar zie het als compensatie voor een jaar radiostilte in dit topic :smile:

Bedankt voor het lezen en een dikke knuffel :hugs:

Shaun Het Schaap

Re: Hoe ben jij thuis uit de kast gekomen?

door Lara » 11 mar 2017 20:14

Hej

Mijn coming out ligt nog vers in het geheugen gezien het nog maar ongeveer 5 maanden geleden was...

Ik ben doorgaans nogal recht voor de raap maar kwam toen wel uit een heel moeilijke periode. Ik was tot halfweg vorige jaar getrouwd met een man en heb me hem ook een zoontje. Ik ben ergens tijdens de laatste weken van ons huwelijk al gaan beseffen dat onze relatie vooral gesteund was op "gewoonte". Na onze breuk ben ik in een zware depressie terechtgekomen. Praten viel me op dat moment heel moeilijk, zeker met naaste familie die me door en door kent omdat mijn relatie het nooit heeft toegelaten close te zijn met mijn familie zoals ik dat voordien was geweest.

Toen ik dan terug naar huis kwam wonen, heb ik het praten stilaan terug moeten "leren" en ben ik terug closer geworden met mijn familie en vrienden. Ik ben dan echt aan het praten gegaan. Toen ik me dan gaandeweg wat beter begon te voelen, ben ik me terug beginnen openstellen voor een relatie. Doordat ik mezelf in die zware periode "herontdekt" heb, ben ik er achter gekomen dat ik me zeer spontaan aangetrokken voelde tot vrouwen in plaats van naar mannen, zoals ik altijd had gedacht. In de gesprekken met de psychologe, is dan gebleken dat ik me eigenlijk nooit echt aangetrokken heb gevoeld tot een man. De relatie die ik had met de papa van mijn zoontje was dus vooral gesteund op de overtuiging "dat het zo hoorde". Ik ben zeer dankbaar voor de prachtige zoon die ik heb maar verder heeft die relatie voor mij nog weinig betekenis.

Toen ik dan uiteindelijk voor mezelf had kunnen uitmaken dat ik lesbisch ben, heb ik besloten het thuis gewoon vlakaf te zeggen. De drempel was wel een stukje verlaagd door mijn broer die een aantal jaren terug al uit de kast gekomen is maar toch ik had er nog wel schrik voor.
Ik heb het dan gewoon op tafel gegooid eind vorig jaar. De reacties waren verdeeld. In de eerste plaats was ons mama eigenlijk niet echt geschrokken, zij zei vooral dat ze het had zien aankomen en het ergens altijd al had geweten. Mijn stiefvader had eerder zo iets van ok ik aanvaard dat, als je maar gelukkig bent maar begrijpen zal ik het als heteroman nooit. Nu dat lag ook niet binnen mijn verwachtingspatroon dus heb hem ook eerlijk gezegd dat ik niet echt verwacht begrepen te worden maar vooral dat men het aanvaard en respecteert.
De reacties van mijn zussen en broers was geweldig, zij waren vooral van mening dat ik gelukkig moet zijn en me niet meer moet laten meeslepen in een relatie die niets opbrengt zoals ik dat voordien had gedaan.

Ik was ergens wel opgelucht dat ik het gezegd had. Ik heb kort een relatie gehad met een meisje maar dat is door omstandigheden afgesprongen. Zij was hier zeer welkom en er wordt eigenlijk niet echt iets over gezegd thuis of een grapje over gemaakt maar als ik er dan een grapje over maak of als ik er iets over zeg, wordt er wel op een respectvolle manier mee omgegaan.

Mijn coming out was dus niet zo evident maar is dus op zich wel goed verlopen.

Re: Hoe ben jij thuis uit de kast gekomen?

door BartV » 06 mar 2017 18:22

Het is al een eeuwigheid geleden sinds dat er heir iets gepost werd, amai! Dringend tijd dus dat daar verandering in wordt gebracht!

Ik heb hier afgelopen weken en maanden wa rondgekeken en inspiratie (en moed) gehaald voor mijn coming out. Nu is het eindelijk aan mij om een steentje bij te dragen aan dit topic :D

Toen ik vorig jaar ontdekte dat ik voor jongen sval, heb ik 4 maanden gewacht met erover te praten met iemand. De eerste persoon die ik het vertelde was een goeie vriendin. Later heb ik het ook tegen mijn andere vrienden gezegd, allemaal zonder problemen. Alleen mijn familie wist nog van niets…

Ik wou wel graag vertellen aan mijn ouders da'k homo ben, maar ik van mezelf dat ik niet goed ben in dingen vertellen aan mijn ouders. Ik wist dat ze geen problemen zouden hebben dat ik homo ben, maar ik wist dat ik nooit gezegd zou krijgen: “Mama, papa, ik ben homo...”. We praten thuis weinig over liefde en dat soort toestanden, dus dat hielp ook niet echt om erover te beginnen tegen mijn ouders...

Een paar weken geleden dacht ik: nu wordt toch wel tijd om het te vertellen aan mijn ouders. Ik was het beu om erover te moeten zwijgen. Ik heb besloten om een brief te schrijven, niet alleen omdat ik niet zo goed ben in dingen vertellen aan mijn ouders, maar ook om het niet langer te kunnen uitstellen.

Mijn ouders waren wel wat verschoten toen ze mijn brief gelezen hadden(ik zat in Gent bij een vriendin op dat moment), maar ze waren er oké mee. Mijn moeder zei toen ik terug was: "Zeg, wel straf dat al uw vrienden het al weten en wij nog niet" (typisch mijn moeder :) ), mijn vader heeft mij gewoon nen dikke knuffel gegeven en gezegd dat alles oké is, zolang ik maar gelukkig ben.

Eind goed al goed dus!

Aan iedereen die nog niet uit de kast is: doe het wanneer jij je er comfortabel bij voelt, er is geen haast bij en veel succes! :hugs:

Re: Hoe ben jij thuis uit de kast gekomen?

door ceke » 17 okt 2016 13:21

hey

ik ben thuis uit de kast gekomen door een brief te schrijven. Ik durfde ze het persoonlijk niet recht in hun gezicht te zeggen en wist ook nooit het juiste moment te vinden om er over te beginnen vandaar via een brief. Je weet ook nooit hoe ze zullen reageren dus die eerst reactie ( die mss slecht kan zijn, maar kan ook positief zijn natuurlijk) mijdt je dan en je kan je ouders er even over laten nadenken, bezinnen vooraleer ze jou ermee confronteren face to face. In mijn geval was het niet zo een positieve reactie als ik verwacht had. Mijn ouders houden wel van me en snappen wel ergens dat ik er niet echt voor kies en dat ze het wel zullen moeten respecteren maar toch hopen ze ergens dat het anders zal uitlopen, al schat ik die kans heel heel klein :) . Ze hebben vooral moeite dat de kans dat ik later kinderen zal hebben klein is ( maar natuurlijk niet onbestaand zeker met wat tegenwoordig allemaal kan op vlak van adoptie, draagmoederschap en noem maar op...). Ik heb ook vaak het gevoel dat zij er meer last van hebben dan ik. Ik heb het zelf eigenlijk wel vrij gemakkelijk kunnen accepteren en heb altijd vrienden gehad die zeer open minded zijn op dat vlak. Wat mij vooral geholpen heeft en ik denk ook dat dat zeker de beste optie is als je niet zeker bent hoe je ouders zullen reageren, is door het eerst tegen een paar vrienden te zeggen waar je zeker van bent dat die goed zullen reageren. Zij kunnen je enorm steunen als er niet zo een positieve reactie volgt van je ouders en je zal wel merken dat na verloop van tijd de situatie betert gelijk het bij mij ook gegaan is.

Re: Hoe ben jij thuis uit de kast gekomen?

door Arquere » 16 okt 2016 12:36

Eh, ik heb 3 vrienden die het weten waaronder mijn beste maat wrmee ik eigenlijk het vaakst optrek, heb het tegen iedereen verteld in een een veel te melig berichtje xD Achteraf gezien had ik het tegen mn beste vriend liever face to face gedaan, maar for some reason was ik toch bang voor de reactie en achteraf gezien voel ik mij daar best schuldig over. Want hij (en de rest) vonden het natuurlijk helemaal ok ^^ Hij vond het zelf jammer dat ik het hem niet sneller had verteld en wist mij te zeggen dat hij wel eens gedacht had dat ik gay was, maar dat die twijfel volledig van de kaart was geveegd na een incident met een tekentablet, photoshop en tentakels (a) kuch.. Een ander was vol ongeloof en kreeg ik "zeveraar" als reactie x) Andere maakte een grapje over borden en broeken xp

Familie weet het tot nog toe niet, ben ik nog niet echt helemaal klaar voor denk ik en ga ik misschien ook mee wachten tot ik alleen woon. Dan is er wat meer ventilatieruimte ;o

Re: Hoe ben jij thuis uit de kast gekomen?

door vraagsteller » 27 sep 2016 11:24

Thor schreef:
vraagsteller schreef:Al even geleden dat hier nog iets werd gepost. Daarom wil ik nu mijn bijdrage leveren.

Ik volg dit forum nu al een tijdje. Onlangs heb ik voor mezelf uitgemaakt dat 2016 het jaar moest worden waarin ik het mijn ouders zou vertellen. Ik heb mijn geaardheid nu zelf aanvaard en was dus - na lang twijfelen, veel aarzelen en door er over te praten met forumleden en anderen - klaar om het grote nieuws aan mijn ouders te vertellen. Ik heb hier en in het topic "je laatste coming out" veel verhalen gelezen en vastgesteld dat iedereen het aanbrengt op zijn/haar manier.
Voor mij stond vrij snel vast dat het mondeling vertellen van mijn verhaal niet tot de mogelijkheden behoorde. Ik zou dat nooit gezegd krijgen. Ik heb wel meermaals met mijn ouders aan tafel gezeten na de maaltijd, met de woorden op het puntje van mijn tong. Maar nooit kreeg ik ze over mijn lippen. En ik ben ook niet de persoon die zou zeggen "hey, ik moet nog snel even wat zeggen". Daarom besloot ik om een brief te schrijven. Meermaals heb ik die herwerkt en aangevuld. Alsook gisteren. Dat was de laatste keer.

Ik heb gisteren de brief afgedrukt en op tafel gelegd. Mijn ouders waren op daguitstap en ik moest in de namiddag werken. Ik koos er voor om niet thuis te zijn wanneer zij de brief moesten lezen. Waarom weet ik niet. Misschien moest ik mezelf dan niet confronteren met hun emoties van het moment?
Op mijn werk weet nog niemand het. Bij mijn ouders was het eigenlijk echt de eerste keer dat het er toe doet. Ik heb wel al een andere persoon ingelicht, die ook homo is. Dus bij hem hoefde ik geen negatieve reacties te vrezen, wat bij mijn ouders wel het geval kon zijn. Al hoopte ik uiteraard van niet.
Ik kon me gisteren ook amper concentreren op het werk. De hele tijd spookte het door mijn hoofd of mijn ouders de brief al zouden gelezen hebben.

Uiteindelijk kwam rond 18:30 uur een sms'je van mijn vader met, toch wel, positief nieuws. Hij schreef :"We hebben je brief gelezen. Kom straks maar naar huis zonder veel stress". Dat gaf me een goed gevoel.
Eenmaal thuis werd niet direct het bewuste onderwerp aangesneden. Eerst ging het over het verloop van de dag, wat bij ons een dagelijkse gewoonte is. Pas daarna kwam mijn brief ter sprake. Zowel mijn moeder als mijn vader hebben me verzekerd dat ze er eigenlijk geen bezwaar tegen hebben. Ze zullen mij ook niet anders bekijken. Een reactie uit de duizend, waarvoor ik hen enkel kan bedanken en bewonderen! Ik voel me nu precies 1000 kg lichter.

Aan hen die zich nog moeten outen bij hun ouders: ik heb zeer lang getwijfeld en gestrest. Ik was heel erg bezig met het overlopen van alle mogelijke scenario's qua reacties van mijn ouders. Uiteindelijk bleek het allemaal verspilling van mijn tijd en bezorgde het me nodeloze stress en nodeloze slapeloze nachten. Iedereen moet voor zichzelf uitmaken wanneer hij/zij de tijd rijp acht, maar weet dat het vaak goed komt. Ouders zien hun kinderen nu eenmaal graag en veelal is dit onvoorwaardelijk.

Zo, dit moet tot nu toe mijn langste post zijn :D Ik hoop dat iemand er toch iets aan heeft of zal hebben :wink:
Ik ben blij dat je het gedaan hebt echt waar!
Ik ook. Al heeft het wel veel voeten in de aarde gehad.

Re: Hoe ben jij thuis uit de kast gekomen?

door Thor » 25 sep 2016 00:30

vraagsteller schreef:Al even geleden dat hier nog iets werd gepost. Daarom wil ik nu mijn bijdrage leveren.

Ik volg dit forum nu al een tijdje. Onlangs heb ik voor mezelf uitgemaakt dat 2016 het jaar moest worden waarin ik het mijn ouders zou vertellen. Ik heb mijn geaardheid nu zelf aanvaard en was dus - na lang twijfelen, veel aarzelen en door er over te praten met forumleden en anderen - klaar om het grote nieuws aan mijn ouders te vertellen. Ik heb hier en in het topic "je laatste coming out" veel verhalen gelezen en vastgesteld dat iedereen het aanbrengt op zijn/haar manier.
Voor mij stond vrij snel vast dat het mondeling vertellen van mijn verhaal niet tot de mogelijkheden behoorde. Ik zou dat nooit gezegd krijgen. Ik heb wel meermaals met mijn ouders aan tafel gezeten na de maaltijd, met de woorden op het puntje van mijn tong. Maar nooit kreeg ik ze over mijn lippen. En ik ben ook niet de persoon die zou zeggen "hey, ik moet nog snel even wat zeggen". Daarom besloot ik om een brief te schrijven. Meermaals heb ik die herwerkt en aangevuld. Alsook gisteren. Dat was de laatste keer.

Ik heb gisteren de brief afgedrukt en op tafel gelegd. Mijn ouders waren op daguitstap en ik moest in de namiddag werken. Ik koos er voor om niet thuis te zijn wanneer zij de brief moesten lezen. Waarom weet ik niet. Misschien moest ik mezelf dan niet confronteren met hun emoties van het moment?
Op mijn werk weet nog niemand het. Bij mijn ouders was het eigenlijk echt de eerste keer dat het er toe doet. Ik heb wel al een andere persoon ingelicht, die ook homo is. Dus bij hem hoefde ik geen negatieve reacties te vrezen, wat bij mijn ouders wel het geval kon zijn. Al hoopte ik uiteraard van niet.
Ik kon me gisteren ook amper concentreren op het werk. De hele tijd spookte het door mijn hoofd of mijn ouders de brief al zouden gelezen hebben.

Uiteindelijk kwam rond 18:30 uur een sms'je van mijn vader met, toch wel, positief nieuws. Hij schreef :"We hebben je brief gelezen. Kom straks maar naar huis zonder veel stress". Dat gaf me een goed gevoel.
Eenmaal thuis werd niet direct het bewuste onderwerp aangesneden. Eerst ging het over het verloop van de dag, wat bij ons een dagelijkse gewoonte is. Pas daarna kwam mijn brief ter sprake. Zowel mijn moeder als mijn vader hebben me verzekerd dat ze er eigenlijk geen bezwaar tegen hebben. Ze zullen mij ook niet anders bekijken. Een reactie uit de duizend, waarvoor ik hen enkel kan bedanken en bewonderen! Ik voel me nu precies 1000 kg lichter.

Aan hen die zich nog moeten outen bij hun ouders: ik heb zeer lang getwijfeld en gestrest. Ik was heel erg bezig met het overlopen van alle mogelijke scenario's qua reacties van mijn ouders. Uiteindelijk bleek het allemaal verspilling van mijn tijd en bezorgde het me nodeloze stress en nodeloze slapeloze nachten. Iedereen moet voor zichzelf uitmaken wanneer hij/zij de tijd rijp acht, maar weet dat het vaak goed komt. Ouders zien hun kinderen nu eenmaal graag en veelal is dit onvoorwaardelijk.

Zo, dit moet tot nu toe mijn langste post zijn :D Ik hoop dat iemand er toch iets aan heeft of zal hebben :wink:
Ik ben blij dat je het gedaan hebt echt waar!

Re: Hoe ben jij thuis uit de kast gekomen?

door vraagsteller » 22 sep 2016 09:03

a pianist schreef:Ik word helemaal blij van het lezen van zulke posts :)
Supergoed gedaan vraagsteller!
En inderdaad voor de mensen die nog moesten twijfelen: Meestal zullen de mensen waartegen je het vertelt hoogstens eventjes verbaasd zijn, maar echt negatieve reacties zal je niet vaak meer krijgen. Zelf heb ik ook altijd meer stress dan nodig is :)
Merci :D

Re: Hoe ben jij thuis uit de kast gekomen?

door a pianist » 20 sep 2016 17:38

Ik word helemaal blij van het lezen van zulke posts :)
Supergoed gedaan vraagsteller!
En inderdaad voor de mensen die nog moesten twijfelen: Meestal zullen de mensen waartegen je het vertelt hoogstens eventjes verbaasd zijn, maar echt negatieve reacties zal je niet vaak meer krijgen. Zelf heb ik ook altijd meer stress dan nodig is :)

Re: Hoe ben jij thuis uit de kast gekomen?

door vraagsteller » 20 sep 2016 10:07

Al even geleden dat hier nog iets werd gepost. Daarom wil ik nu mijn bijdrage leveren.

Ik volg dit forum nu al een tijdje. Onlangs heb ik voor mezelf uitgemaakt dat 2016 het jaar moest worden waarin ik het mijn ouders zou vertellen. Ik heb mijn geaardheid nu zelf aanvaard en was dus - na lang twijfelen, veel aarzelen en door er over te praten met forumleden en anderen - klaar om het grote nieuws aan mijn ouders te vertellen. Ik heb hier en in het topic "je laatste coming out" veel verhalen gelezen en vastgesteld dat iedereen het aanbrengt op zijn/haar manier.
Voor mij stond vrij snel vast dat het mondeling vertellen van mijn verhaal niet tot de mogelijkheden behoorde. Ik zou dat nooit gezegd krijgen. Ik heb wel meermaals met mijn ouders aan tafel gezeten na de maaltijd, met de woorden op het puntje van mijn tong. Maar nooit kreeg ik ze over mijn lippen. En ik ben ook niet de persoon die zou zeggen "hey, ik moet nog snel even wat zeggen". Daarom besloot ik om een brief te schrijven. Meermaals heb ik die herwerkt en aangevuld. Alsook gisteren. Dat was de laatste keer.

Ik heb gisteren de brief afgedrukt en op tafel gelegd. Mijn ouders waren op daguitstap en ik moest in de namiddag werken. Ik koos er voor om niet thuis te zijn wanneer zij de brief moesten lezen. Waarom weet ik niet. Misschien moest ik mezelf dan niet confronteren met hun emoties van het moment?
Op mijn werk weet nog niemand het. Bij mijn ouders was het eigenlijk echt de eerste keer dat het er toe doet. Ik heb wel al een andere persoon ingelicht, die ook homo is. Dus bij hem hoefde ik geen negatieve reacties te vrezen, wat bij mijn ouders wel het geval kon zijn. Al hoopte ik uiteraard van niet.
Ik kon me gisteren ook amper concentreren op het werk. De hele tijd spookte het door mijn hoofd of mijn ouders de brief al zouden gelezen hebben.

Uiteindelijk kwam rond 18:30 uur een sms'je van mijn vader met, toch wel, positief nieuws. Hij schreef :"We hebben je brief gelezen. Kom straks maar naar huis zonder veel stress". Dat gaf me een goed gevoel.
Eenmaal thuis werd niet direct het bewuste onderwerp aangesneden. Eerst ging het over het verloop van de dag, wat bij ons een dagelijkse gewoonte is. Pas daarna kwam mijn brief ter sprake. Zowel mijn moeder als mijn vader hebben me verzekerd dat ze er eigenlijk geen bezwaar tegen hebben. Ze zullen mij ook niet anders bekijken. Een reactie uit de duizend, waarvoor ik hen enkel kan bedanken en bewonderen! Ik voel me nu precies 1000 kg lichter.

Aan hen die zich nog moeten outen bij hun ouders: ik heb zeer lang getwijfeld en gestrest. Ik was heel erg bezig met het overlopen van alle mogelijke scenario's qua reacties van mijn ouders. Uiteindelijk bleek het allemaal verspilling van mijn tijd en bezorgde het me nodeloze stress en nodeloze slapeloze nachten. Iedereen moet voor zichzelf uitmaken wanneer hij/zij de tijd rijp acht, maar weet dat het vaak goed komt. Ouders zien hun kinderen nu eenmaal graag en veelal is dit onvoorwaardelijk.

Zo, dit moet tot nu toe mijn langste post zijn :D Ik hoop dat iemand er toch iets aan heeft of zal hebben :wink:

Re: Hoe ben jij thuis uit de kast gekomen?

door Sikort » 17 aug 2016 10:42

Heb zelf nog geen verhaal maar wil er binnenkort wel 1 plaatsen. Ik ben vanplan om uit de kast te komen bij mijn ouders maar weet nog niet goed hoe! Alvast mooie voorbeelden gelezen!

Re: Hoe ben jij thuis uit de kast gekomen?

door AmillionFaces23 » 16 aug 2016 00:31

interessante verhalen om te lezen allemaal!

oké, ik zal ook mijn (kleine) duit in het zakje doen:

Toen ik zeker was dat ik op jongens (of eerder op jongens) viel ben ik al snel begonnen met enkele datingapp's (grindr, tinder,...) wat tot gevolg had dat ik in een korte periode redelijk wat afspraakjes had met jongens (meestal niet meer dan gewoon ergens iets gaan drinken en nadien te denken 'nope'). Op die manier heb ik uiteindelijk dan toch iemand leren kennen (die dan nog eens vlakbij bleek te wonen ook) en vond ik het tijd om dat ook thuis te vertellen. Ik weet niet meer wanneer ik het exact gezegd heb maar toen mijn mama in de keuken stond te koken heb ik gezegd 'mama ik heb iemand leren kennen waarmee het goed klikt en het is een jongen en geen meisje en verder wil ik daar geen woord meer aan vuilmaken' (ik had op dat moment écht nog geen zin in gênante gesprekken :smile: ). Ik denk wel dat ze even verschoten was aangezien ik toch enkele vriendinnetjes (en langere relaties) gehad heb maar ze zei: 'geen enkel probleem ik had dat alleen niet verwacht'. Vanaf toen heb ik mijn lief gewoon mee naar huis genomen en klikte het meteen tussen mijn mama en hem. Pas een hele tijd later vond ik het ook tijd dat mijn papa(die niet meer thuis woont) het wist maar ik had zelf weinig zin om te zeggen dat ik een vriend had in plaats van een vriendin. Mijn mama heeft het dan maar tegen hem gezegd en de volgende dag is hij tezamen met mijn lief en de rest van het gezin thuis blijven eten: allemaal zeer prettig en gemoedelijk.

Ik heb geen enkel probleem om met mijn ouders over mijn lief te praten maar ik huiver over gesprekken die rechtstreeks over het 'homo zijn' als seksualiteit gaan('hoe ben je het te weten gekomen', 'heb je geen schrik dat je leerlingen het weten',...) dus die gesprekken weiger ik thuis dan ook te voeren :p (gelukkig lijken mijn ouders hier ook totaal geen behoefte aan te hebben). Al bij al een aangename, eenvoudige 'comming out' dus!

Op mijn Grootmoeder na (ik denk toch dat ze het niet weet :hmm: ) weet de rest van de familie het ook maar ook met hen voer ik daar geen gesprekken over. Ik weet nog niet of ik mijn grootmoeder wel ga inlichten: ze zou het zeker accepteren maar ik denk dat ze zich suf zou piekeren over van alles en nog wat (als ik al zie hoe ze over pietluttigheden kan piekeren :roll: ). Waarschijnlijk zal het oude dametje tot het einde van haar dagen denken dat ik een hopeloze vrijgezel ben!

Soit, dat was het zo'n beetje!

Re: Hoe ben jij thuis uit de kast gekomen?

door Springbal » 14 aug 2016 12:27

Destijds, intussen al bijna 9 jaar geleden (time flies), vroeg ons moeke dat zelf aan mij. Ze merkte dat ik soms stil was, en als ons vake een opmerkign gaf over iets van homo's of als mijn broer weer bij zijn beste vriend was, dan zei ons pa soms "oeh, hij is weer bij sijn friendje". Ons vake merkte die reacties niet direct, ons moeke wel dus na enkele maanden vroeg ze het met de nodige omwegen. We hebben het woord toen niet uitgesproken, ik kon het nog niet, maar nadien wel kunnen over praten. Zoveel hebben we er niet over gepraat eigenlijk. Had er eigenlijk weinig nood aan. Bij mijn broer outte ik me door vlak voor ik voor een week op congres vertrok een flyer van de toenmalige jongerengroep klaar te leggen (hij sliep nog) met een briefje "als je wil weten waar ik gisteren heb gezeten, klik op de link en je zal het snel weten". Op de trein kreeg ik dan een sms "ik had al een vermoeden, maar ge zijt en blijft mijn broer. Dikke knuffel". Bij ons vake was dan weer enkele maanden later, aan tafel, met het hele gezin.
"Ik moet iets zeggen. Ik ben verliefd... Op T.".
'ah en wie is T?'.
"Dat is een kei lieve jongen uit R."
'Van R. begot' (dat ligt bijna 120km van waar we woonden :) )

Re: Hoe ben jij thuis uit de kast gekomen?

door jeldz94 » 17 jul 2016 20:22

Hallo,
Ook ik zal mijn verhaal eens vertellen.
Ik ben nu al 4 jaar geleden uit de kast gekomen. Ik voelde al even dat er iets anders was aan mij dan aan andere meisjes. Ik heb nog geen relatie gehad maar ben wel al verliefd geworden op een meisje. Voor de rest is het bij mij meer een buikgevoel zoals ze dat zeggen.

Ik heb het eerst aan mijn oma verteld in de vorm van een gedicht, zij ging er heel goed mee om en vond het belangrijk dat ik mij gelukkig voelde, hoe of met wie maakte haar niet uit.
Het heeft even geduurd voordat ik het aan mijn moeder vertelde, haar reactie was niet zo goed. Ondertussen is ze hard bijgedraaid en aanvaard ze het zo goed als ze kan. Mijn stiefvader ziet het wel maar kan er niet over praten.

Bij vrienden ben ik pas een jaar later beginnen in te lichten, voor sommigen kwam het aan als een totale verrassing, er waren er ook bij die al een vermoeden hadden.

Ik heb moeilijke perioden gehad in de tijd dat ik het niet zeker wist. Nu gaat het makkelijker maar lang niet altijd...

Zo dit was mijn verhaal.

Re: Hoe ben jij thuis uit de kast gekomen?

door Kleerkastkast » 08 jun 2016 11:32

Euhm euhm euhm mijn ma kwam het te weten toen ze polste naar de persoon die destijds mijn vriendin was.. De eerste keer lachte ik het weg, maar de tweede keer gaf ik toe.. Ze reageerde geweldig en zei dat ik haar eens mee naar huis moest nemen. ^.^

Papa.. was anders.. Na onze breuk zat ik er geheel onderdoor waardoor ik constant kortaf en kwaad reageerde. Mijn ma wist wat er was, mijn pa kon ik het moeilijk vertellen aangezien hij van niets wist. Toen ik op een avond naar kot ging, vertelde mijn ma me dat ze het mijn pa ging vertellen, omdat hij toch zag dat er iets was.. Zelf durfde ik het niet te vertellen, aangezien ik verwachtte een slechte reactie te krijgen.. Niets was minder waar, bleek. :D

Re: Hoe ben jij thuis uit de kast gekomen?

door sprankeltje » 01 jun 2016 14:47

Oh, als je erbij zat is het toch weer wat anders.
Bij mij weten ook twee leerkrachten het, maar ik heb niet zoiets als een deadline daardoor. Ze weten het, maar voor de rest niets.
Maar goed, mijn ouders zullen nog eventjes moeten wachten :P

Re: Hoe ben jij thuis uit de kast gekomen?

door stille waters » 01 jun 2016 12:40

sprankeltje schreef:Dat vind ik dan weer zo onpersoonlijk, maar dat is mijn mening. Zelfs dan durf ik het eigenlijk niet. Ik denk dat ik er op dit moment nog niet klaar voor ben...
Nooit doen als je er nog niet klaar voor bent natuurlijk. Maar als het vooral om niet durven draait: bij mij heeft het geholpen dat twee leerkrachten het al wisten en ik daardoor een soort deadline had waarbinnen ik het 'moest' zeggen, maar mijn verhaal staat hier ook ergens.
Een briefje kan inderdaad iets onpersoonlijker overkomen, maar ik heb heel sterk vanuit mijn gevoel geschreven en zat erbij terwijl ze het lazen en dat compenseert dat weer.

Re: Hoe ben jij thuis uit de kast gekomen?

door sprankeltje » 31 mei 2016 22:32

Dat vind ik dan weer zo onpersoonlijk, maar dat is mijn mening. Zelfs dan durf ik het eigenlijk niet. Ik denk dat ik er op dit moment nog niet klaar voor ben...

Omhoog